Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

30 χρόνια R.E.M.

Οι R.E.M. είναι (ήταν;) ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Κυρίως επειδή έχουμε μεγαλώσει μαζί. Βεβαίως λατρεύω τους Rolling Stones και τoυς Beatles, τρελαίνομαι για Led Zeppelin και Black Sabbath, αλλά οι R.E.M. ανήκουν στη δική μου γενιά. Τους θυμάμαι όταν πρωτοεμφανίστηκαν, είχα αγοράσει τον πρώτο τους δίσκο, κ.τ.λ., κ.τ.λ. Και τους ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους αυτής της γενιάς, γιατί ήταν κοντά μας τόσα χρόνια και δεν μας «πρόδωσαν» ποτέ. Είχαν καλές, καλύτερες και μέτριες στιγμές, αλλά μας πρόσφεραν 30 χρόνια συνεχούς και πολύ συνεπούς, μουσικής παρουσίας. 15 άλμπουμ, ένα E.P. (η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά «Chronic Town» IRS 1982) και μια συλλογή με τραγούδια που δεν είχαν βάλει σε δίσκο («Dead Letter Office»).

Αυτό που σήμερα λέμε alternative (ή και indie) rock και που είναι πια τόσο συνηθισμένο (άρα και καθόλου «εναλλακτικό»), ξεκίνησε το 1981 με το Radio Free Europe το πρώτο single των R.E.M. Εκείνη την εποχή, που μόνο κάποια πανκ ύφους συγκροτήματα υπήρχαν στην Αμερική (σαν εναλλακτικός ήχος, εννοείται), οι R.E.M. έφεραν την κιθαριστική ποπ στον χώρο της underground μουσικής σκηνής, επηρεάζοντας στην πορεία τους αμέτρητα ονόματα, από τους Nirvana ή τους Sonic Youth, μέχρι τους σημερινούς Decemberists. Post-punk εμφάνιση, δυνατοί κιθαριστικοί ρυθμοί,ήρεμα, σχεδόν μουρμουριστά φωνητικά, ολίγον αμερικάνικο folk και παράξενοι στίχοι, τόσο εσωστρεφείς, που συνήθως ήθελαν «αποκρυπτογράφηση», ήταν η συνταγή τους, που χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη καινοτομία, άλλαξε την αμερικάνικη εναλλακτική σκηνή, απλώς και μόνον επειδή αγνόησε τους μέχρι τότε κανόνες της.

Σαν συγκρότημα οι R.E.M. «γεννήθηκαν» το 1980 στην Αθήνα της Georgia των Η.Π.Α. Ήταν οι Michael Stipe (τραγούδι), Μike Mills (μπάσο), Peter Buck (κιθάρα) και Bill Βerry (ντραμς). Το πρώτο τους άλμπουμ «Murmur» (1983) έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και διθυράμβους. Το περιοδικό Rolling Stone το έβαλε στο Νο.1 των δίσκων της χρονιάς (μποροστά δηλαδή από το «Thriller» του M.Jackson και το «Synchronicity» των Police!!!). Σκεφτείτε…ένα ροκ άλμπουμ χωρίς κιθαριστικά σόλο, χωρίς συνθεσάιζερ! Tα επόμενα χρόνια βγάζοντας κάθε χρόνο και δίσκο, περιοδεύοντας διαρκώς, αγνοώντας τα βίντεο, έγιναν οι αγαπημένοι των κολλεγιακών ραδιοφώνων, των κριτικών, έφτιαξαν ένα κοινό που τους ακολοθούσε πιστά και μια ομάδα συγκροτημάτων βασισμένα στο στυλ και τον ήχο τους (Rain Parade, Dream Syndicate, Game Theory). Στο «Life’s Rich Pageant» του 1986, αλλάζουν παραγωγό, τα φωνητικά του Stipe μπαίνουν λίγο πιο μπροστά από την μουσική και κάπως έτσι έρχεται και η σχετική εμπορική αναγνώριση, ειδικά με το single Fall on me.

