Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Συναισθηματική δέσμευση

Πρόσωπο 1ο: Δέσμευση. Δέσμευση ενός ανθρώπου σ’ έναν άλλον άνθρωπο. Ιερή διαβεβαίωση πίστης και αφοσίωσης, ό,τι και αν συμβεί, όπως και να τα φέρει η ζωή. Μια κουβέντα που σου δημιουργεί ρίγος στη ράχη και έναν σπασμό στο στομάχι όταν συνειδητοποιείς  το βάρος της σημασίας της, όταν είσαι στο κατώφλι της πράξης. Είναι δυνατόν να δεσμευτείς για όλη τη ζωή σου; Πώς να σηκώσεις τέτοιο φορτίο; Είμαστε σοβαροί; Λες πως αγαπάς, νοιώθεις μια αυταπόδεικτη βεβαιότητα. Έχεις επίσης, όπως όλοι, μια βαθιά επιθυμία να δεθείς με έναν άλλον άνθρωπο. Εύχεσαι με όλη τη ψυχή σου να μπορείς να λες παρόλο το πέρασμα των χρόνων: «είσαι το φως της ζωής μου, the butter on my bread» (πνίγω ένα γέλιο). Μια ρομαντική, αληθινή και βαθειά ευχή, καθόλου περιφρονητέα δεν αντιλέγω.

Αλλά μια στιγμή.

Αναλογίστηκες ποιος είσαι εσύ, ποιος είναι ο άλλος, τι αγαπάς, τι επιθυμείς και μπορείς να δώσεις για μια ζωή, πριν κάνεις το μοιραίο βήμα; Εσύ, που μες στη φλόγα της νιότης ταλαντεύεσαι μεταξύ της ανάγκης του άλλου και αυτή της απομόνωσης, που δύσκολα ισορροπείς ανάμεσα σε δράση και ακινησία, που νοιώθεις ακόμα στο σβέρκο σου την ανάσα των φαντασμάτων της παιδικής σου ηλικίας και παλεύεις να τα διώξεις.  Κυνηγάς απεγνωσμένα αυτό που σε εμπνέει και σε ανεβάζει στο ύψος του κατακτητή, ενώ την ίδια στιγμή, πνίγεις αυτή την ορμή στο βωμό της ασφάλειας και της βόλεψης. Πού πας; Καλά-καλά δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, τις αδυναμίες και το σθένος του, τι επωάζει και τι ζητάει να γεννηθεί. Επιδιώκεις την κίνηση, την έκπληξη, το καινούργιο αλλά στην πράξη σφηνώνεσαι όλο και περισσότερο σε συνήθειες που ύπουλα θα σε διαμορφώσουν σ’ ότι απεχθάνεσαι. Ο Άλλος… είναι σαν και σένα υπό κατασκευή… Από τις χίλιες έδρες που τον διαμορφώνουν, να αντιλαμβάνεσαι τις τρεις άντε τέσσερις; Τι ζητάς απ’ αυτόν; Έρωτα για αρχή και μετά ένα καλά ζυγισμένο μίγμα φιλίας με μια δόση σεξ… φιλία σκέτη;… Αν το βλέπεις έτσι… μπορώ να χασμουρηθώ;

Δεν βλέπεις γύρω σου; Τόσοι και τόσες έχασαν στην πορεία τoν εαυτό τους και παραιτήθηκαν από τον αγώνα. Βρέθηκαν ένα πρωί φυλακισμένοι και δεμένοι χειροπόδαρα σ’ ένα σπίτι, σ’ ένα κρεββάτι, μ’ έναν σύντροφο, που στέκεται τόσο ξένος ώστε ν’ αναρωτιούνται πού πήγε αυτό που κάποτε τους γοήτευε… Παραιτούνται και ζουν ακρωτηριασμένοι και αναισθητοποιημένοι δίπλα απ’ την αγάπη, όχι μέσα σ’ αυτήν. Κι’ ύστερα (δεν) ήρθε ο έρωτας, αγάπη μου. Άντε βρες τα… Σκέτη καταστροφή, ιστορία για παλαβούς η όλη υπόθεση, χίλιες φορές η ελευθερία μου.

Πρόσωπο 2ο: Χα. Φοβάσαι τη δέσμευση; Προτιμάς την ελευθερία σου και αφήνεις τις δεσμεύσεις για τις ελληνικές καλένδες ή για όταν χτυπήσουν οι βιολογικές καμπάνες;  Να σε βοηθήσω, γιατί ο κυνισμός σου θα σε συντρίψει.

