Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ιάκωβος Ρίζος | Αθηναϊκή Βραδιά – Στην Ταράτσα

Tο 1849, σε μια Ελλάδα μόλις 19 ετών και 5 χρόνια μετά τη θέσπιση της συνταγματικής μοναρχίας γεννιέται ο Ιάκωβος Ρίζος, ο οποίος πέθανε 77 χρόνια αργότερα στο Παρίσι.

Από τα πιο γνωστά έργα του Ρίζου είναι «η Αθηναϊκή Βραδιά. Στην Ταράτσα». Το συγκεκριμένο έργο το δώρισε ο ίδιος στην Εθνική Πινακοθήκη, ενώ λέγεται ότι το φιλοτέχνησε έχοντας κατά νου αυτή την δωρεά στην Εθνική Πινακοθήκη ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές. Για τον λόγο αυτό έβαλε όλη του την τέχνη και τη μαεστρία στο έργο αυτό. Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε το 1897 και συμπυκνώνει την τεχνική και την θεματολογία του Ρίζου.

Την ίδια εποχή στην Ελλάδα δημιουργούσαν τέχνη ο Γιώργος Ιακωβίδης, ο Θεόδωρος Ράλλης, Νικόλαος Ξυδιάς, Συμεών Σαββίδης και στην Ευρώπη οι Ρενουάρ, Μονέ, Σεζάν, Γκωγκέν, Ντεγκά. Το ίδιο έτος που ο Ρίζος ζωγράφιζε το έργο «Στην ταράτσα» ο Μονέ ζωγραφίζει το έργο “Εντύπωση, Ανατολή” και ο Πωλ Γκωγκέν τις “Λουόμενες”. Ο Ρίζος αποτελεί τον κύριο εκπρόσωπο της Belle Epoque, μιας εποχής που έφερε σημαντικές εξελίξεις στον επιστημονικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό χώρο, μιας εποχής προόδου και ευημερίας.

Το έργο ζωγραφίζει ο καλλιτέχνης κατά την παραμονή του στο Παρίσι, πιθανόν μελετώντας φωτογραφίες και καρτ ποστάλ που απεικόνιζαν την Ακρόπολη. Αποτελεί ένα από τα πιο ειδυλλιακά έργα του. Ο καλλιτέχνης θέλει να μας μεταφέρει σε μια αλλοτινή εποχή, στην οποία όλα ήταν πιο όμορφα και νοσταλγικά. Παρουσιάζει μια εξιδανικευμένη εικόνα της Ελλάδας. Είναι ένα έργο μεγάλων διαστάσεων που όμως έχει αποδοθεί με την προσοχή και λεπτομέρεια μικρογραφίας. Το σώμα του πίνακα αποτελείται από δύο μέρη: το φόντο, που παρουσιάζει την Ακρόπολη κάτω από την επιρροή του ιμπρεσιονιστικού κινήματος και το πρώτο επίπεδο στο οποίο παρουσιάζει δύο κυρίες της υψηλής αστικής τάξης συντροφιά με έναν αξιωματικό στη βεράντα ή στην ταράτσα του σπιτιού. Ο θεατής γίνεται μέρος αυτή της συντροφιάς και απολαμβάνει το όμορφο φως του δειλινού που πέφτει πάνω στην Ακρόπολη.

Οι χρωματικές συνθέσεις, η ποικιλία και πλούσια τονικότητα των πράσινων χρωμάτων, μας εντυπωσιάζει. Το ίδιο και οι λεπτομέρειες με τις οποίες έχει ζωγραφίσει τα παραπληρωματικά αντικείμενα. Εντυπωσιάζει για παράδειγμα η διαφάνεια και η λαμπρότητα του κρυστάλλου. Όλες οι κινήσεις, αν και επιτηδευμένες, αποπνέουν μια λεπτότητα, μια ευγένεια. Οι λεπτές χειρονομίες ταιριάζουν σε μπαλαρίνες, Το αριστερό χέρι της γυναίκας που κάθεται κάνει μια τόσο αέρινη κίνηση αλλά και η απόδοση του χεριού της είναι τόσο φυσική όσο και η απόδοση των διαφορετικών υφασμάτων.

