Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Tα αγαπημένα μου «αναγνώσματα»

Μια φορά κι έναν καιρό δεν υπήρχε το ίντερνετ. Ούτε το MTV, ούτε το Mad TV, ούτε τα δορυφορικά ραδιόφωνα, ούτε τα συνδρομητικά κανάλια, ούτε η ιδιωτική ραδιοφωνία, ούτε τα ατελείωτα μουσικά περιοδικά. Περιμέναμε κάθε Τετάρτη το ανόητο «Μουσικόραμα» για να δούμε κανένα μπαγιάτικο βίντεο κλιπ, το ΠΟΠ & ΡΟΚ μια φορά το μήνα και βέβαια καθημερινά το «Ποπ κλαμπ» («ροκ κλαμπ» τις Παρασκευές) του Γιάννη Πετρίδη, στο Α’ πρόγραμμα της ΕΡΤ. Έτσι μαθαίναμε τί συνέβαινε στον μουσικό κόσμο, τις νέες κυκλοφορίες (που εδώ έφταναν όταν εκεί είχαν ήδη παλιώσει και τις πληρώναμε και ένα σκασμό λεφτά), τα Νο.1, κ.τ.λ.

Κάποιοι από μας (κατά πολύ επηρεασμένοι και από τον Γιάννη Πετρίδη), παίρναμε το τρόλεϊ και πηγαίναμε στα περίπτερα της Πανεπιστημίου για να αγοράσουμε (δίνοντας πάλι έναν σκασμό λεφτά) κανένα αγγλικό ή αμερικάνικο περιοδικό για να διαβάσουμε κάτι παραπάνω, να δούμε καμιά φωτογραφία από συναυλίες (και να μας τρέχουν τα σάλια) και τέλος πάντων γιατί απλά γουστάραμε πολύ. Ο Πετρίδης λοιπόν, μας είχε μάθει πως τα «βασικά» περιοδικά ήταν εξ Αμερικής το Rolling Stone και εξ Αγγλίας το Melody Maker και το μικρό του αδερφάκι το New Musical Express.

Melody Maker και New Musical Express είχαν βίους παράλληλους και πολλάκις τεμνόμενους. Και τα δυο είχαν αρχικά την μορφή εφημερίδας και εκδίδονταν από την ίδια εταιρία, την IPC. Το Melody Maker βέβαια, πρωτοκυκλοφόρησε το 1926, (η αρχαιότερη μουσική εφημερίδα) αρχικά σαν εφημερίδα απευθυνόμενη σε επαγγελματίες μουσικούς, αργότερα καταπιανόταν πολύ με την jazz, ενώ άρχισε να ασχολείται με το rock’n’roll προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50 (φυσικά). Πρώτο το ΝΜΕ άρχισε να δημοσιεύει καταλόγους επιτυχιών τραγουδιών (το πρώτο Νο.1 ήταν το “Here in my heart” του Al Martino), και για να μην χάσει έδαφος αναγκάστηκε να κάνει το ίδιο και το ΜΜ, το 1958. Και τα δυο ασχολήθηκαν κατά καιρούς με πολλά και διάφορα μουσικά θέματα, είδη, τάσεις και μουσικούς. Σπουδαίοι μουσικοκριτικοί και δημοσιογράφοι έγραψαν και στα δυο, ρίχνοντας φως σε ανερχόμενους καλλιτέχνες (π.χ. Led Zeppelin, Steely Dan, Suede, Oasis) και μουσικά ρεύματα. Οι δημοσιογράφοι αυτοί συχνά «έπαιρναν μεταγραφές» και πηγαινοέρχονταν από το ένα έντυπο στο άλλο. Μην ξεχνάμε βέβαια ότι στο μεταξύ κυκλοφόρησαν και πολλά ανταγωνιστικά περιοδικά, κάποια απ’αυτά μάλιστα και από την ίδια εταιρεία (Uncut, Muzik!), τα οποία πολλές φορές ξεπερνούσαν σε κυκλοφορία τα αγαπημένα μας ΜΜ και ΝΜΕ. O Nick Logan, για παράδειγμα, ήταν ένας από τους καλούς δημοσιογράφους – φίρμες, που από εκδότης του ΝΜΕ, έφυγε για να φτιάξει το Smash Hits το 1978, για να το εγκαταλείψει κι αυτό το 1980 για να εκδώσει το “The Face”.  Άλλος σπουδαίος μουσικοκριτικός ήταν ο Mick Watts που είχε πάρει μια σειρά συνεντεύξεων από σπουδαίους της εποχής για το ΜΜ. Η πιο χαρακτηριστική συνέντευξη ήταν αυτή από τον David Bowie, το 1972, κατά την οποία δήλωσε «I’m gay, and always have been, even when i was David Jones». Έτσι, εκείνη την εβδομάδα το Melody Maker κυκλοφόρησε με τίτλο “Oh you pretty Thing” (που ήταν και τίτλος τραγουδιού του Bowie). Ενώ ο Bowie δήλωσε πως εκείνη η συνέντευξη ήταν που «έφτιαξε» την καριέρα του.

