Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Δυο τρία πράγματα που έμαθα για το Κάιρo

25 εκατομμύρια κάτοικοι.

Οι πλατιές λεωφόροι, το διπλό, μήκους 2 χιλιομέτρων τούνελ στο κέντρο της πόλης, οι άπειρες παρακαμπτήριες γέφυρες, ελάχιστα βοηθούν στο κυκλοφοριακό χάος που επικρατεί. Ξεχασμένα μοντέλα χιλιοτρακαρισμένων αυτοκινήτων της δεκαετίας του ’60, κάρρα, πεζοί, Hammer ακόμη και Rolls Royce, ξέχειλα από κόσμο λεωφορεία, άφθονες Mercedes, τζιπ κάθε είδους, Lada του ’70 και κινέζικα μοντέλα άγνωστα προς το παρόν σε εμάς, ταξί, άπειρα ταξί στολισμένα σαν λατέρνες συνωστίζονται ανά πάσα στιγμή στους δρόμους. Τα φανάρια υπάρχουν και λειτουργούν αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία. Τα αυτοκίνητα, στην πλειονότητά τους, είναι ανασφάλιστα. Οι διαφορές λύνονται στα μεν ψιλοτρακαρίσματα με πολλές φωνές και άμεση πληρωμή της κατ’εκτίμηση ζημιάς, στα μεγάλα με την παρέμβαση της αστυνομίας.

Η πόλη επεκτείνεται συνεχώς, θέμα χώρου δεν υφίσταται, υπάρχει άφθονος. Παρ’όλ’ αυτά, ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ! Ζουν παντού, σε βίλλες με η χωρίς πισίνα, σε αριστοκρατικές πολυκατοικίες του μεσοπολέμου, στα 12ώροφα αχανή συγκροτήματα, στις βάρκες, στους τάφους (οι πολύ φτωχοί τους νοικιάζουν με πρόσθετο αντάλλαγμα να τους συντηρούν), σε ετοιμόρροπα κτίσματα και σε ατελή γιαπιά που σχηματίζουν συνοικίες ολόκληρες. Στα υπόγεια και στις ταράτσες όπου συνυπάρχουν άνθρωποι στιβαγμένοι σε μικρά δωματιάκια, κουνέλια σε κλουβιά και κοτέτσια, όλα μα όλα στεφανωμένα από ένα δάσος από δορυφορικά πιάτα, γιατί και ο πιο φτωχός δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή του χωρίς δορυφορική τηλεόραση και κινητό. Και, κυρίως, ζούνε στον δρόμο! Γιατί, όπως λέει και ένας Αιγύπτιος «Τί να πας στο σπίτι; Η γυναίκα γκρινιάζει, τα παιδιά σκούζουν, χώρος πολύς δεν υπάρχει, ζέστη πολλή…». ‘Ετσι, θα πάνε στο δρόμο για περπάτημα, στο καφενείο για τσάι και chicha, στο κουρείο για κούρεματα μεσάνυχτα και βάλε. Τα μικρά μαγαζιά κλείνουν μετά τα μεσάνυχτα. Οι ρυθμοί της πόλης πέφτουν μετά τις τρεις τα χαράματα.

Τα τζαμιά, με τα πολύχρωμα πράσινα και άσπρα φωτάκια τους κυριαρχούν. Τριπλάσιοι οι μουσουλμάνοι από τους κόπτες, με τους μουσουλμάνους να αυξάνονται με ταχύτερους ρυθμούς. Προς το παρόν συνυπάρχουν χωρίς αυτό να αποκλείει και ορισμένες προστριβές. Στα τζαμιά η είσοδος επιτρέπεται μόνο στους άνδρες, σε ένα διπλανό χώρο, μπορούν να προσευχηθούν και οι γυναίκες. Τους πολύ πιστούς μουσουλμάνους τους ξεχωρίζεις από το σημάδι στο μέτωπο. Όταν λέμε σημάδι εννοούμε μελανιά που προξενείται από τη δύναμη με την οποία χτυπούν το κεφάλι τους στο μαρμάρινο, συνήθως, δάπεδο του τζαμιού.

Στους δρόμους συναντάς όλο το φάσμα της γυναικείας ένδυσης, από μαύρο τσαντόρ με σχισμή για τα μάτια έως χαμηλοκάβαλο τζινάκι με μπουστάκι. Βλέπεις τα πάντα, η πλειοψηφία των γυναικών πάντως φορά μαντήλα,περίτεχνα δεμένη και έχει μακριά μανίκια. Οι προγαμιαίες σχέσεις απαγορεύονται, ακόμη και στους λογοδοσμένους. Αν η κοπέλλα προχωρήσει τη σχέση της με τον μνηστήρα, αυτός μπορεί να το επικαλεστεί σαν αιτία για διάλυση του αρραβώνα! Το πρόβλημα της στέγης, μαζί με το οικονομικό, ταλαιπωρεί και τα νέα ζευγάρια, με αποτέλεσμα πολλές φορές να συγκατοικούν με την οικογένεια του γαμπρού. Η κλειτοριδεκτομή είναι ακόμη διαδεδομένη στην επαρχία, η σύζυγος του Μουμπάρακ έχει επιδοθεί σε αγώνα για την κατάργησή της.

