Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ένας ήρωας παιδικού βιβλίου και μια ταινία από την Αργεντινή

Αν έχετε παιδιά, ίσως να ξέρετε τον Γουόλι ή Γουάλντο, τον ψηλόλιγνο τύπο με τα γυαλιά, το σκουφάκι και τα ριγέ ρούχα που περιπλανιέται ανάμεσα σε μεγάλα πλήθη σε όλες τις ιστορικές εποχές του κόσμου. Δημιούργημα ενός Βρετανού εικονογράφου, του Martin Hanford, ο Γουόλι που στην Αμερική και τον Καναδά έγινε Γουάλντο, είναι ήρωας σε βιβλία, σε παιχνίδια, σε σειρά κινουμένων σχεδίων, με ένα ερώτημα να τον ακολουθεί πάντα: «Πού είναι ο Γουόλι;» Τα ξεκούραστα και κοφτερά παιδικά μάτια καταφέρνουν να τον ανακαλύψουν ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους της παλαιολιθικής εποχής, σε σπηλιές και σε δεινοσαύρους ή ανάμεσα σε πλήθη που συνωστίζονται στην αγορά της αρχαίας Ρώμης για να πουλήσουν ή ν’αγοράσουν εμπορεύματα. Τα παιδιά ξετρελαίνονται όταν τον βρίσκουν καμουφλαρισμένο κοντά σε μεσαιωνικούς ιππότες με τις πανοπλίες τους ή στο διάστημα να περιφέρεται επάνω στους κρατήρες κάποιου πλανήτη μαζί με τους αστροναύτες.

Αν δεν τον ξέρετε, ευκαιρία να τον γνωρίσετε!

Medianeras. Μεσοτοιχίες. Μια πολύ καλή ταινία (2011) του Αργεντινού Gustavo Taretto που παίχτηκε φέτος σε θερινούς κινηματογράφους στην Ελλάδα.  Ένας αστικός μύθος με κύρια στοιχεία την  ισπανόφωνη κουλτούρα, την αρχιτεκτονική, την ποίηση και μια ιστορία αγάπης μεταξύ δυο ιδιαίτερων προσωπικοτήτων που ζουν δίπλα δίπλα, δεν συναντιούνται παρά μόνο στο τέλος του έργου. Χαρακτηριστική είναι η μοναξιά των ανθρώπων των μεγαλουπόλεων και η διαφυγή μέσω των νέων τεχνολογιών.

Γεμάτο από σύμβολα και δυνατές εικόνες που σου θυμίζουν έντονα τις ελληνικές άσχημες πόλεις, η ταινία είναι διανθισμένη με φιλοσοφικά ερωτήματα. Τονίζει καθ’όλη τη διάρκεια της τη βαρεμάρα και την αδιαφορία των κατοίκων της πόλης, είτε είναι αυτοί ανάμεσα σε κόσμο είτε κλεισμένοι στην μοναξιά των διαμερισμάτων τους, που περισσότερο μοιάζουν με κοτέτσια. Συναντιούνται, αγγίζονται, πλησιάζονται αλλά παραμένουν απόμακροι ο ένας για τον άλλον. Επικοινωνούν μέσα από τις νέες τεχνολογίες αλλά διαφυλάσσουν την φυσική τους μοναξιά σαν πολύτιμη ασπίδα. Είναι αυτή η ιδιότητα των νέων μέσων που ωθεί σε περισσότερη επικοινωνία αλλά απομονώνει συνάμα.

Το Medianeras κλείνει με ένα όμορφο happyend (και την αναφορά στο Waldo!) όπου οι δυο πρωταγωνιστές παίρνουν επιτέλους το μέλλον τους στα χέρια τους, βρίσκονται μεταξύ τους και βρίσκουν κάτι αληθινό. Η αφασία, η μοναξιά και η ονειροπόληση δίνουν θέση στην πραγματική ζωή.


Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.