Πολύ σημαντικό επίσης ήταν και το κομμάτι της εφημερίδας που αφιέρωνε το Melody Maker στις μικρές αγγελίες. Εκεί, μουσικοί και συγκροτήματα έψαχναν για συνεργάτες. Οι Suede σχηματίστηκαν μέσα απ’αυτές τις αγγελίες! Ο Rick Davies βρήκε συνεργάτες κι έφτιαξε τους Supertramp! Oι Deep Purple βρήκαν έτσι τον David Coverdale και ο Jet Black βρήκε τον Hugh Cornwell κι έφτιαξαν τους Stranglers!

Όσο κι αν μεταξύ τους ήταν ανταγωνιστικά αυτά τα έντυπα, για μας το ένα συμπλήρωνε το άλλο. Ανάλογα με τους εκάστοτε εκδότες τους, παρουσιάζονταν πιο συντηρητικά, πιο πανκ, πιο Britpop, πιο εμπορικά, πιο ανατρεπτικά, πιο…πιο…Το ΝΜΕ το 1998 μετατράπηκε σε περιοδικό, ενώ το ίδιο έκανε και το ΜΜ το 1999. Το ΜΜ όμως δεν άντεξε τον ανταγωνισμό και το 2000, έκλεισε ή μάλλον απορροφήθηκε από το ΝΜΕ. Το ΝΜΕ, που βέβαια κυκλοφορεί ακόμα, το 1996 έφτιαξε κι ένα εξαιρετικό site στο οποίο με λαχτάρα κάθε εβδομάδα περιμένουμε να διαβάσουμε τα προτεινόμενα τραγούδια του (“10 tracks you have to hear this week”) και το 2008 και το nmeradio.com, εκπληκτικό ραδιόφωνο με σλόγκαν «δίψα για μουσική», που δεν είναι απλό σλόγκαν, είναι πραγματικότητα.

Στις Η.Π.Α. το Rolling Stone εμφανίστηκε πολύ αργότερα, από τα προηγούμενα Βρεττανικά έντυπα. Το Νοέμβριο του 1967 ο μουσικοκριτικός Ralph J. Gleasοn και ο Jack Wenner πήραν ένα δάνειο για να εκδώσουν το δεκαπενθήμερο περιοδικό Rolling Stone, που έμελλε να γίνει το «Ευαγγέλιο» των απανταχού μουσικόφιλων. Στην αρχή με μορφή εφημερίδας κι αυτό, με μαυρόασπρο εξώφυλλο και με την δήλωση του εκδότη J. Wenner ότι το Rolling Stone δεν είναι απλά μόνο για την μουσική, αλλά και για τα πράγματα και τις συμπεριφορές που αυτή ενστερνίζεται ( «is not just about the music, but about the things and attitudesthat music embraces.» ). Και πράγματι το Rolling Stone από τότε μέχρι τώρα, καλύπτει και θέμτα σχετικά με τον κινηματογράφο, την τέχνη γενικότερα και κυρίως την πολιτική. Τα πολιτικά του μάλιστα άρθρα πολλές φορές έχουν γίνει θέμα συζήτησης από τον καθαρά πολιτικό τύπο και έχουν επίσης κατηγορηθεί από τους ρεπουμπλικανούς ότι τάσσονται υπέρ των δημοκρατικών (πράγμα που σε μεγάλο βαθμό ευσταθεί).

