Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης
Πώς να μιλήσει κάποιος για τον Πεντζίκη; Και για ποιόν Πεντζίκη να μιλήσει; Τον φαρμακοποιό, τον πρώιμο αριστερό, τον ταπεινό προσκυνητή του ΄Ορους (94 φορές το επισκέφτηκε), τον ζωγράφο ή τον λογοτέχνη; Τί λέξεις και τί χρώματα να χρησιμοποιήσει για να περιγράψει αυτόν τον χείμαρρο ιδεών, αυτήν την αστείρευτη δεξαμενή γνώσεων, αυτό το αιώνιο παιδί (και όχι παλιμπαιδίζοντα γέροντα), αυτόν τον περιπατητή και παρατηρητή που την αθωότητα και την περιέργειά του κράτησε μέχρι τον θάνατό του, την εκδημία του, τέτοια εποχή το 1993.
Στα βιβλία του από το εμβληματικό «Μυθιστόρημα της κυρίας΄Ερσης» και τον «Ανδρέα Δημακούδη», το «ΑρχεΙο» έως τον «Πεθαμένο και την Ανάσταση» ο συνειρμικός, πεντζίκειος τρόπος γραφής σε κερδίζει σελίδα τη σελίδα. Ο λόγος του, πλούσιος σε ουσιαστικά και σε ρήματα, επίθετα χρησιμοποιούσε τα απολύτως αναγκαία -φτωχαίνουν το λόγο, έλεγε-.
Αυτόν το «δικό» του λόγο τον μετέφραζε σε σχέδια γεμάτα χρώματα. Πλημμυρίδα χρωμάτων με έμφαση στα βυζαντινά πορφυρά και κόκκινα βερμιγιόν, στο μπλέ του κοβαλτίου, διάστικτα από λαμπερά κίτρινα του κρόκου και σκούρα πράσινα. Το σχέδιό του μικρές ,αναρίθμητες κουκκίδες- για μας τους απλούς παρατηρητές- γιατί για τον Πεντζίκη τίποτα δεν ήταν ατελές, σκόρπιο, αναρίθμητο. Ο ίδιος μετρούσε τις πινελιές του, δέκα, είκοσι, τριάντα χιλιάδες σε κάθε πίνακα, σαν ένα είδος προσευχής όπως οι καλόγεροι μουρμουρίζοντας τις προσευχές τους μετρούν τις χάντρες στο κομποσχοίνι.
Ψηφαρίθμιση είχε ονομάσει τον τρόπο αποτύπωσης σε χρώματα της εσωτερικής του διαδρομής τη συγκεκριμένη ημέρα της εικαστικής του αφήγησης. Οδηγός του ο Συναξαριστής της ημέρας, ένα παραμύθι, μια fabula, μια μικρή καθημερινή βόλτα, το καλοκαιρινό φόρεμα της κυρίας Νίκης, ακόμη και το τσαγερό που φτιάξανε το απογευματινό τους τσάι, συνειρμικά αποτυπώνονται στη ζωγραφική του.
Όλη αυτή η επιφανειακή αταξία, έκρυβε πίσω της έναν ακάματο ερευνητή που με υπομονή εργάτριας μέλισσας, έγραφε, μελετούσε, προσευχόταν, ζωγράφιζε, μίλαγε. Γιατι μιλούσε ο κυρ Νίκος, πολύ και για πολλά με μια χειμαρώδη και άναρχα δομημένη αφήγηση. Περνώντας από την επιστημονική θεωρία στην λαϊκή αφήγηση του αγράμματου παπούλη, για να εξυψώσει το βιωμένο λόγο απέναντι στο στείρο ακαδημαϊκό. Περνώντας από τά ουσιώδη στα επουσιώδη για να σου δείξει ότι η ουσία της ζωής βρίσκεται παντού.
Μη με ρωτάτε αν τα καταλάβαινα όλα.
Όταν ακούς το ποταμάκι να περνά κυλαριστό δίπλα σου σωπαίνεις. Σωπαίνεις και απολαμβάνεις.
Γκαλερί ΚΑΛΦΑΓΙΑΝ
Χάριτος 11. Κολωνάκι
Διάρκεια έκθεσης : 13-12-11 έως 28-1-12
Η διάρκεια της έκθεσης παρατάθηκε έως τις 11 Φεβρουαρίου.
Ξεχωριστή προσωπικότητα ο Πεντζίκης. Και με την ευκαιρία να σου πω Μαριάννα ότι μ’αρέσουν πολύ όλα σου τα άρθρα, ιδιαίτερα επειδή καταπιάνεσαι με ελληνικά θέματα. Μήπως να έγραφες κάτι για τους ποιητές της Θεσσαλονίκης γενικότερα;
Ευχαριστώ.Ο τόπος μας δίνει το έναυσμα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρουν και τα εκτός Ελλάδος τεκτενόμενα. Σε ό,τι αφορά τους ποιητές Λητώ μου, νομίζω ότι θα αντέστρεφα το ερώτημα προς εσένα.Πιστεύω ότι θα τους παρουσιάσεις πολύ καλύτερα.
Οπωσδήποτε θα μου άρεσε ν’ασχοληθώ με κάτι τέτοιο.