Η όρθια γυναικεία μορφή είναι δοσμένη με την ίδια προσοχή. Και στη μορφή αυτή τα χέρια αλλά και οι χειρονομίες είναι ιδιαιτέρως επιμελημένα. Τα ρούχα της είναι πιο κοντά στην παραδοσιακή ενδυμασία, ενώ της καθιστή μορφής είναι καθαρά δυτικά. Ο κύριος κάθεται ακριβώς απέναντι από τις δύο γυναίκες και από την κίνηση του χεριού του συμπεραίνουμε ότι τους απαγγέλει ποίηση από μνήμης –μια ασχολία που άρμοζε στην αστική τάξη και στα ήθη της εποχής.

Οι δύο γυναικείες φιγούρες θα μπορούσαν να συμβολίζουν τις δύο πλευρές του ανθρώπου: η μία φιγούρα ξαπλωμένη νωχελικά ρεμβάζει και η όρθια φιγούρα ακούει τον αξιωματικό που απαγγέλει. Η μία είναι αποστασιοποιημένη από τη σκηνή και η άλλη προσηλωμένη σ’αυτήν.

Το παράδοξο θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι ο άνδρας είναι στρατιωτικός.

Το ερώτημα είναι γιατί να επιλέξει να είναι αξιωματικός του στρατού, σε μια εποχή που μαινόταν ο ελληνο-τουρκικός πόλεμος ή αλλιώς γνωστός ως πόλεμος των 30 ημερών του 1897, ο οποίος έληξε με την ήττα της Ελλάδας και την επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου; Ίσως γιατί ο στρατιωτικός συμβολίζει τη πίστη στο καθήκον και στην πατρίδα.

Είναι ο πίνακας αυτός μια ουτοπική απεικόνιση μιας Αθήνας που δεν υπήρξε ποτέ, μια μομφή του καλλιτέχνη προς τα ήθη της αστικής τάξης ή μια ελπίδα για το μέλλον ότι η Ελλάδα θα αναγεννηθεί και θα πετύχει τους στόχους της; Μια ακτίνα αισιοδοξίας στην μιζέρια της εποχής; Η Αθήνα θα ξαναβρεί την αίγλη του παρελθόντος;


Σχολιάστε το άρθρο

  • Μίνα Καραγιάννη

    Οπως πάντα η περιγραφή της Αθηνάς είναι «ζωντανή» και μεστή.
    Θα συμφωνήσω με το παράδοξο του ρομαντισμού του στρατιωτικού και της θέσης του εκεί αν και πρέπει να το δούμε ενταγμένο στην εποχή του.
    Ελπίζω η «αναγέννηση» της Ελλάδας στην οποία αναφέρεται το άρθρο να μην έρθει από στρατιωτικούς, ρομαντικούς και μη.
    Όσο για το «ένδοξο» παρελθόν μας ευτυχώς είναι υπό συζήτηση.
    Ευχαριστώ

  • Εγώ πάλι νόμιζα πως αυτός ο πίνακας απεικόνιζε τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α’ και την οικογένειά του αλλά μάλλον έκανα λάθος. Ίσως λόγω του μουστακιού, της στρατιωτικής στολής και της αραιής χωρίστρας να μού’ χε δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση.
    Όσο για το παρελθόν μας σίγουρα είναι πιο ένδοξο απ’το παρόν μας με τα χάλια που έχει τώρα…

  • Είχα την τύχη να τον θαυμάσω στην Εθνική Πινακοθήκη αλλά η παρουσίαση της Αθηνάς μ’εντυπωσίασε, μπράβο!

  • Ντομινικ Ανδρεάδου-Μολίν

    Ενας εξαιρετικός πίνακας πολύ ωραία παρουσιασμένος .Ας μην μας εκπλήττει, η Αθήνα είναι ακόμη ωραία ,αρκεί να θέλουμε να το δούμε!

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.