Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Patti Smith | “The outside society” | πιο ροκ δεν γίνεται!

Στις 12 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει από την Sony, μια συλλογή με τα σημαντικότερα τραγούδια της Patti Smith. Ο τίτλος του CD θα είναι “The outside society”. Πρόκειται για 18 κομμάτια που η ίδια επέλεξε και καλύπτουν όλη τη μουσική της διαδρομή, από τη “Gloria” και το “Free Money” από το L.P. “Horses”(1975), μέχρι τη διασκευή του “Smells like teen spirit” των Nirvana από το “Twelve” (2007).

Η Patti Smith, τραγουδίστρια, συνθέτις, ποιήτρια, ζωγράφος και πολιτική ακτιβίστρια , είναι μια από τις πιο σημαντικές και δυναμικές φιγούρες της ροκ. Ροκ, με την ευρεία έννοια της λέξης, αφού ήταν και παραμένει δημιουργική, αντισυμβατική και προκλητική. Έχει επιτύχει έναν τέλειο συνδυασμό ροκ και ποίησης, ακολουθώντας την φωνή της έμπνευσής της που την οδήγησε πότε σε υποδειγματικά ροκ κομμάτια, πότε σε ελεύθερους πειραματισμούς, αλλά και σε άλλες μορφές τέχνης.

Γεννημένη το 1946, από μικρή δυσκολευόταν να ενταχθεί οπουδήποτε. Σαν μαθήτρια, έβρισκε παρηγοριά στην ποίηση του Arthur Rimbaud, τα κείμενα των beatniks και τα τραγούδια του Bob Dylan (πόσο φυσικό μας φαίνεται αυτό σήμερα…) και των Doors. To 1967 παρατάει σπουδές και δουλειά, αλλά και ένα μωρό ,από ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, που έδωσε για υιοθεσία, και πηγαίνει στη Ν.Υόρκη. Εκεί γνωρίζεται με τον φωτογράφο Robert Mapplethorpe, με τον οποίο απέκτησαν μια στενή σχέση και παρέμειναν φίλοι μέχρι το θάνατό του το 1989 (αφιερωμένο σ’αυτήν τη φιλία είναι το αυτοβιογραφικό βιβλίο που έγραψε η Patti “Just Kids”).

Συχνάζοντας στο μετέπειτα πασίγνωστο nightclub CBGB, γνωρίζοντας επώνυμους και μη καλλιτέχνες (Allen Ginsberg, Sam Shepard), η Patti φτιάχνει τους Patti Smith Group και με χρηματοδότηση του Mapplethorpe ηχογραφούν το 1974, το single “Hey Joe/Piss Factory”. Ήταν το κλασικό Hey Joe, κομμάτι των 60’s, με την προσθήκη μονολόγου αφιερωμένου στην Patty Hearst. To Piss Factory περιέγραφε τις εφιαλτικές εμπειρίες της όσο δούλευε εργάτρια σε εργοστάσιο και την σωτηρία που της χάρισε η ποιητική συλλογή “Illuminations”του Rimbaud. To 1975 κυκλοφορεί το πρώτο της άλμπουμ “Horses” σε παραγωγή John Cale, ένα από τα σπουδαιότερα δημιουργήματα της ροκ μουσικής , που ήταν και το πρώτο art-punk άλμπουμ. Ο δίσκος , ένα μίγμα πανκ ροκ και ποίησης, ξεκινά με μια διασκευή στο Gloria του V. Morrison και την Smith που ακούγεται να λέει “Jesus died for somebody’s sins, but not mine”. H καλλιτεχνική αρτιότητα, ο εμπνευσμένος ερασιτεχνισμός, η ψυχή της Smith έστειλαν τον δίσκο στο Νο. 50 κι ας μην παίχτηκε στο ραδιόφωνο κι ας μην διαφημίστηκε.