O δρόμος είχε στρωθεί και το 1987 κυκλοφορεί το «Document» που έγινε μεγάλη επιτυχία μόλις κυκλοφόρησε. Οι έντονα πολιτικοί στίχοι («Welcome to the occupation», «Exhuming Mc Carthy») που καταφέρονταν κατά της συντηρητικής κυβέρνησης του Reagan αλλά και η δύναμη του single «The One I love» τους «πέρασε» και στην Ευρώπη. Την επόμενη χρονιά, αφήνουν την μικρή IRS Records, για να υπογράψουν ένα συμβόλαιο μερικών εκατομμυρίων δολλαρίων με την Warner. Την ημέρα των εκλογών του 1988 κυκλοφόρησαν το «Green», προωθώντας το με ευρωπαϊκή περιοδεία και συναυλίες σε μεγάλα στάδια στις Η.Π.Α.. Το 1991 βγαίνει το «Out of Time», ένα πλούσιο pop-folk άλμπουμ που ανοιγόταν σε ευρύτερο από τα προηγούμενά τους, πεδίο ήχων. Το «Losing my Religion» έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία τους, το «Out of time» ο πιο εμπορικός τους δίσκος, παρόλο που δεν έδωσαν καμιά συναυλία για να τον διαφημίσουν.

Το επόμενο συμβόλαιο τους με την Warner άξιζε 80.000.000 δολλάρια(!!!) και ήταν το 1996 οπότε και έβγαλαν το L.P. «New Adventures In Hi-Fi» που ήταν μια εμπορική αποτυχία.

Το 1997 ο ντράμερ Bill Berry τους εγκαταλείπει για λόγους υγείας και αφοσιώνεται στην αγροτική ζωή. Ήταν η στιγμή που πολλοί τους «κατηγόρησαν» πως θα έπρεπε να έχουν διαλυθεί, αφού έτσι κι αλλιώς οι μετέπειτα δουλειές τους ήταν κατώτερες των προηγούμενων. («Κατώτερες» όμως από τί; Από τα προηγούμενα αριστουργήματα…). Έτσι την επόμενη δεκαετία οι R.E.M. έκαναν τρία άλμπουμ (Reveal -2001, Around the Sun – 2004 & Accelerate – 2008) που όπως είπαμε δεν ενθουσίασαν ούτε τους οπαδούς, ούτε τους αυστηρούς κριτικούς. Το «Collapse into now» του 2011, συνδύασε ροκ κομμάτια ( «Mine Smells Like Honey»,»All The Best») με ωραίες ατμοσφαιρικές μπαλλάντες (Oh My Heart,»Walk It Back») , το μοναδικό αυτοβιογραφικό κομμάτι του M.Stipe («Discoverer»), θυμίζοντας πολύ τους παλιούς καλούς R.E.M. κι έτσι έφτασε μέχρι το Νο.5 των Η.Π.Α.

Πριν από λίγες μέρες, οι R.E.M. μας ανακοίνωσαν από την ιστοσελίδα τους ότι αποφάσισαν να σταματήσουν να υπάρχουν σαν συγκρότημα. Το νέο βέβαια έγινε αμέσως πρώτη είδηση σε διαδίκτυο, ραδιόφωνα και έντυπα. «Χωρίζουν σαν φίλοι», «’Ηρθε η σωστή στιγμή», και άλλα τέτοια δημοσιογραφικά… Τον Νοέμβριο θα κυκλοφορήσει και ένα διπλό Best of, εγώ λέω δεν αποκλείεται να δούμε και καμιά αποχαιρετιστήρια περιοδεία, αυτοί θα τραβήξουν τον δρόμο τους, είναι πολύ δραστήριοι έτσι κι αλλιώς (ειδικά ο M.Stipe που έχει δική του εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών, ασχολείται με την πολιτική και κάνει και κοινωνικό έργο ) κι εμείς θα εξακολουθήσουμε να ακούμε, να θυμόμαστε και να απολαμβάνουμε ένα από τα καλύτερα και αξιοπρεπέστερα ροκ συγκροτήματα.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.