Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Τουρίστας στη Βεργίνα

Υπάρχουν κατά τη γνώμη μου 7 αρχαιολογικοί χώροι που είναι καλό να επισκεφτεί κάθε Έλληνας (ή ξένος που έρχεται στην Ελλάδα). Της Ακρόπολης, των Δελφών, της Ολυμπίας, των Μυκηνών, της Κνωσσού, της Ελευσίνας και της Βεργίνας. Υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι αξιόλογοι και ωραίοι (Σούνιο, Βραυρώνα, Αφαία, Φαιστός, Κάμειρος, Φιγάλεια, Δίον, Πέλλα και ένα σωρό ακόμα σε νησιά, βουνά και πεδιάδες, που μου διαφεύγουν) αλλά ας μείνω προς το παρόν στους 7 πρώτους και συγκεκριμένα σ’εκείνον της Βεργίνας, που δεν τον είχα μέχρι τώρα δει. Και ο καϋμός μου ήταν διπλός μια που είχα την τύχη στο παρελθόν να παρακολουθήσω στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης τον ίδιο τον Ανδρόνικο να παραδίδει μαθήματα Αρχαιολογίας. Είχε ήδη γίνει «σταρ» και ο κόσμος συνωστιζόταν στα αμφιθέατρα του ισογείου για να τον ακούσει. Ήταν πηγαίος, ενθουσιώδης, γλαφυρός καθώς μιλούσε για το πάθος του. Είχε και πολύ χιούμορ όταν απευθυνόμενος στους Θεσσαλονικείς, έλεγε: «Τι θα πει συμπρωτεύουσα; Μια πρωτεύουσα έχει η Ελλάδα κι αυτή είναι η Αθήνα».

Μια μέρα του καλοκαιρινού φετινού Δεκεμβρίου, λοιπόν, κατάφερα να βρεθώ στη Βεργίνα, ένα συμπαθητικό χωριουδάκι κοντά στη Βέροια. Όλοι μου είχαν πει ότι αυτό που θα δω στον αρχαιολογικό χώρο είναι συγκλονιστικό κι είναι αλήθεια ότι οι περιγραφές ωχριούν μπροστά στην πραγματικότητα. Δεν θα χαλάσω κι εγώ το σασπένς για όποιον δεν έχει πάει, θα πω μόνο ότι ο τάφος του Φιλίππου και τα υπόλοιπα που βλέπει κανείς στον χώρο των αρχαίων Αιγών προκαλούν τεράστιο δέος στον επισκέπτη. Στο τέλος ζητήστε να δείτε και ένα ντοκυμανταίρ που από μόνοι τους οι φύλακες δεν θα προσφερθούν να σας το δείξουν.

Υπάρχει και ο αρχαιολογικός χώρος των Ανακτόρων που τα τελευταία χρόνια είναι κλειστός καθώς οι ανασκαφές συνεχίζονται. Στον δρόμο προς τα εκεί θα συναντήσετε έναν άλλο Μακεδονικό Τάφο που είχε ανακαλυφθεί από τον Ρωμαίο, τον καθηγητή του Ανδρόνικου. (Ρωμαίος και Ανδρόνικος, τι ωραία ονόματα για αρχαιολόγους!)

Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό. Φτάσαμε αργά, ο ήλιος έδυε, κι ο φύλακας δεν μας άφησε να μπούμε. Μου έκανε εντύπωση, μου φάνηκε κάπως σουρρεαλιστικό, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος καθόταν εκεί μόνος του και φύλαγε έναν συλημένο τάφο, μια τρύπα στο έδαφος δηλαδή. Ήταν πολύ ευγενικός και μας είπε μερικά πράγματα για τις ανασκαφές αλλά δεν προσφέρθηκε να μας ανοίξει. Πλησίαζε η ώρα του να φύγει και περίμενε τον συνάδελφό του της νυχτερινής βάρδιας. Όταν το διηγήθηκα αργότερα σε κάποιον μου είπε: «Σιγά, τι θα πάθαινε να σας αφήσει;» Όμως, για μένα καλά έκανε ο φύλακας κι ας ήθελα πολύ να έχω μπει μέσα. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και ήταν υπεύθυνος για την ασφάλειά μας. Έπραξε ορθά και πιστεύω ότι δεν φέρθηκε έτσι από βαρεμάρα αλλά ακολουθώντας την επαγγελματική του συνείδηση.

Εκείνο, όμως, που είναι το πιο υποβλητικό είναι η φύση γύρω με τα βουνά της, την ηρεμία της, την πρασινάδα της. Καταλαβαίνεις ότι αυτή η φύση δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες, όπως ακριβώς και στο μυκηναϊκό τοπίο, το πιο ξερό και πιο άγριο, όπου μπορείς να δεις μπροστά σου τη μυθολογία και την ιστορία να ζωντανεύουν.