Στην δεκαετία του ’80 το Rolling Stone, που είχε πια και εμφάνιση περιοδικού, προσπαθώντας να προσελκύσει το νεανικό κοινό, άλλαξε μορφή και στυλ. Ιλουστρασιόν χαρτί, λίγο κουτσομπολιό, λίγη τηλεόραση. Και πάλι όμως κυρίαρχο θέμα ήταν οι μουσικές ειδήσεις και η παρουσίαση καλλιτεχνών και μουσικής. Από το 2008 και μετά, κυκλοφορεί σε μικρό μέγεθος, συνηθισμένου περιοδικού.

Το Νοέμβριο του 2004 δημοσίευσε την περίφημη λίστα με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Πρώτο σ’αυτόν τον κατάλογο φιγουράρει το “Like a Rolling Stone” του Bob Dylan που μάλλον είναι ο λατρεμένος του περιοδικού. Αργότερα, εκτός από τα 500 καλύτερα τραγούδια, δημοσίευσε τα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ, τους 100 καλύτερους κιθαρίστες, τις 100 σπουδαιότερες φωνές, τα καλύτερα της δεκαετίας του ’80, κ.τ.λ., κ.τ.λ. Δημιούργησε έτσι μια μόδα, που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει επιδημία και όλα τα μουσικά έντυπα και sites βγάζουν καταλόγους με τα 10 ή 50 ή 500 καλύτερα κάτι…

Πολλοί σημαντικοί συγγραφείς έγιναν γνωστοί γράφοντας για το Rolling Stone, όπως η Patti Smith, o Cameron Crowe, o Lester Bangs, ειδικά στην εποχή του ’70. Πάταγο τότε μάλιστα είχε κάνει η κάλυψη της περιπέτειας της απαγωγής της Patty Hearst. Σήμερα, και ενώ εκδότης παραμένει ο Jann Wenner, από τους πολλούς αρθρογράφους ξεχωρίζουν ο Μatt Taibbi (το 2009 είχε ασχοληθεί με την οικονομική κρίση, αποκαλώντας σε ένα άρθρο του την Goldman Sacks «The Great Vampire Squid”)  και ο Michael Hastings επίσης πολιτικός συντάκτης. Και βέβαια στο εξαιρετικό site του περιοδικού, εκτός από τα άρθρα και τις παρουσιάσεις τραγουδιών και άλμπουμ, βρίσκουμε συνεχή ροή ειδήσεων, συνεντεύξεις, ρεπορτάζ από συναυλίες κι ο,τι άλλο τραβάει η ψυχή μας.

Εννοείται πως τόσο στην Αγγλία, όσο και στις Η.Π.Α. κυκλοφορούν και πολλά άλλα περιοδικά και κυρίως αμέτρητα sites. Πολλά μάλιστα απ’αυτά είναι εξαιρετικής ποιότητας. Προσωπικά όμως ό,τι κι αν διαβάσω σε όποια απ’αυτές τις ιστοσελίδες, οπωσδήποτε θα το ψάξω και στο Rolling Stone και το ΝΜΕ. Αλλιώς δεν είμαι σίγουρη…

Σχολιάστε το άρθρο

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Marlykon, μια ολόκληρη εποχή μου θύμισες με πολλές λεπτομέρειες που δεν γνώριζα.Μου φαίνεται θα αφήσω το blip για να μπω σε ένα από τα σάιτ που αναφέρεις.
    Σκέφτομαι και πάλι κάτι που έχουμε κουβεντιάσει στο παρελθόν… ένα αφιέρωμα στον Γιάννη Πετρίδη κάποια στιγμή; Πολλοί θα χαρούν.

  • Μαριάννα Καραβασίλη

    Να προσθέσω και το χαζοχαρούμενο μεν αλλά άκρως ενημερωτικό για τη γαλλική pop «Salut les copains» που είχε το αναγνωστικό κοινό του και στην Ελλάδα.

  • Το Blip κατά τη γνώμη μου, έχει την πλάκα του, αλλά ως εκεί. ΝΜΕ &bRolling Stone είναι πολύ πλούσια σε ύλη, καλά ενημερωμένα και με άποψη. υπάρχουν και πολλά άλλα πραγματικά αξιόλογα και έγκυρα. Αν ενδισαφέρει, μπορούμε να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα σε κάποια απ’αυτά. Παρουσίαση μάλλον, όχι αφιέρωμα.
    Οσο για τον Πετρίδη, τό’χω ξαναπέι…πρέπει να πλύνω τα χέρια μου με πολυυυυύ αγιασμό πριν γράψω γι’αυτόν.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.