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν αγαπά την ελευθερία του; Το ασταμάτητο εράνισμα ευκαιριών και εμπειριών έχει τόση χάρη, όλοι το ξέρουν. Είναι η ζωή όλη ξέχειλη σε μια κούπα απ’ την οποία πίνεις με θόρυβο… ναι, διαστέλλεις την ύπαρξή σου, φτάνεις σε τόση ελαφρότητα… το δίλημμα μεταξύ της ελευθερίας σου και της ζωντανής σχέσης που αναζητάς με τόσο πάθος γίνεται οξύ… όμως από ένα σημείο και μετά, χωρίς ουσιαστική δέσμευση μεταμορφώνεσαι σ’ ένα αβάσταχτο είναι. Αιθέριος ναι, αλλά διάφανος δε, αφού η ουσία σου αναλίσκεται σιγά-σιγά στην ασταμάτητη λαφυραγώγηση εμπειριών κατά βάθος μοναχικών. Σαν τους σπόρους που τους σκορπίζει ο άνεμος, και που αν δεν πέσουν κάτω να χωθούν μες στη γη, να ενωθούν μαζί της  για να φυτρώσουν, σαπίζουν άσκοπα και χάνονται. Αυτονομία ή δέσμευση ένα ψεύτικο δίλημμα λοιπόν; Γιατί να μην πιστέψουμε στην αυτονομία μες στη δέσμευση, μια νέα συνθήκη αλληλοσεβασμού των  ρυθμών και αργών μεταμορφώσεών μας; Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι είναι ακριβώς η αντιπαράστασή μας με τους περιορισμούς που συναντάμε που ακονίζει την άμορφη επιθυμία μας, την κοντράρει, την αναγκάζει να πάρει μορφή και να εκφραστεί. Ίσως λοιπόν μια πιο εύστοχη διατύπωση να ήταν «ελευθερία χάρη της δέσμευσης»;

Αλλά ακόμα δεν είπα τίποτα για τη δέσμευση αυτή καθ’ αυτή. Γιατί στέκεσαι μόνο στις αποτυχημένες προσπάθειες ή εκεί που υπήρξε παραίτηση; Η εύκολη λύση; Γιατί το βλέμμα σου δεν σταματάει στα ζευγάρια, ας είναι λιγοστά, που έχουν να σου δείξουν κάτι θετικό; Δες τους. Έχεις προσέξει πώς ο ένας ανήκει στον άλλον; Ακόμα και σε απόσταση να βρίσκονται, ψηλαφίζεις στην ατμόσφαιρα  το αδιάρρηκτο δέσιμο που τους ενώνει. Πρόσεξε τις κινήσεις του ενός προς τον άλλον, τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν. Κάποια στιγμή θα μαρτυρήσουν το μυστικό τους: η δέσμευση τους είναι μια δέσμευση σωθικών! Δεν αρέσκονται στο επίπεδο της φιλίας, που δίνει την αυταπάτη της ελευθερίας μες στη ερωτική σχέση, που βολεύει γιατί ο καθένας κρατάει τον έλεγχο των κρυφών σημείων του κάστρου του, στα οποία και ανατρέχει όποτε απειλείται.  Σ’ αυτό το είδος σχέσης δεν ρισκάρεις το πετσί σου, ας συμπεριλαμβάνει αφοσίωση, πίστη και τρυφερότητα,  γιατί δεν το θέλεις κατά βάθος.

Η δέσμευση όμως σ’ ένα ζευγάρι πρέπει να είναι άλλη. Σου επιτρέπω  την πρόσβαση σε όλα τα δωμάτια του κάστρου μου, σε εμπιστεύομαι, έχεις το ελεύθερο να έρθεις όποτε θες και όπως θες… γιατί θέλω να με γνωρίσεις επί της ουσίας. Η ύπαρξή σου με αγγίζει τόσο που όποιο πυροτέχνημα επιλέξω, όποια υπεκφυγή κι αν προσπαθήσω, το κόλπο αποκαλύπτεται μόνο και μόνο επειδή εμφανίζεσαι. Δεν έχω πια χαρακώματα να κρυφτώ, πριν προλάβω να εισχωρήσω στο πιο απομονωμένο βρίσκεσαι ήδη εκεί και με περιμένεις. Το δέχομαι, το επιζητώ γιατί απλά με αποκαλύπτεις στον εαυτό μου. Αυτός είναι ο σκοπός μας, η δέσμευσή μας. Ο ένας να βοηθάει τον άλλον στη γέννησή του.