Περνώντας τον Αλιάκμονα, φτάνεις στη γειτονική Βέροια που είναι μια πόλη με πολύ ενδιαφέρον. Εδώ υπάρχει μια ιδιότυπη «παραλία» που δεν βλέπει θάλασσα ή λίμνη αλλά μια ωραία ήρεμη πεδιάδα. Υπάρχουν επίσης πολλές άχαρες πολυκατοικίες, οι οποίες στις αμφιθεατρικές πόλεις δείχνουν ακόμα πιο άχαρες γιατί είναι σαν να παίρνουν ακόμα περισσότερο ύψος. Οι πολυκατοικίες της Βέροιας είναι όλες καλυμμένες με κόκκινες στέγες, ίσως για το χιόνι, ίσως για να δείχνουν λιγότερο άσχημες.

Από εδώ πέρασε ο Απόστολος Παύλος και του έχουν κάνει μνημείο στο βήμα όπου μίλησε (λίγο φανταχτερό, βρίσκω, για την συγκεκριμένη προσωπικότητα). Εδώ υπάρχουν οι παλιές συνοικίες των Εβραίων και των Χριστιανών, με ωραία σπίτια που έχουν αναστηλωθεί και με πολλές βυζαντινές εκκλησίες. Εδώ έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι είναι πιο πολιτισμένοι, πιο ευγενικοί, πιο…ανθρώπινοι απ’ό,τι σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Ήταν ιδέα μου; Χαμογελαστοί άνθρωποι που σε αφήνουν να περάσεις απ’τη μια πλευρά του δρόμου στην άλλη χωρίς να σε πατήσουν, γλυκομίλητες γυναίκες, ηλικιωμένοι και νέοι που κάθονται σε παρέες στα καφενεία και τα ζαχαροπλαστεία της πόλης χωρίς να καυγαδίζουν μεταξύ τους και χωρίς να βρίζουν ο ένας τον άλλον. Και μια αίσθηση ζωντάνιας και κίνησης που δεν γίνεται ενοχλητική.

Μα θα μου πείτε, ήσουν σε διακοπές και όλα τα βρήκες τέλεια στην ελληνική επαρχία. Εντάξει, θα παραπονεθώ και λίγο σαν καλή Ελληνίδα. Η τηλεόραση υπάρχει παντού για να αποβλακώνει τα πλήθη ενώ πολλές συζητήσεις είχαν να κάνουν με το ποδόσφαιρο. Τα τραγούδια που ακούγονταν στα κέντρα της Βεργίνας είχαν στίχους τύπου «ζηλεύω, ζηλεύω, εσένα που αγαπάω και λατρεύω» ενώ μια κοπέλα στη Βέροια εξηγούσε στις φίλες της ότι δεν ήταν σίγουρη κατά πόσον το τραγούδι που της αφιέρωσε ο καλός της ήταν του Κουρκούλη ή του Γονίδη! Πήρε επίσης το μάτι μου μια μικρή κομματική συνάθροιση, στην οποία οι παριστάμενοι συζητούσαν για το πόσο καλά τα πήγαν στις δημοτικές εκλογές και είχαν βγει να το γιορτάσουν.

Ναι, αυτά πάντα θα με χαλάνε στην ελληνική επαρχία και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα. Ποδόσφαιρο, πολυκατοικίες, κόμματα, τηλεόραση, μπουζούκια. Στο μυαλό μου είχε καρφωθεί και πάλι ένας στίχος του Σαββόπουλου: «Άδεια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία». Ναι, η ελληνική επαρχία είναι ασυνάρτητη. Παρατημένη στην τύχη της, άδεια από κόσμο, προσπαθεί να επιβιώσει με τους λιγοστούς γενναίους που την αγαπάνε ακόμα και δεν την έχουν εγκαταλείψει για να συνωστισθούν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη.

Απ’την άλλη δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι ο αυτοκινητόδρομος Αθηνών-Θεσσαλονίκης έχει γίνει πολύ καλός και ασφαλής, όπως και η Εγνατία Οδός, κι ας στοιχίζουν ακριβά τα διόδια, ότι υπάρχουν πολλά μέρη να σταθείς για έναν καφέ και μια καθαρή τουαλέτα, ότι το τοπίο είναι χαρά Θεού τόσο κοντά στη θάλασσα όσο και ανάμεσα στα βουνά.

