Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

The Famous Blue Mr. Cohen

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη. Κι εκεί  έκανα την πρώτη μου γνωριμία με τον Leonard Cohen. Όχι με τον ίδιο αυτοπροσώπως, αλλά με μια κασσέτα  του (πειρατική, χωρίς εξώφυλλο, μόνο με χειρόγραφους και φωτοτυπημένους τους τίτλους των τραγουδιών), απ’αυτές που πουλούσαν έξω από το πανεπιστήμιο. Το album πρέπει να ήταν το “Best of” (1975), αλλά δεν παίρνω και όρκο. Την πήρα χωρίς να ξέρω περί τίνος επρόκειτο. Σε κάποιο ΠΟΠ & ΡΟΚ είχα διαβάσει κάτι  και θεώρησα ότι θά’πρεπε  να μάθω κάτι γι’αυτόν. Και καλώς έπραξα…

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη τη φοιτητική κασσέτα. Στη δισκοθήκη μου υπάρχουν πια πολλοί δίσκοι του, τα τραγούδια του μου είναι πλέον γνωστά και πολλά απ’αυτά πολύ αγαπημένα μου. Και νομίζω, το ίδιο συμβαίνει και σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Ο L. Cohen είναι τώρα 75 ετών, έχει κυκλοφορήσει 11 studio albums, 5 live, 3 best of , 10 ποιητικές συλλογές, 2 μυθιστορήματα κι έχει δώσει συναυλίες σχεδόν παντού.

Μια βραχνή κι όχι  ιδιαιτέρων δυνατοτήτων φωνή, γεμάτη πάθος όμως, που τραγουδά μπαλάντες με στοιχεία αμερικάνικου country και καμπαρετζίδικης jazz. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη μουσική του “European blues”. Γιατί όχι;

Αλλά μόνη η μουσική  του, χωρίς τους στίχους, την ποίηση, μάλλον δεν θα έλεγε και πολλά. Πώς έχει καταφέρει, αλήθεια,  και  «φιλοσοφεί» και καταπιάνεται με τόσο δύσκολα θέματα (θρησκεία, πόλεμο, έρωτα, μοναξιά, εκτρώσεις, AIDS, πολιτική), χωρίς να γίνεται βαρύς και «κουλτουριάρης»;

Για μια μεγάλη περίοδο της ζωής του  (μέχρι το 1999) έπασχε από κατάθλιψη και σκεφτόταν  την αυτοκτονία. Από την εφηβεία του μια θλίψη που ,όπως έλεγε, μόνο σε βιολογικά αίτια μπορούσε να αποδοθεί, τον διακατείχε. Στο μυθιστόρημα του “Beautiful losers” του 1960 – πριν ακόμα ακούσουμε τραγούδια του δηλαδή- η γυναίκα του πρωταγωνιστή διαπράττει μια φρικιαστική αυτοκτονία. Στο Dress Rehearsal rag τραγουδά για κάποιον που ήταν αποφασισμένος να αυτοκτονήσει και τελευταία στιγμή μετανιώνει. Και στο Seems so long ago, Nancy η Νάνσυ έδωσε τέλος στην μάλλον άσχημη ζωή της με ένα σαρανταπεντάρι. Κάποτε ο Cohen είχε πει πως η εταιρία του πρέπει να δίνει με κάθε δίσκο του δώρο ένα ξυράφι …

Παρά όμως την κατάθλιψη και τις τάσεις αυτοκτονίας ο Cohen έχει μεγάλη αδυναμία και επιτυχία στις γυναίκες. Ο ίδιος βέβαια δεν το παραδέχεται, λέγοντας ότι στη ζωή του τον έφαγε η μοναξιά… Κι έτσι πολλά τραγούδια του έχουν πηγή έμπνευσης κάποια αγαπημένη, όπως το πασίγνωστο So long Marianne, γραμμένο για μια Νορβηγίδα Marianne που γνώρισε στην Ύδρα (όπου νομίζω ακόμα διατηρεί σπίτι) , γυναίκα ενός φίλου του συγγραφέα (Axel Jensen) με την οποία έζησε αρκετά χρόνια. Και το Suzanne αναφέρεται στη Suzanne Verdal, επίσης πρώην γυναίκα φίλου του (κι όχι στη Suzanne Elrod, όπως κάποτε νομίζαμε, με την οποία πέρασε γύρω στα 10 χρόνια τη δεκαετία του ’70 και έκαναν και δυό παιδιά μαζί).