Μέσα σ’ αυτό το φοβερό άδραγμα, σ’ αυτή την τρομερή φουρτούνα που ο σάλος της θέλει αντοχή, επιμονή και υπομονή, το μόνο που κρατάει όρθιους όσους επέλεξαν την αισθηματική δέσμευση, είναι ακριβώς οι στιγμές φωτεινής συνειδητοποίησης ότι τίποτα άλλο στον κόσμο, μα τίποτα παρά ο σύντροφος δεν θα μπορεί  να παίξει αυτόν τον ρόλο. Τι σημασία έχουν οι καβγάδες, οι διαφωνίες, οι στιγμές σιωπής και ασυνεννοησίας, η ρουτίνα και η κούραση, όλα αυτά είναι οι προσωρινοί πόνοι της γέννας… and you are truly the butter on my bread.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πολύ βαθύ το άρθρο σου. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να κατανοήσω όλες του τις αποχρώσεις. Θα το ξαναδιαβάσω.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Να ανησυχήσω τότε για το κείμενο :)… Ξέρεις, η ισορροπία μεταξύ του μονολόγου και του διαλόγου είναι λεπτή και ‘δω είμαστε για να μεταδώσουμε κάτι. Αλλιώς…

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Όχι, να μην ανησυχήσεις, ίσα-ίσα να χαρείς που μας έκανες να σκεφτούμε λίγο παραπάνω.

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Τρομακτικό το νόημα; Μπα… Τρομακτικό είναι να μη το έχεις πάρει πρέφα… Το βλέμμα του άλλου σου αποκαλύπτει τον εαυτό σου με τρόπους που δεν το φαντάζεσαι… και εξάλλου χωρίς βούτυρο λέει το ψωμί; Δε λέει. Έχει και συνέχεια η ιστορία χαχαχαχα.

  • «Ο ένας να βοηθάει τον άλλον στη γέννησή του»
    Νομίζω οτι είναι το βαθύτερο νόημα μιας σχέσης.
    Πιστεύω όμως οτι δεν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο αν δεν προηγηθεί το
    «εγώ θέλω την γέννηση του εαυτού μου»
    και πιθανότατα και ακόμη πιό θαρραλέα
    «εγω θέλω τον θάνατο του εαυτού μου και την ανα γέννησή του»
    Εξαιρετικό άρθρο Φαίδρα.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλημέρα Νατάσα!
    Συμφωνώ απόλυτα με τις επισημάνσεις σου. Πόσο τυχεροί είναι όσοι επιδιώκουν και ζουν αυτή την ανα-γέννηση. Λες να είναι χάρισμα (διάθεση ψυχής) αυτή η δυνατότητα;
    Μεγάλο μυστήριο η αγάπη.

  • Χάρισμα ψυχής, που το χάρισε η φύση σε όλους τους ανθρώπους. Εξαιτίας αυτής της βαθύτερης ανάγκης όλων μας άλλωστε, εμφανίζονται και τα πολωμένα άκρα που περιγράφεις με τόσο εξαιρετικό τρόπο στην αρχή του άρθρου. Αναρωτιέμαι όμως, είναι όντως ο σύντροφος η μόνη οδός; Μήπως το ίδιο μπορούμε να πετύχουμε και μέσα από τις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις μας, εφόσον τους δώσουμε το βάθος που απαιτείται; Αν προσπαθήσουμε να δούμε τον εαυτό μας δηλαδή, μέσα στους φίλους και στους εχθρούς μας;

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλημέρα Allobar.
    Δεν ξέρω. Νομίζω ότι θα λείπει πάντα η σαρκική διάσταση του θέματος, το βάθος χρόνου που επιτρέπει να αναπτύσσονται τα πράγματα και να εκδηλώνονται, ίσως το δυναμικό της επικοινωνίας να είναι διαφορετικό όπως και η ένταση. Ίσως στο τέλος να φτάνεις στο ίδιο αποτέλεσμα αλλά νομίζω ότι καθ’οδόν θα σε έχει πλακώσει ένα μεγάλο αίσθημα μοναξιάς και ανεκπλήρωτου. Μένει να συμφιλιωθείς μ’ αυτό.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.