Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Κανένα ζώο δεν κατέχει τόσο περίοπτη θέση στα παραμύθια και τις ιστορίες όλων των λαών όσο ο λύκος. Άλλες φορές καλός, ιερός, συμβολικός, άλλες κακός, αιμοβόρος και τρομακτικός. Παντού όμως παρών.

Στην περίπτωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως είναι λίγο πολύ γνωστό, ο λύκος αγαπήθηκε καθώς θεωρήθηκε ότι μία λύκαινα ανέθρεψε τους μελλοντικούς ιδρυτές της Ρώμης, το Ρωμύλο και τον Ρώμο.

Τα πράγματα είναι διττά σε ό,τι αφορά τη σκανδιναβική μυθολογία. Από τη μία έχουμε τον απόγονο του θεού Λόκι, τον Φένριρ τον Λύκο, ο οποίος υποτίθεται ότι κατά το Ragnarok, τη μελλοντική δηλαδή καταστροφή του κόσμου έως την επαναδημιουργία του, θα κατασπάραζε τον κυριότερο θεό των Σκανδιναβών, τον Όντιν. Ενώ στη συνέχεια, οι απόγονοι του Φένριρ θα κατασπάρασσαν τον Ήλιο και την Σελήνη.

Σαφώς καλύτερη υπόληψη είχαν οι δύο πιστοί λύκοι του Όντιν, ο Γκέρι και ο Φρέκι, οι οποίο τον συντρόφευαν στον πόλεμο. Οι δύο αυτοί λύκοι, μαζί με τα δύο κοράκια και το τρομερό του άτι, τον Σλέιπνιρ, είναι τα μόνα ζώα που παρουσιάζονται μαζί με τον Όντιν.

Στην ελληνική μυθολογία έχει παρουσιαστεί ως συνοδός της θεάς Άρτεμης, καθώς επίσης και σαν χαρακτηρισμός του θεού Απόλλωνα (Λύκειος). Δεν πρέπει να παραλείψουμε βέβαια και την περίπτωση του Λυκάονα, του βασιλιά της Αρκαδίας τον οποίο ο Δίας μετέτρεψε σε λύκο μαζί με τους γιούς του, καθώς του φέρθηκαν με ασέβεια όταν τους επισκέφτηκε, προσφέροντάς του γεύμα με ανθρώπινο κρέας για να ελέγξουν αν είναι παντογνώστης.

Αν και στη μυθολογία ο λύκος σε κάποιες περιπτώσεις λατρεύεται και σε άλλες όχι, στη λαογραφία τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Πόσα παραμύθια δεν γνωρίζει ο καθένας μας με αναφορά στον κακό λύκο. Η «Κοκκινοσκουφίτσα», τα «Τρία Γουρουνάκια», τα «Επτά κατσικάκια», όλα ενσαρκώνουν το κακό στον λύκο. Αν προσπαθήσουμε όμως να δούμε ποιες απειλές αντιμετώπιζαν οι χωρικοί κατά το Μεσαίωνα, εύκολα θα καταλάβουμε ότι μια από τις πρώτες θέσεις κατείχε οπωσδήποτε ο λύκος, ο οποίος προκαλούσε απώλειες στα κοπάδια τους και σε ορισμένες περιπτώσεις και στους ίδιους. Ο λύκος λοιπόν φαίνεται ότι έγινε συνώνυμο του φόβου, κι έτσι όταν «όλοι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά» δεν μπορεί παρά να δημιουργούσαν με τη φαντασία τους ιστορίες στις οποίες έπαιζε το ρόλο του κακού. Πιθανώς όταν κατάντησε ξεπερασμένη η ιστορία του κακού λύκου, να έγινε και η μεταπήδηση στην ιστορία του λυκάνθρωπου…

Όποια πάντως και αν είναι η τύχη του λύκου στα παραμύθια, σίγουρα οι εξημερωμένοι απόγονοί του, τα σκυλιά, είχαν την καλύτερη μοίρα μεταξύ των εξημερωμένων ζώων. Εκτός της θέσης που κατέχουν στις σημερινές κοινωνίες, όπου θεωρούνται οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου, έχουν και ιστορικά ιδιαίτερη θέση μεταξύ των εξημερωμένων ζώων. Ο λύκος ήταν το πρώτο ζώο που ο άνθρωπος έφερε κοντά του όχι για να τραφεί άμεσα από αυτό, από το κρέας του, αλλά για να γίνει ένας σύντροφος κυνηγιού, συνδυάζοντας έτσι τη νόηση του ανθρώπου με την ικανότητα του λύκου. Με το πέρας του χρόνου, ο εξημερωμένος πλέον λύκος, έλαβε την αξία που του έπρεπε μέσα στη λαογραφία, ως Κάβαλ, σύντροφος στο κυνήγι του Βασιλιά Αρθούρου, ως Άργος, πιστός φίλος του Οδυσσέα και σε πολλά μυθιστορήματα, όπως ο Μάγκας της Πηνελόπης Δέλτα και οι σκύλοι του Τζακ Λόντον.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.