Στο Famous Blue raincoat γράφει ένα γράμμα σε έναν καλό του φίλο με τον οποίο τον απατά η γυναίκα του. Έχει χάσει γυναίκα και φίλο και με έντονα ανάμεικτα συναισθήματα του γράφει : «τι μπορώ να σου πω, αδελφέ μου, δολοφόνε μου… νομίζω πως μου λείπεις, νομίζω πως σε συγχωρώ…» ( “what can I tell you, my brother, my killer…I guess that I miss you, I guess I forgive you”). Το τραγούδι βγάζει τόσο πόνο (εγώ τουλάχιστον κάθε φορά που το ακούω υποφέρω μαζί του) κι όμως δεν έχει καμιά τραγική λέξη μέσα. Ούτε «αγαπώ», ούτε «προδοσία», τίποτα. Με μια λιτή και καθαρή μελωδία κι με αυτά τα, απλών λέξεων, παθιασμένα λόγια του, το τραγούδι σε καθηλώνει.

Μέσα σε μια δισκογραφική καριέρα 33 χρόνων, πιεσμένη από την  κατάθλιψή του, δοκίμασε κάθε είδους ναρκωτικό – φαρμακευτικό, παράνομο και συναισθηματικό- το  Πρόζακ τον έκανε να αισθάνεται «συναισθηματικά ανώτερος», πράγμα που δεν του ταίριαζε καθόλου. Το 1992, μετά την τουρνέ για το τότε album “The Future”, (το πιο πολιτικοποιημένο της καριέρας του) αποφάσισε να αφιερωθεί στο αγαπημένο του «ναρκωτικό», τον Βουδισμό. Άλλωστε είχε γίνει βουδιστής πολλά χρόνια πριν. Αποσύρθηκε λοιπόν σε ένα Ζεν μοναστήρι στο L.A., μαζί με τον δάσκαλό του. Κι έτσι στη διάρκεια ενός  πολύωρου διαλογισμού  με υποχρεωτική ακινησία, πέρασε από μπροστά του όλη του η ζωή κι όπως φωτίζεται ξαφνικά ένα δωμάτιο με το πάτημα ενός διακόπτη, έτσι άλλαξε η διάθεσή του. Έχει όμως και την υποψία –λέει – ότι έτσι κι αλλιώς θα συνέβαινε αυτό, αφού, όπως η επιστήμη υποστηρίζει, τα κύτταρα του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος, στις μεγάλες ηλικίες πεθαίνουν. Το 1999 εγκατέλειψε τον μοναστικό βίο, για να εκδώσει δύο ακόμα δίσκους. Το 2005, το όνομα του Cohen  φιγουράριζε στις εφημερίδες, επειδή ο επί χρόνια μάνατζέρ του τον εξαπάτησε κλέβοντάς το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του καλλιτέχνη.

Θα μπορούσα να γράφω  αμέτρητες ώρες και σελίδες γι’  αυτόν τον άνθρωπο, όχι τόσο απ’την αγάπη μου για τα τραγούδια του, όσο γιατί η ίδια η ζωή του και το έργο του είναι αμέτρητα. Γεννήθηκε στον Καναδά το 1934. 6 ετών, έχασε τον πατέρα του. Έφηβος έμαθε κιθάρα κι έφτιαξε ένα συγκρότημα τους “Buckskin Boys”. Σαν φοιτητής εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα. Το 1967 έβγαλε τον πρώτο δίσκο. Έκανε παρέα με τον Andy Warhol,τον Bob Dylan,τον Allen Ginsberg, τον Jack Kerouac, πέρασε μια νύχτα με την Janis Joplin (το Chelsea Hotel#2 -περιγράφει τη βραδιά με κάθε λεπτομέρεια…), είχε δεσμό με την Rebecca De Mornay, έχει γυρίσει τραγουδώντας όλο τον κόσμο, το 2008 μπήκε στο Rock ‘n’ roll Hall of Fame, έχουν γίνει πάνω από 2000 επανεκτελέσεις στα τραγούδια του και σήμερα συζεί με την τραγουδίστρια που κάποτε του έκανε φωνητικά στους δίσκους του, Anjani Thomas. Φαίνεται, έχει μέλλον ακόμα μπροστά του. Εξ άλλου το καλοκαίρι έχει προγραμματίσει συναυλίες στην Β.Ευρώπη.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πολύ ωραίο το άρθρο σου marlykon. Κάτι μου θυμίζουν κι εμένα εκείνες οι κασέτες των φοιτητικών χρόνων…

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Δε ξέρω αν είναι ο τρόπος που τα λες, τα τραγούδια του Cohen ή η περασμένη ώρα …αλλά με συγκίνησες Marlykon…

  • Αντώνης

    Εξαιρετικό το άρθρο,δείχνει την μεγάλη αγάπη σου,όπως κι εμείςπου το διαβάσαμε γιατί τον αγαπούμε,όπως αγαπούμε τις σκιές και τις τρύπες μέσα μας!!!

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.