Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Φιλοζωικές που εξοντώνουν

Η δημοσιογράφος Κλαίρη Μαργέλη καταγράφει μια προσωπική τραυματική εμπειρία.

«Είμαστε η Γη, οι άνθρωποι, τα φυτά και τα ζώα, οι βροχές και οι ωκεανοί, τα θαλάσσια ρεύματα και η ανάσα του δάσους.
Τιμάμε τη Γη, σπίτι όλων των οργανισμών.
Σεβόμαστε και αγαπάμε την ομορφιά της Γης…
Παρά τις διαφορές μας είμαστε όλοι κάτοικοι αυτής της Γης…
Αποτελούμε όλοι το χάρτη της Γης».

Ωραία λόγια, απόσπασμα από κείμενο των μη κυβερνητικών οργανώσεων, που κατατέθηκε στην παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το Περιβάλλον στο Ρίο, οκτώ χρόνια πριν και φιλοξενείται στο βιβλίο της Γεωγραφίας της  Ε΄ δημοτικού.

Φαίνεται όμως ότι αυτά τα όμορφα λόγια, που σε όλους αρέσουν, είναι κάποτε ευκαιρίες για ιδέες και πράξεις που ξεφεύγουν από κάθε οικο-λογική εφαρμογή.

Οι φιλοζωικές οργανώσεις- σύλλογοι- σωματεία ή όπως αλλιώς λέγονται αυτές οι ομάδες, χάρη στον τίτλο τους και μόνο, φαντάζουν στοργικές, καλές, φιλεύσπλαχνες απέναντι σε αυτήν την κοντινή μας κατηγορία, τα ζώα, την απροστάτευτη- όχι από τη φύση- αλλά από την οργάνωση των πόλεων και του κράτους, που έχουν φτιάξει οι άνθρωποι.

Όμως, μια απλή φυσική, όμορφη γέννα στάθηκε αφορμή για να βγει στη φόρα η διαστρεβλωμένη φροντίδα, η δήθεν αγάπη και τελικά να φανεί ότι δρα προς όφελος της ανθρώπινης καλοπέρασης, αυτής που θέλει αποστειρωμένο το περιβάλλον, χωρίς μικρόβια ζώων, χωρίς ακαθαρσίες, χωρίς τίποτα που να θυμίζει ζωή. Και έφτασε να στερήσει τις ζωές κάποιων πλασμάτων για να τα σώσει, υποτίθεται, από την μελλοντική κακοπέρασή τους. Ήταν απόφαση εκείνων που με τον τίτλο «φιλόζωοι» δηλώνουν ότι τα αδέσποτα υποφέρουν, οπότε καλό είναι να θανατώνονται.

Η ιστορία έχει να κάνει με τέσσερα ημίαιμα σκυλάκια. Γεννήθηκαν το Δεκαπενταύγουστο -αργά το βράδυ- από το πιο φοβισμένο σκυλί της Σαρωνίδας, την Κανέλλα, μια όμορφη, μεσαίου μεγέθους σκυλίτσα και πατέρα ένα ημίαιαμο Λαμπραντόρ, τον Βαγγέλη. Τα παιδιά της περιοχής αντιλήφθηκαν το συμβάν και ήταν τα πρώτα που άκουσαν το «ουά» των μικρών ζωντανών.

Η μάνα είχε διαλέξει, με μεγάλη φρόνηση και αξιοζήλευτη σοφία -τέτοια που μόνο τα ζώα διαθέτουν καθώς ακολουθούν το καθαρό τους ένστικτο- τη σπηλιά ενός εκτός λειτουργίας συντριβανιού στην πλατεία της Σαρωνίδας, για να γεννήσει και στη ουσία να χώσει μέσα στον (κατά την περιγραφή του κοινοτάρχη της περιοχής), βραχόκηπο, τα έξι μικρά της. Η σκυλίτσα, ένα ζώο άκακο, αλλά που δεν εμπιστεύεται να την πλησιάσει κανείς σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου, βρίσκει εκεί πραγματικά την τέλεια ασφάλεια. Έναν χώρο όπου δεν μπορεί ούτε άνθρωπος αλλά ούτε ζώο να μπει, έναν χώρο στον οποίο καταφέρνει να φρουρεί τα μικρά της.

Το ένα μωρό μέσα στην εβδομάδα πεθαίνει. Τα παιδιά που παίζουν στην πλατεία αναλαμβάνουν να το θάψουν, συμπάσχουν, αγωνιούν, οργανώνουν τη φροντίδα των υπολοίπων. Η πλατεία από απλός τόπος παιχνιδιού γίνεται κέντρο ζωής με έμπρακτα διδάγματα για τα παιδιά. Ένα σχολείο όπου διδάσκεται με φυσικό τρόπο η αγωγή του πολίτη. Ένας μήνας περνά με φροντίδα για τη μάνα και τα παιδιά της, με φροντίδα για να διατηρείται ο τόπος καθαρός, με φροντίδα υλική, με φροντίδα αγάπης από ενήλικες, από ανθρώπους εθελοντές, που αφήνουν κάτι για αυτά τα ζώα.

