Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ελλάδα, χώρα των extreme sports

Ο χαρακτήρας των Ελλήνων ανέκαθεν συνοριοθετείτο από το «ζην επικινδύνως» και το «λάθρα βιώσας». Τα τελευταία χρόνια όμως, το να ζεις στην Ελλάδα, τείνει να γίνει μια εμ­πει­ρί­α α­νά­λο­γη ενός ext­re­me sport. Παρ’ όλα αυτά εμείς «επι­μέ­νουμε (;) ελληνικά» όπως έλεγε και μια, μάλλον αμφιβόλου α­πο­τε­λέ­σμα­τος, καμπάνια του πα­ρελ­­θόντος. Τι γίνεται όμως όταν τα­­ξι­δεύ­ου­με στην Ευ­ρώ­πη και διαπιστώνουμε ότι η καθημερινότητα είναι πολύ διαφορετική α­πό τη δική μας;

Κατά τη διάρκεια του αυγουστιάτικου καύσωνα είχα την τύχη να βρίσκομαι στο Λονδίνο σε σπί­­τι «δικό μας». Οι δέκα μέρες παραμονής μου έδωσαν την ευκαιρία να πάρω μια ιδέα από τη  ζω­ή στην πόλη αυτή.

Α. Πήγα σε χώρους που έχω πολλές φορές επισκεφθεί και σαν το δολο­φό­νο ε­πι­στρέ­φω (Tate, British Museum, Mu­seum of Natural History (ΝΗΜ), British Library, National Gallery ) και σε άλλους πή­­γα πρώτη φορά (Freud Museum, Imperial War Museum, Saatchi Gallery).

Β. Κινήθηκα με τα λεωφορεία (έρχονταν ανά 10 λεπτά, μι­σο­γε­μάτα), με το μετρό (δεν είχε α­περγία για ψύλλου πήδημα) και με τα πόδια (δεν με ε­μπόδιζε κανένα παρκαρισμένο όχημα, δεν πατούσα περιττώματα συμπαθέστατων τε­τρά­­πο­δων, δεν περ­νούσα από λοφίσκους σκουπιδιών γιατί η αποκομιδή γινόταν και τις επτά ημέρες της εβδομάδας).

Γ. Ψώνισα για να μαγειρέψω, (άρα μπορούσα να συγκρίνω τιμή και ποι­ό­τη­τα) σε γει­τονικά κα­­τα­­στή­ματα ε­στί­α­σης αλλά να κάνω και άλλα ψώνια (ένδυση, υπόδηση) σε πο­λυ­κα­τα­στήματα του κέντρου.

Δ. Έφαγα σε αγγλικές και ιρλανδέζικες μπυραρίες αλλά δοκίμασα και διεθνή κουζίνα δίνοντας πολύ λιγότερα από όσα  δίνω στην Ελλάδα και το σημαντικότερο σε χώρους χωρίς καπνιστές! Σε όλες αυτές τις κα­ταστάσεις ένιωθα άνθρωπος τον ο­ποίο σέ­­βο­νται ως κα­ταναλωτή (οι τιμές ήσαν χα­μη­λό­τερες των ελληνικών για τα ίδια προϊόντα με την ίδια ποιότητα, να μη μιλήσω για την ευγένεια των υπαλλήλων…), ως του­­ρίστα (ω­ρά­ρι­α, συ­­μπεριφορά, παροχές) συ­νο­λικά δηλαδή ως πολίτη ( διευκολύνσεις της κα­θη­με­­­ρι­νό­τητας). Τα μόνα που δεν επι­σκέ­φθη­κα είναι τα νοσοκομεία (μακριά από όλους),  αλλά πόσο χει­ρό­­τερα θα ήσαν από τα δικά μας όταν έχουν ε­φη­με­ρία;

Θα ήθελα να επιμείνω λίγο στη λειτουργία των μουσείων καθώς τα τελευταία 15 χρόνια επι­σκέ­πτομαι συ­στηματικά τα μουσεία της Ευρώπης και τα μελετώ από επιστημονικό εν­δια­­φέ­ρον. Κάθομαι αρ­κετή ώρα καταγράφοντας τη δική μου εμπειρία αλλά και κάποιων επι­σκε­πτών. Μπορεί να α­κού­γεται ιδιόρρυθμο αλλά σας διαβεβαιώ ότι στα ευ­ρω­πα­ϊκά μουσεία, η ε­πί­­σκεψη μπορεί να δώ­σει χαρά και ένα αίσθημα πληρότητας. Είναι φιλικά προς τον επισκέπτη, λει­τουργούν με έντονα δια­δρα­στι­κό τρόπο, κάνουν ευ­ρεία χρήση της Τεχνολογίας με ε­φαρ­μο­γές που αγ­γί­ζουν τα όρια της φα­ντα­σίας για τα ελληνικά δεδομένα. Ακόμη, το «μέσα» και το «έξω» των μουσείων ενώνονται σε μια πλα­τεία, μια piazza, για κοινωνικές δρα­στη­ριότητες. Τα παι­διά ­ευ­χα­ρι­στι­ούνται για­τί οι υπεύθυνοι των μουσείων τα έχουν σκεφτεί, τα έχουν συ­μ­πε­ρι­λάβει στον σχε­δια­σμό τους και οι «κε­ραίες» τους το προ­σλαμβάνουν αυτό.

