Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Υπάρχει ζωή και μετά το ΔΝΤ

Το εμπεδώσαμε καλά: από δω και πέρα το εισόδημα των Ελλήνων μειώνεται δραματικά και αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην το αισθανθούμε όλοι. Ο παραλληλισμός της οικονομίας με το ντόμινο είναι αντιληπτός από τον καθένα μας και τώρα περιμένουμε τα πούλια να πέσουν θεαματικά το ένα μετά το άλλο σαν το νερό που τρέχει ορμητικά στο ρέμα . «Τι θα πρέπει να κόψουμε;» αναρωτιόμαστε, νιώθοντας την τσέπη ελαφριά και την καρδιά βαριά. Σίγουρα, το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι η ψυχαγωγία. Οι έξοδοι για φαγητό, για καφέ και για ποτό, οι συναυλίες, τα θέατρα, ακόμα και τα πολλά σινεμά, τα διήμερα και τα τριήμερα στο βουνό ή στη θάλασσα… Πάνε αυτά… Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με λιγότερο δαπανηρό — έως και εντελώς ανέξοδο — τρόπο και να περάσουμε εξίσου καλά, για να μην πω καλύτερα. Θα αναφέρω σαν παράδειγμα κάποιες πρόσφατες εμπειρίες μου που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

1.Τελευταία έχουμε βγάλει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας τα επιτραπέζια παιχνίδια και παίζουμε φανατικά UNO, Rummy, Scrabble, Trivial Pursuit, Taboo, συν την κλασική παντομίμα. Και πάντα περνάμε τέλεια.

2.Πήγαμε μια μεγάλη παρέα (16 άτομα και των δύο φύλων, αλλά και κάθε ηλικίας από 8 έως 64 ετών) και παίξαμε ποδόσφαιρο στην παραλία της Αγίας Μαρίνας, ξυπόλητοι, στην άμμο. Ο αγώνας ήταν δραματικός, με πολύ πάθος και από τις δύο ομάδες, κάποιους μικροτραυματισμούς και πολλά γέλια.

3.Έχουμε καθιερώσει τα τραπεζώματα σε σπίτια, αντί για φαγητό έξω, συνήθως με απλά φαγητά (μια μακαρονάδα αρκεί) και με το επιδόρπιο ή τα κρασιά ρεφενέ.

4.Έχουμε ξαναθυμηθεί τα πάρτυ, τα χορευτικά πάρτυ σε σπίτια. Δεν είναι ανάγκη να έχουμε καλέσει ένα λόχο. Έξι με δέκα άτομα αρκούν για να γίνει τρελό κέφι. Και χωρίς πολλές ετοιμασίες. Όπως στα 60’s.

5. Οι εκδρομές που κάνουμε μπορεί να είναι στο εξοχικό φίλων και συγγενών, προσφέροντας πάντα μια χείρα βοηθείας για να μη γινόμαστε βάρος. Ζωντάνεψαν πάλι οι παλιές καλές εποχές στο σπίτι του ξαδέρφου μου στον Κάλαμο, όπως και οι ευτυχισμένες μέρες που περάσαμε με τα παιδιά μου μικρά στο πατρικό του άντρα μου στην Αργολίδα.

6. Βλέπουμε ταινίες στο dvd, μόνοι ή με παρέα. Συνοδευόμενες από πίτσα — γιατί όχι σπιτική;– και μπύρες.

7. Προσφέρω δώρα φτιαγμένα με τα χεράκια μου : από το αγαπημένο γλυκό του αποδέκτη μέχρι βραχιόλια και κολιέ που συναρμολόγησα με χάντρες που έφτιαξα ή διάλεξα εγώ. Δώρα και πιο οικονομικά, αλλά πάνω απ’ όλα με την υπογραφή του δωρητή.

8. Στις συγκεντρώσεις της παρέας μας, εκτάκτως διοργανώνουμε διαγωνισμούς ποίησης, τραγουδιού ή θεάτρου, δίνοντας στον καθένα μας την ευκαιρία να αναδείξει το (μάλλον ανύπαρκτο) ταλέντο του. Και γελάμε πολύ.

Σίγουρα θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι για low budget διασκέδαση. Βάλτε μπρος τη φαντασία σας και κυρίως μην αφήνετε τη δύσκολη πραγματικότητα να σας πάρει από κάτω. Ας δούμε όλη αυτή την κρίση σαν μια ευκαιρία να γίνουμε πιο απλοί, πιο προσιτοί και λιγότερο απαιτητικοί, μια ευκαιρία για να έρθουμε πιο κοντά.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Και κάτι ακόμα που δεν απαιτεί χρήμα αλλά μόνο χρόνο. Ίσως να μην προσφέρει ακριβώς αναψυχή αλλά σίγουρα κάτι προσφέρει σ’αυτόν που το λαμβάνει και περισσότερο σ’αυτόν που το δίνει. Είναι η εθελοντική εργασία είτε οργανωμένη είτε ατομική. Υπάρχουν πολλές οργανώσεις που ενδιαφέρονται για τα άρρωστα παιδιά, για τους μοναχικούς ηλικιωμένους, για αναπήρους, για τοξικομανείς, άστεγους, φυλακισμένους, αδέσποτα ζώα, για το φυσικό περιβάλλον. Ο καθένας διαλέγει αυτό που τον εκφράζει και μπορεί να αφιερώσει εκεί μερικές ώρες από τη ζωή του. Λέμε ότι λείπει από τον Έλληνα το ομαδικό πνεύμα και καλό θα ήταν να το καλλιεργήσει. Λοιπόν, η εθελοντική εργασία είναι ο καλύτερος τρόπος.

  • Αυτό που λέει η φίλη Λ.Σ. είναι απόλυτα σωστό. Όντως μας λείπει το ομαδικό πνεύμα και καλά θα κάνουμε να το καλλιεργήσουμε. Ίσως η δύσκολη κατάσταση που περνάμε να είναι μία ευκαιρία. Προ ολίγου μιλούσα με γνωστή μου από την Ισλανδία που έλεγε τι αλληλευγγύη υπάρχει στην κοινωνία των Ισλανδών που παρ’ όλη την κρίση, πήγαν όλοι στην περιοχή γύρω από το ηφαίστιο μετά την έκρηξη, να βοηθήσουν τους κατοίκους να αποκαταστήσουν την τάξη. Και το έκαναν ξανά μετά τη δεύτερη έκρηξη. Άγνωστοι άνθρωποι πήγαν να βοηθήσουν αγνώστους, καθαρίζοντας, προσφέροντας τρόφιμα, φροντίζοντας τα μωρά και τους γέρους! Δεν είναι εκπληκτικό; Ορίστε ένα παράδειγμα προς μίμηση.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Σε έκτακτα γεγονότα, κι εμείς οι Έλληνες τρέχουμε να βοηθήσουμε. Το έχουμε δει στο παρελθόν με φυσικές καταστροφές. Απλώς μετά από λίγο βαριόμαστε και κουραζόμαστε. Αισθανόμαστε ότι με μια φορά κάναμε το χρέος μας. Αλλά είμαι σίγουρη ότι για τους Ισλανδούς η αλληλεγγύη δεν ήταν θέμα ηφαιστείου. Υπάρχει και μέσα στην καθημερινότητά τους. Η φροντίδα, η μέριμνα του συνόλου, είναι κάτι που μαθαίνουν από μικροί, από την οικογένειά τους και από τα σχολεία τους. Δεν βλέπουν τον εθελοντισμό σαν ένα βάρος, αλλά σαν μια τακτική και οργανωμένη δραστηριότητα που τους δίνει χαρά.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.