Μέσα σε αυτούς είμαστε η δεκάχρονη κόρη μου και εγώ. Η κόρη μου, αρχικά με την παρέα της και στη συνέχεια μόνη -μια και ξεκίνησαν τα σχολεία και τα περισσότερα παιδιά έφυγαν από τη Σαρωνίδα για να γυρίσουν στην Αθήνα – θαυμάζει τη μαγεία της ζωής, και του ζώου που όρθιο ακόμη θηλάζει τα μικρά του. Και αναλαμβάνει ευθύνες, υποχρεώσεις, σαν κι αυτές που τα βιβλία του σχολείου με τόση ευκολία διδάσκουν στα παιδιά, σε μια, όπως αποδεικνύεται, ανεφάρμοστη θεωρία στην πράξη. Καθημερινά, μετά το σχολείο, πρώτη έγνοια τα σκυλάκια.

Ενάμιση μήνα μετά τα σκυλάκια φεύγουν. Με τρόπο αιφνίδιο, βάναυσο, παράλογο, σκεπασμένο κάτω από το πέπλο της φιλοζωικής της περιοχής. Με τη δικαιολογία ότι φεύγουν για να μην υποφέρουν στο μέλλον.

Την στιγμή που τα ανθρώπινα χέρια τα αποσπούν από την μάνα τους, αυτά παίζουν, θηλάζουν, κοιμούνται. Και μπαίνουν στο κλουβί κτηνιάτρου με την προοπτική του καλύτερου αύριο, όταν, όπως μου είπε τηλεφωνικά ο ίδιος ο κτηνίατρος, είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος να τα υιοθετήσει. Στερούν το σήμερα από τα ζωάκια αυτά, για να μη ζήσουν δήθεν το κακό αύριο, όπως μου εξηγούν.

Κι εγώ, που χάρις στο ευαίσθητο παιδί μου, έζησα από κοντά αυτόν τον αγώνα για ζωή διάρκειας ενός μήνα, δεν μπορώ να δεχτώ ότι η λογική της συλλογής των σκύλων μπορεί να αφήνει ούτε ένα τόσο δα σημάδι φιλοζωίας, όταν μάλιστα εμπλέκεται μέσα και οικονομική συναλλαγή.

Κάποιος κτηνίατρος βάζει κουτάβια σε κλουβί, κατά παραγγελία και περιμένει εντολές για το μέλλον τους. Και περιμένει αναδόχους, που στην πραγματικότητα είναι αγοραστές- αφού για να υιοθετήσουν τα ζώα πρέπει να πληρώσουν τα έξοδα φροντίδας τους στον κτηνίατρο.

Αλήθεια, γιατί δεν τα άφηναν στη μάνα τους και στην πραγματικά εθελοντική φροντίδα των αληθινά φιλόζωων; Μα ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφασίζουν; Γιατί εδώ μιλάμε για ζωή, δεν παίζουμε.

Στην Ε΄ δημοτικού, που πάει η κόρη μου, το πνεύμα των βιβλίων, που ήδη μισό μήνα διδάσκεται, κατακλύζεται στην κυριολεξία από φιλο-περιβαλλοντικές αναφορές, τόσο, που νομίζει πια κανείς ότι πραγματικά γίναμε άνθρωποι με σεβασμό, αξίες, αγάπη για τη φύση και κάθε της οργανισμό. Και ξαφνικά βγαίνεις από το βιβλίο, σηκώνεις τα μάτια από το χαρτί και βλέπεις τον άνθρωπο να εξουσιάζει κάθε τι που αναπνέει.

Μίλησα και με την υπεύθυνη της φιλοζωικής και με αυτόν τον κτηνίατρο. Η πρώτη, αφού ξεκαθάρισε ότι οι πράξεις της κινούνται πάντα με βάση το νόμο, μου τόνισε ότι κανονικά τα αδέσποτα μικρά τα προλαβαίνουν πριν ανοίξουν τα μάτια τους και τα θανατώνουν. Και ο δεύτερος, όταν τον ρώτησα αν γνωρίζει αν η σκυλίτσα – μαμά μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα, αφού ξαφνικά στερείται τα μικρά της που θηλάζουν, μου απάντησε ότι δεν την έχει δει. Και θα τα κρατά όσο του πει η υπεύθυνη της φιλοζωικής. Και όταν του ζήτησα να τα δω, μου είπε ότι πρέπει πρώτα να πάρω την άδειά της.

Είναι πράγματα αυτά;

Η ζωή, αν έχει ελπίδα, φαίνεται ακόμα σε κάποιους ανθρώπους, όπως ένα παιδί , που κάθε μέρα πιστά, στο άτυπο ραντεβού, έπαιρνε και έδινε χαρά σε υπάρξεις αγαθές, σε υπάρξεις, που το μόνο που τους έλειπε ήταν η προστασία. Η προστασία, που ήρθε με το όνομα «φιλοζωική», αλλά σίγουρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από φιλο-εξοντωτική.

Και μιλώ βέβαια για τη Σαρωνίδα, γιατί ελπίζω αλλού τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.