Έτσι είναι η Ελλάδα, λοιπόν, ασυνάρτητη και γεμάτη αντιθέσεις. Τη μια τη λατρεύεις και την άλλη τη μισείς. Τη μια τη θαυμάζεις για τις προόδους της και την άλλη μένεις άναυδος με τα χάλια της. Όλα πατρίδα μας, όμως. Κι αυτά κι εκείνα…

(Αν έρχεστε από μακριά, καλύτερα να βεβαιωθείτε πρώτα ότι δεν έχουν καμμιά απεργία οι φύλακες όπως συνέβη σε κάποιον γνωστό μου που ταξίδεψε πεντακόσια χιλιόμετρα από την Αθήνα και τελικά δεν κατάφερε να δει αυτό για το οποίο είχε κάνει το ταξίδι).

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Οχι Λητώ, δεν θάλεγα οτι ήσουν «τουρίστας στη Βεργίνα» και στα πέριξ. Η καθαρή ματιά σου και οι εύστοχες, πολυεπίπεδες παρατηρήσεις μας έκαναν συνταξιδιώτες σ’αυτό το κομμάτι της Ελλάδας. Της Ελλάδας που επειδή την αγαπάμε,χαιρόμαστε τα καλά της και πονάμε για τα στραβά της.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Η περιοχή είναι μαγευτική, αν και όποιος την έχει επισκεφτεί σε διαφορετικές εποχές του χρόνου, δεν εκστασιάστηκε τόσο πολύ όσο εγώ, ίσως λόγω των πολλών πούλμαν που φέρνουν τους αντίστοιχους επισκέπτες και δημιουργείται πανδαιμόνιο. Αλλά τέτοια μέρη πρέπει να είναι τουριστικά, δεν γίνεται αλλοιώς. Όσο περισσότεροι τα δουν τόσο το καλύτερο. Ευχαριστώ Μαριάννα για το σχόλιό σου, ξέρω πόσο εκτιμάς τα ταξίδια.

  • Συμμερίζομαι κι εγώ τις απόψεις σου και για την Βεργίνα και για την Βέροια .
    Πηγαίνω συχνά γιατί ζεί εκεί και εργάζεται η κόρη μου . Οταν βγαίνω στο μπαλκόνι του σπιτιού της και κοιτάξω αριστερά νομίζω ότι βλέπω την ….θάλασσα (!) στο βάθος !!!!
    Και έχω ακριβώς την ίδια εντύπωση για τους ανθρώπους της !
    Παρατήρησες ότι δεν υπάρχουν φανάρια στις διαβάσεις αλλά οι οδηγοί σταματάνε πάντα για να περάσουν οι πεζοί ;

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Ναι, Γλάρε, το παρατήρησα, γι’αυτό έγραψα «Χαμογελαστοί άνθρωποι που σε αφήνουν να περάσεις απ’τη μια πλευρά του δρόμου στην άλλη χωρίς να σε πατήσουν».

      Η Βέροια μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση, θα ήθελα να ξαναπάω.

  • Στεργιούλας Γιώργος

    30 Δεκεμβρίου 2012, αποφάσισα με δύο συγγενείς μου απο το Χόγκ Κόγκ να πάμε να επισκευτούμε το μουσείο. Πριν δύο ημέρες τηλεφώνησα για να μάθω το ωράριο, παρόλο που η ιστοσελίδα έλεγε 8.30 με 15.00. Και στο τηλέφωνο μου επανέλαβαν το ίδιο ωράριο. Έφτασα μετά απο ένα δύσκολο ταξίδι, λόγο βροχής, απο τη Θεσσαλονίκη, στις 14.30. Στην είσοδο ένας παχουλός φύλακας φυλούσε την πόρτα της εισόδου κρατώντας την ομπρέλα του. Το παρακάλεσα να περάσω, ήταν απόλυτα αρνητικός. Σε λίγο έφτασαν δύο αυτοκίνητα με βουλγαρικές πινακίδες καθώς και δύο οικογένειες απο Αθήνα. Είχαμε μαζευτεί έξω απο την είσοδο περίπου δεκαεπτά άτομα. Ο ένας 9χρονος μικρός απο την Αθήνα έκλαιγε και παρακαλούσε να περάσει. Ο παχουλός φύλακας στον …κόσμο του. Έλεγε » η δουλειά αυτή δεν μου επιτρέπει να έχω συναισθήματα». Κάποιος απο την Αθήνα είπε στον φύλακα οτι έρχεται απο το μουσείο της Θεσσαλονίκης απ’ όπου και τον πληροφόρησαν οτι όπως όλα τα μουσεία έτσι και η Βεργίνα κλείνει στις 3.00. Εσύ είσαι που το λές. Ο φύλακας εξακολουθούσε να είναι στον κόσμο του, Και όταν του είπα οτι το λάθος ήταν δικό τους και όχι δικό μας, κοιτούσε απλά ..αδιάφορα και παγερά. Ο μικρός εξακολουθούσε να κλαίει και η μητέρα του να παρακαλάει, του είπα οτι λόγο των ημερών και της απόστασης του μουσείου ας άφηνε σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, μόνο τα τέσσερα παιδιά να περάσουν για δεκαπέντε λεπτά. Στου κουφού την πόρτα που λέει και ο λαός. Ζητήσαμε το όνομα του, αρνήθηκε να το πεί. Ζητήσαμε το όνομα κάποιου προϊσταμένου και κάποιο τηλέφωνο και η απάντηση ήταν «εγώ κάνω κουμάντο εδώ». Τι να πεί και αυτός ο καϋμένος!!
    ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΥΡΙΟΙ – ΕΣ. ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΠΕΛΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΤΟΥ. ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΩΡΑΡΙΩΝ, ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ..ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΤΗ ΛΕΞΗ «ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ» ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΗ ΛΕΩ. ΑΠΛΑ ΛΕΩ ΚΡΙΜΑ……

