Lana Del Rey – The Next Big Thing ή Nothing
Στο τέλος του 2011, όταν σε όλα τα μουσικά περιοδικά, sites και ραδιόφωνα, δημοσιεύονταν τα καλύτερα της χρονιάς, το τραγούδι της Lana Del Rey “Video Games”, ήταν αν όχι Νο.1, πάντως μέσα στα πολύ πρώτα. Λίγο καιρό πριν, τον Οκτώβριο του 2011, το περιοδικό Q την ανακήρυξε “The Next Big Thing”. Aυτήν την εβδομάδα η Lana είναι εξώφυλλο στο ΝΜΕ, και αναφέρεται σε πάμπολλα περιοδικά και sites, όχι μόνον μουσικά,αλλά και κουτσομπολίστικα, γιατί στην διάρκεια της πρώτης ραδιοφωνικής της συνέντευξης στην Μ. Βρετανία, ανάμεσα στ’άλλα ξεστόμισε κι ένα “fucking hell”.
Ποια είναι όμως αυτή η Lana Del Rey που μέχρι πριν έξι μήνες κανείς δεν την ήξερε; Το πραγματικό της όνομα είναι Elizabeth Grant, έχει γεννηθεί στη Ν.Υόρκη το 1986 κι έχει έναν πολύ πλούσιο μπαμπά. Το 2008 προσπάθησε να κάνει μουσική καριέρα, ως Lizzy Grant με το Ε.Ρ. “Kill Kill” και με μια εμφάνιση κλασικής κοπελίτσας φοιτήτριας με casual look και την κιθαρίτσα της. Ουδείς εντυπωσιάστηκε. Το 2010 έβγαλε και ένα άλμπουμ σε ανεξάρτητη εταιρία με τίτλο “Lana Del Rey A.K.A. Lizzy Grant”. Οι πωλήσεις (ποιές πωλήσεις;;;) γίνονταν μέσω iTunes, κι αφού στην προκειμένη περίπτωση ήταν ανύπαρκτες, το άλμπουμ σύντομα αποσύρθηκε, αθόρυβα, όπως είχε εμφανιστεί…
Τον Ιούνιο του 2011 η Elizabeth-Lizzy-Lana, υπογράφει στην Stranger Records και βγάζει το single “Video Games”. Αλλάζει εμφάνιση και στυλ (σε πιο κυριλέ, τύπου ντίβα του ’40), φτιάχνει και ένα «οικιακής παραγωγής» βιντεάκι, το ανεβάζει στο youTube και ξετρελαίνει τα πλήθη. Οι κριτικές για το τραγούδι είναι διθυραμβικές και το βίντεο μετράει εκατομμύρια θεατών (ξεπέρασε τα 20.000.000!). Το τραγούδι είναι πράγματι πολύ καλό! Γραμμένο βέβαια από την ίδια, είναι μια υπέροχη ποπ μπαλάντα, γεμάτη θλίψη, εξαιρετικά ερμηνευμένο από την φίλη μας, με συνοδεία άρπας και πιάνου.
Το επόμενο τραγούδι της που κυκλοφόρησε στο διαδίκυο ήταν το “Blue Jeans” και πιο πρόσφατα το single “Born to die”, επίσης εξαιρετικά τραγούδια, ειδικά το δεύτερο, που μάλιστα έχει κι ένα πολύ ατμοσφαιρικό βίντεο, όπου η Lana εμφανίζεται μεγαλοπρεπώς καθήμενη σε θρόνο ανάμεσα σε δυο τίγρεις. Mε τον ίδιο τίτλο “Born to Die” θα κυκλοφορήσει και το άλμπουμ της στις 30 Ιανουαρίου, το οποίο έχει ήδη κάνει ρεκόρ προπωλήσεων από το Amazon.
Ως εδώ, όλα καλά. Έχουμε μια καινούργια καλλιτέχνιδα πολλά υποσχόμενη με τρία ζηλευτά τραγούδια που έχουν κάνει πάταγο. Εντυπωσιακή εμφάνιση, συνεντεύξεις, ρεπορτάζ και εμφανίσεις παντού, όλα δείχνουν το τέλειο μέλλον. Ξαφνικά…το πράγμα αρχίζει να στραβώνει. Τη μια μέρα διαβάζουμε πως εμφανίστηκε με τσιγάρο στο χέρι έξω από το στούντιο (ε και;), την άλλη γίνεται μεγάλο θέμα η βρισιά που πέταξε στην συνέντευξη, την παράλλη όλοι λένε πως έκανε πλαστική στα χείλη της και το αποκορύφωμα, η (πραγματικά) κακή της εμφάνιση στο Saturday Night Live. H φωνή της σε μερικά σημεία με το ζόρι έβγαινε, τα χέρια της δεν ήξερε τί να τα κάνει, στεκόταν σαν να μην είχε ξαναβγεί στη σκηνή. Κακή στιγμή είπε. Μάλλον. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, από κάποιον «παρατηρητικό» Έλληνα, ξεκίνησε μια ιστορία ότι το “Video games” είναι κλεμμένο από το “Δρόμοι που αγάπησα” (1991) που τραγουδούσε η Ελένη Βιτάλη!!! Μην γελάτε.Υπάρχει όντως κάποια μικρή, ελάχιστη ομοιότητα. Το πιο πιθανό είναι πως είναι τυχαίο. Πάντως η Βιτάλη βρέθηκε στα καλά καθούμενα να φιγουράρει σε διάφορα ξένα έντυπα .(“Dromoi agapisa pou” διάβασα κάπου).
Κι ακριβώς αυτή την στιγμή που γράφω αυτά που διαβάζετε, βλέπω στις ειδήσεις πως η Lana ακύρωσε την αποψινή της (24/1) εμφάνιση στο Λονδίνο, λόγω ασθένειας. Τί να συμβαίνει άραγε;
Άσχετα όμως μ’ολα αυτά τα ελαφρώς διαφημιστικά κόλπα και εμπορικά τερτίπια των εταιριών (που τη μια στιγμή λατρεύουν κάποιον και την άλλη τον ρίχνουν στα νύχια των μήντια) και των καλλιτεχνών, εγώ προτείνω να αφεθoύμε στην μαγεία του ταλέντου της Lana Del Rey και να την απολαύσουμε. Και ας ελπίζουμε ότι και το αναμενόμενο άλμπουμ θα είναι καλό και ότι η ίδια θα αντέξει τους πειρασμούς της φήμης και της μουσικής βιομηχανίας. Και βέβαια ότι το ταλέντο της είναι υπαρκτό και δεν περιορίζεται σε τρία τραγούδια.





Πετυχημένο κόκτέιλ απο σοφιστικέ εμφάνιση και underground ήχο. Άλλοι την λένε trash Lolita… Μάλλον καλό είναι που δεν αφήνει το κοινό αδιάφορο!