Το 1978 κυκλοφόρησε το πιο εμπορικά πετυχημένο άλμπουμ της, το “Easter” που περιείχε το “Because the Night” που το είχε συνθέσει μαζί με τον Bruce Springsteen, αλλά και το “Rock’n’roll nigger” έναν ύμνο σ’αυτούς που τολμούν ή μπορούν να ζουν εκτός κατεστημένου.

Το 1979 η Patti γνώρισε και παντρεύτηκε τον Fred Sonic Smith, πρώην κιθαρίστα των MC5 και λάτρη της ποίησης. Τα τραγούδια “Dancing barefoot” και Frederick (L.P. “Wave”-1979) ήταν αφιερωμένα στον Fred. Βέβαια το αστείο που κυκλοφορούσε , ήταν ότι τον παντρεύτηκε για να μην χρειαστεί να αλλάξει επώνυμο… Μαζί απέκτησαν ένα γιο και μια κόρη (που σήμερα συνοδεύουν την μαμά στις συναυλίες της). Στη δεκαετία του ’80, αποτραβήχτηκαν από τα μουσικά πράγματα και πήγαν να ζήσουν στο Detroit. Η Patti έκανε ένα «διάλειμμα» το 1988, βγάζοντας το “Dream of life” με το περίφημο “People have the power”. O Fred πέθανε το 1994 και η Patti πήρε τα παιδιά της και γύρισε στη Ν.Υόρκη, που φαίνεται πως ήταν το φυσικό της περιβάλλον. Έδωσε κάποιες συναυλίες (το 1995 μάλιστα περιόδευσε και με τον Dylan). To 1996 στο “Gone Again” ακούγεται το “About a Boy” γραμμένο για τον Kurt Cobain και τον μεγάλο θυμό που ένιωθε για την αυτοκτονία του.

Στις 15 Οκτωβρίου του 2006 εμφανίστηκε στο αγαπημένο της CBGB club για 3 ½ ώρες. Ήταν η τελευταία μέρα λειτουργίας του μαγαζιού και το έκλεισε η Patti, τραγουδώντας για το τέλος το Elegie και διαβάζοντας μια λίστα πανκ μουσικών που είχαν πεθάνει. (Μην ξεχνάμε ότι το κλαμπ –χάρη στην Patti- υπήρξε ο ναός του πανκ). Το 2007 κυκλοφορεί το “Twelve” ένα άλμπουμ με διασκευές αγαπημένων της τραγουδιών (“smells like teen spirit”, “gimme shelter” “pastime paradise” και άλλα πολλά και καλά).

Νομίζω, δεν υπάρχει άλλος γνωστός καλλιτέχνης που να ενσαρκώνει τόσο καλά την ιδέα της ροκ. Ποτέ της δεν ενδιαφέρθηκε για το χρήμα, ποτέ της δεν πρόβαλε τη γυναικεία της πλευρά, πάντα εμφανιζόταν ισχνή, άφτιαχτη και άχαρη, σαν να μας έλεγε, τί σημασία έχει αν είμαι αρσενικού ή θηλυκού γένους, εγώ θέλω να προσέξετε τη μουσική μου, τα ποιήματά μου… Έχει παραμείνει πιστή στις ιδέες της, στον τρόπο ζωής της, έχει κάνει συνολικά μόνο 10 στούντιο άλμπουμς, εκφράζει πάντα αυτό που πιστεύει, μάχεται για τα πολιτικά και ανθρωπιστικά της πιστεύω, έχει επηρεάσει γενιές καλλιτεχνών, ό,τι κάνει εξυμνείται από συναδέλφους της και κριτικούς και το κοινό της την λατρεύει. Ήθελε να βλέπουμε σ’ αυτήν τον καλλιτέχνη-δημιουργό, και μάλλον το πέτυχε.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Ευχαριστώ Marlykon που μίλησες για μία απο τις σπουδαιότερες γυναίκες της ποπ.
    Να σημειώσω πως η πρώτη φωτογραφία είναι του Mapplethorpe. 🙂

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.