Ειδικά στα μουσεία της Βρε­τα­νίας, καταλαβαίνεις ότι η επι­σκε­ψιμότητα δεν είναι ένα μετρή­σι­μο και στε­γνό μέγεθος, αντίθετα είναι ένα απο­τέ­λεσμα συ­­στη­ματικού σχεδιασμού και ε­­ντα­τι­κής δουλειάς χρόνων. Δουλειά που γίνε­ται α­πό κοινού με το Κρά­τος, το ο­­­ποίο παρά τις διάφορες περικοπές αξιοποιεί και χρη­­μα­τοδοτεί το κε­φά­λαιο «Πο­λι­­­τισμός». Κεφάλαιο το οποίο όλοι ξέρουμε πώς έχει α­πο­κτη­θεί, και επ’ουδενί συγκρίνεται με το δικό μας. Μιλώ για την κλασσική αρχαιότητα γιατί η σύγχρονη παρουσία μας στη διεθνή Τέχνη είναι πε­­ριορισμένη.

Αν και τα μεγέθη των δύο χωρών δεν είναι συγκρίσιμα εκτιμώ ότι αντίστοιχα του μεγέθους μας έρ­γα θα μπορούσαν να είχαν γίνει προς αυτήν κατεύθυνση. Αναγνωρίζω ότι η διαχείριση, το ma­­nagement, δεν ξεχωρίζει ως χαρακτηριστικό του λαού μας, αλλά γιατί δεν αξιοποιούμε το πο­λι­τι­­στικό κεφάλαιο που διαθέτουμε; Γιατί δεν αξιοποιούμε τα μουσεία ώστε να εξοικειωθούν με τον Πολιτισμό οι επόμενες γενιές μέσω της επαφής με την πολιτιστική κληρονομιά μας;

Γιατί δεν επικοινωνούν τα μουσεία μας με τους επισκέπτες; Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται μέ­σα σε αυτά; Γιατί οι εκπαιδευτικοί μας βγαίνουν να κα­πνί­σουν και τα αφήνουν μόνα τους στις μου­σειακές επισκέψεις; Σίγουρα οι γενικεύσεις αδικούν και όλα τα παραπάνω δεν πε­ρι­λαμ­βά­νουν όλους και όλα, αλλά ισχύουν και επηρεάζουν κα­τα­στά­σεις. Γιατί το επίσημο Κράτος μας δεν εργάζεται μαζί με τα μουσεία συστηματικά; Γιατί υιο­θετείται θνησιγενής πολιτική σε έ­να θεμελιώδες κεφάλαιο με πολλαπλά οφέλη; Οι γνωρίζοντες θυμόμαστε καλά την περίπτωση του μουσειακού παραρτήματος του Gug­gen­he­im Bilbao στην Ισπανία, το οποίο την πρώτη τε­τραετία λειτουργίας του (1997-01) συνει­σέ­φε­ρε στην το­πι­κή οικονομία 500 εκατομμύρια δολλάρια και 4.500 νέες θέσεις εργασίας…

Τέλος, γιατί τα μουσεία μας δεν χρησιμοποιούν όλο το ανθρώπινο δυναμικό που τα τελευταία χρό­νια εξασφαλίζουν -με δυσκολίες- τα πανεπιστήμιά μας;

Μελετώντας και παρατηρώντας τόσα χρόνια και τα ελληνικά μουσεία έβλε­πα ότι κάποια πράγ­μα­τα σιγά-σιγά άλλαζαν και φάνηκε ότι θα υπάρχουν αλλαγές και στο μέλ­λον. Μάλλον ε­πρό­κει­­το για τη γνωστή αισιοδοξία μου γιατί αυτές τις λονδρέζικες μέρες δυ­στυ­χώς κατάλαβα πως ό,τι και να κάνουμε πάντα θα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας…

Σχολιάστε το άρθρο

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλή μου Μίνα, να σου κάνω μια άσχετη ερώτηση; «Ποιά είναι αυτή η μάνα που επιλέγει ανάμεσα στα παιδιά της;» Γιατί επέλεξες το Tate και το Guggenheim;

  • Μίνα Καραγιάννη

    Το να επιλέγεις δε σημαίνει ότι τα αγαπάς λιγότερο, ή περισσότερο. Το κάθε ένα για τους λόγους του. Η ΤΑΤΕ αποτελεί πια το σύμβολο της σύγχρονης Βρετανίας και το Guggenheim Bilbao αποτελεί Α. αρχιτεκτονικό ορόσημο ώστε να μιλάμε για την προ και μετά Bilbao εποχή. Β. η δημιουργία του πήρε τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις για τη χώρα των Βάσκων. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για το Guggenheim Bilbao..Ευχαριστώ

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.