Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Πόλεμοι, λογοτεχνία, κινηματογράφος

Κατά καιρούς φιλοσοφώ και σκέφτομαι διάφορα αγαπητοί αναγνώστες, όπως φαντάζομαι ότι κάνετε κι εσείς.

Αίφνης μου περνάει από το μυαλό βλέποντας εικόνες πολεμικών καταστροφών σε μακρινά μέρη ότι χρειάζεται πολύς καιρός για να φτιάξεις κάτι και πολύ λίγος για να το γκρεμίσεις. Όπως την ζωή ενός παιδιού, ας πούμε. Που μια μάνα για να το φέρει στον κόσμο και να το μεγαλώσει χρειάζεται χρόνια γεμάτα αγωνία και χτυποκάρδι. Και μετά, αποφασίζει κάποιος διεστραμμένος εγκέφαλος κάπου ότι για διάφορους οικονομικούς λόγους πρέπει να γίνει πόλεμος στην Αίγυπτο ή στην Συρία ή οπουδήποτε. Τότε υπάρχουν και παιδιά μεταξύ των υπολοίπων νεκρών. Ή των τραυματιών. Με πληγές σωματικές ή ψυχικές. Για να επουλωθούν αυτές οι πληγές χρειάζεται μετά όλη η ζωή τους και πάλι δεν είναι βέβαιο ότι θα επιτευχθεί η επούλωση.

Κάτι άλλο που σκέφτομαι είναι ότι ανακαλύψαμε καινούριους συγγραφείς χάρη σ’αυτούς τους μακρινούς πολέμους που έγιναν για τα πετρέλαια ή για άλλες ενεργειακές πηγές. Γιατί αλλοιώς ο Iraj Pezeshkzad του οποίου τον «Θείο Ναπολέοντα» μετέφρασα παλιότερα για τις Εκδόσεις Πάπυρος, δεν θα είχε χρειαστεί να εγκαταλείψει την πατρίδα του την Περσία, το σημερινό Ιράν, ούτε ο Khaled Hosseini από το Αφγανιστάν θα είχε γράψει για την δική του χώρα συγκινώντας μας μέχρι δακρύων με τα δυο βιβλία του The kite runner και A thousand splendid suns που έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά. Και οι δυο συγγραφείς θα είχαν γράψει πιθανόν τα βιβλία τους μόνο στη γλώσσα τους και δεν θα είχαν γίνει γνωστοί πιο έξω.

Υπάρχει μια παράγραφος στο Kite runner όπου ο αφηγητής, ένα μικρό αγόρι, περιγράφει το πώς ξεκίνησε ο πόλεμος, ή μάλλον ποιό ήταν το πρώτο του προμήνυμα. Πώς εκεί που ζούσε την σχετικά αθώα παιδική ηλικία του (δεν είχε συμβεί ακόμα ένα πολύ συγκλονιστικό περιστατικό στην προσωπική του ζωή), η κατάσταση άρχισε ν’αλλάζει. Συχνά σκέφτομαι και την δική μας χώρα με όσα έχουν συμβεί τα τελευταία πέντε χρόνια: εμπρησμούς, δολοφονίες, εγκληματικότητα, οικονομική κρίση και άλλα πολλά. Σκέφτομαι πως κινδυνεύουμε και εμείς «να γίνουμε Λίβανος» όπως λέγαμε παλιά, υπονοώντας ότι μια ευημερούσα, ειρηνική χώρα μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνει πυριτιδαποθήκη και να εκραγεί. Στα πρόσφατα χρόνια έχουμε φυσικά ένα πολύ πιο κοντινό παράδειγμα, αυτό της Γιουγκοσλαβίας. «Μακριά από μας», μου έρχεται ενστικτωδώς να πω αλλά έτσι, με λόγια, δεν ξορκίζεται δυστυχώς το κακό.

Και μια που αναφέρθηκα στην μακρινή Ασία και στα πετρέλαια, ας κλείσω με μια εύθυμη νότα σχετική με το Αζερμπαϊτζάν. Μια ταινία που παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Sundance με τίτλο Absurdistan, γυρίστηκε το 2008 από Γερμανό σκηνοθέτη και απέσπασε πολλά βραβεία, αφηγείται την ιστορία μιας σύγχρονης Λυσιστράτης. Μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην Τουρκία ενέπνευσε τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Veit Helmer να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την άρνηση των γυναικών ενός χωριού να ξαπλώσουν με τους τεμπέληδες άντρες τους προκειμένου να πειστούν εκείνοι να επισκευάσουν επιτέλους τον αγωγό του νερού της περιοχής τους.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.