Στους δρόμους συναντάς όλο το φάσμα της γυναικείας ένδυσης, από μαύρο τσαντόρ με σχισμή για τα μάτια έως χαμηλοκάβαλο τζινάκι με μπουστάκι. Βλέπεις τα πάντα, η πλειοψηφία των γυναικών πάντως φορά μαντήλα, περίτεχνα δεμένη και έχει μακριά μανίκια. Στις εφηβικές παρέες στα υπερσύγχρονα εμπορικά κέντρα το στυλ του ντυσίματος είναι ανακατεμένο και βλέπεις να συνυπάρχουν το δυτικό με το παραδοσιακό ντύσιμο άνετα. Στα νυχτερινά κέντρα βέβαια το σκηνικό αλλάζει ανάλογα με τη κατηγορία του κέντρου, Στα αντίστοιχα με τα δικά μας σκυλάδικα, στη περιοχή της Γκίζα, το οξυζεναρισμένο μαλλί και το φανταχτερό ντύσιμο δίνουν και παίρνουν. Οι Αιγύπτιες αγαπούν το μακιγιάζ, των ματιών είναι απαραίτητο όπως και η χαλάουα. Στα κομμωτήρια υπάρχει σεπαρέ για τις γυναίκες εκείνες που για θρησκευτικούς λόγους δεν θέλουν να βγάλουν την μαντήλα τους μπροστά σε κόσμο.

Στα στενά, στριφογυριστά δρομάκια της παλιάς πόλης, στην αλωμένη από τον τουρισμό αγορά του Αλ Χαλίλι, στους αριστοκρατικούς δρόμους του Ζαμάλεκ, στην περίτεχνη αρχιτεκτονικά παλαιά συνοικία της Κόρμπα, στην ομορφοκτισμένη Ηλιούπολη, περιοχή κατοικίας παλαιότερα των περισσοτέρων Ελλήνων, περπατάς και βλέπεις εικόνες που πολλές είναι ξεχασμένες πια σε μας. Υπάρχει αγώνας επιβίωσης ναι, αλλά το άγχος, όπως το βιώνουμε εμείς οι «εκσυγχρονισμένοι», πρέπει να είναι άγνωστο εδώ. Μικροπωλητές ξηρών καρπών, χυμού καρύδας, αυτόκλητοι παρκαδόροι, αχθοφόροι, χαμάληδες, σιδερωτήρια όπου ηλικιωμένοι άνδρες συνήθως, αναλαμβάνουν να σιδερώσουν ένα-ένα τα ρούχα έναντι ελάχιστου τιμήματος, παπλωματάδικα όπου τινάζουν το μπαμπάκι από τη γέμιση του παπλώματος, να αφρατέψει να μην έχει κόμπους, κουρεία όπου εκτός απ’τα κλασσικά- κούρεμα ξύρισμα- με παλαιές τεχνικές με μια κλωστή συγκεκριμένα, αποψιλώνουν τρίχες από αυτιά και μύτες. Βλέπεις λούστρους πρόθυμους να σου καθαρίσουν τα παπούτσια από τη σκόνη, γιατί η σκόνη υπάρχει παντού και σ’αυτήν που υπάρχει έρχεται κατά κύματα να προστεθεί και χώμα από την έρημο όταν φυσάει. Γιατί η έρημος είναι κοντά, δίπλα. Η έρημος και ο Νείλος, οριοθετούν το Κάιρο.

Και όμως αυτή η πόλη ζει. Και ζει στο μέτρο του καθενός. Για τους πλούσιους, και υπάρχουν πολλοί, δεν τίθεται θέμα, υπάρχουν τα πάντα. Οι φτωχοί θα περάσουν τη βραδιά τους πάνω στη μεγάλη γέφυρα του Νείλου όπου το αεράκι φυσάει ζωογόνα, θα βολτάρουν ώρες στους υπαίθριους πάγκους με τα παιδιά τους, πολλά παιδιά, και θα ψωνίσουν φτηνοπράγματα, θα ανέβουν στα λοφάκια αντικρυστά στις Πυραμίδες και θα αγναντέψουν, θα πάρουν τα μικρά καραβάκια που κατάφορτα από πολύχρωμα λαμπάκια, θα τους βολτάρουν στο Νείλο. Ο Νείλος είναι η ζωή τους, και έτσι όπως βλέπεις τα καραβάκια να περνοδιαβαίνουν, θαρρείς πως δεν άλλαξαν και πολλά στις συνήθειές τους όπως έχουν απεικονιστεί στις τοιχογραφίες της εποχής των Φαραώ.

Τιμή βενζίνης = 0,15 ευρώ/ λίτρο
Μέση κατανάλωση ηλεκτρικού /μήνα για σπίτι 100 τετραγωνικών = 4 ευρώ
Μέση κατανάλωση γκαζιού/ μήνα για 5μελή οικογένεια = 0.80 ευρώ
Ενα πακέτο Marlboro= 1,05 ευρώ
Τιμή εισιτηρίου στην Όπερα = 5 ευρώ
Γεύμα σε φτηνό εστιατόριο ( με τις γνωστές επιφυλάξεις περί καθαριότητας) = 4 ευρώ
Γεύμα σε ακριβό εστιατόριο= 12 με 15 ευρώ
Μέσος μισθός = 120 ευρώ

 

P&I. Το Κάϊρο με τις Πυραμίδες, με τα παζάρια, με τα εκατομμύρια των κατοίκων του. Εικόνες που θυμίζουν Ναγκίμπ Μαχφούζ αλλά και «Μέγαρο Γιακουμπιάν».  Εκεί, η παρακμή φαίνεται να μην εμποδίζει την ζωντάνια της κοινωνίας. Να το δούμε σαν ένα αισιόδοξο μήνυμα;   

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πολύ ωραίο κείμενο, ευχαριστούμε για όσα καινούρια μάθαμε. Το Κάϊρο και γενικά η Αίγυπτος είναι από τα πιο αξέχαστα ταξίδια που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στη ζωή του. Γιατί ο Νείλος, τα αρχαία και το ανατολίτικο στοιχείο είναι ένας μοναδικός και μαγευτικός συνδυασμός. Περιμένουμε κι άλλα τέτοια άρθρα.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.