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Κύριε Στεργιούλα, δίκαιη η αγανάκτησή σας από την σκηνή που περιγράψατε και από παρόμοιες σκηνές που έχουμε ζήσει όλοι οι Έλληνες κατά καιρούς. Όμως ας προσέξουμε τη διατύπωση. Δεν φταίει η Ελλάδα, οι Έλληνες είμαστε το πρόβλημα. Αυτός ο απαίσιος τύπος χαιρόταν που είχε εξουσία στα χέρια του και σας έβλεπε να τον εκλιπαρείτε και να τον έχετε ανάγκη. Μέσα του ένοιωθε ηδονή. Στα χέρια αυτών των βολεμένων τύπων που με μέσον πήραν την θεσούλα τους στο δημόσιο, έχουμε υποφέρει όλοι. Στη συνέχεια αυτός, κουρασμένος από το εξαντλητικό ωράριο, θα γύρισε στο σπίτι του για να αποβλακωθεί με τούρκικες σειρές στην τηλεόραση. Κατά τ’άλλα μας φταίνε οι ξένοι που «μας ζηλεύουν» και θέλουν να μας πάρουν τον ήλιο και τη θάλασσα. Οι ξένοι βλαστημάνε με τις απεργίες μας και γελάνε με τα χάλια μας. Ούτε ζωγραφιστούς δεν θέλουν να μας βλέπουν. Αλλά πείτε μου, πότε έγινε διαδήλωση κατά του σαδισμού και της αναλγησίας των δημοσίων υπαλλήλων; Πάντα τους πολιτικούς βρίζουμε. Μα οι πολιτικοί σε κάτι τέτοιους τύπους βασίζονται.

  • Μαργιορή

    Τα εκθέματα και τα ευρήματα στο Μουσείο της Βεργίνας είναι πράγματι εντυπωσιακά.

    Αφού ταξιδέψατε ως τη Βέροια, ήταν ωραίο να επισκεπτόσασταν και τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της (βρίσκεται πίσω από το Δημαρχείο) που είναι πρωτοποριακή για τις υπηρεσίες της, και ξεχωριστή σε Ελλάδα και Ευρώπη. Είχε βραβευτεί το 2010 με το βραβείο «Πρόσβαση στη γνώση» του ιδρύματος Bill & Melinda Gates.

    Τα κτίρια της Βέροιας ήταν νεοκλασικά τα περισσότερα πριν τη δικτατορία, όπου έπεσε χρήμα σε εργολαβίες, έπεσαν κι αυτά, ξεριζώθηκε και το πανέμορφο πράσινο των δέντρων που στόλιζαν την πόλη. Η οποία πόλη ήταν ένα διαμάντι πριν το τσιμέντο και όταν η γεωργία απέφερε κέρδη και μια μεγάλη ποικιλία από ντόπια προϊόντα.

    Όσαν αφορά τις «κακές» συνήθειες των Ελλήνων, προσωπικά πιστεύω ότι αυτές θα αρχίσουν να εξαφανίζονται μόνο εάν σιχαθούμε την λαϊκίστικη, φτιασιδωμένη «κληρονομιά» που έχουμε παραλάβει, και στραφούμε στη λαϊκή μας παράδοση που τόσο έχει πολεμηθεί, αναζητώντας και δημιουργώντας (ένας-ένας και όλοι μαζί) βαθιά γνώση και ουσιαστική διαπαιδαγώγηση, περιφρονώντας τις απομιμήσεις πολιτισμού και τα έτοιμα, τυποποιημένα «προϊόντα» προερχόμενα από ξένα και εμπορικοποιημένα κράτη.

    Πολύ ωραία το άρθρο σας. Ευχαριστούμε.

    • Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας, για τις απόψεις σας και για τα στοιχεία που μας δώσατε σχετικά με τη Βέροια.

Αφήστε ένα σχόλιο για το LS Ακύρωση απάντησης

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.