Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Από τον Ζολά στην παπαδιά

Το έγκλημα πάθους έχει απασχολήσει ανά τους αιώνες την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και το θέατρο, όπως και την καθημερινότητά μας μέσα από την ανάγνωση των ειδήσεων. Αυτών των ειδήσεων που χαρακτηρίζονται ως κοινωνικές και μέσα στίς λίγες ή στις πολλές γραμμές τους κρύβουν πολλά. Ένα 20% των αθρωποκτονιών εξ’άλλου αφορά αυτά ακριβώς τα εγκλήματα.

Μια ιδιαίτερη κατηγορία των εγκλημάτων πάθους αφορά στους φόνους των αρρένων συζύγων, συνήθως σε αγαστή συνεργία των εραστών. Αγαστή τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη φάση του σχεδιασμού και της εκτέλεσης, γιατί υπάρχει και η ώρα της Νέμεσης.

Σχετικά πρόσφατη αφορμή το έγκλημα πάθους με εκτελεστικό όργανο τον εραστή της παπαδιάς και με σκοπό να φύγει από τη μέση το εμπόδιο που δεν αφήνει το παράνομο ζευγάρι να χαρεί την αγάπη του. Στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι απλά, πρωτόγονα. Είμαι παντρεμένη, συνάπτω σχέση και ερωτεύομαι (η σειρά μπορεί να είναι και αλλιώς), και θεωρώ ότι η πλέον ασφαλής μέθοδος για να απολαύσω τον έρωτά μου είναι να δολοφονήσω τον σύζυγο. Τόσο απλά. Τόσο ωμά.

Μας το έδειξε και ο Αγγελόπουλος στην Αναπαράσταση,

Το 1970, η ταινία «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου -η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη- σκάει σαν «βόμβα» στην εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή και χαράζει οριστικά τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον παλιό (του παραγωγού) και το νέο (του σκηνοθέτη-δημιουργού) ελληνικό κινηματογράφο. Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ένα έγκλημα που είχε διαπραχθεί δύο χρόνια νωρίτερα σε ένα ηπειρώτικο χωριό και είχε προκαλέσει αίσθηση

Κλειστές κοινωνίες, αγροτικά πάθη, εύκολες αποφάσεις, κοντόθωρη λογική σε ένα έγκλημα που είχε ταράξει την εικόνα της «αγνής , ελληνικής υπαίθρου» στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα.

Εάν από την ειδησεογραφία των ανάλογων εγκλημάτων λείπει το κομμάτι εκείνο το «μετά τον φόνο», η πιθανή μεταμέλεια ή πιο συχνά η οργή και ο θυμός που μεταλλάσσουν την παθιασμένη ερωτική σχέση σε σχέση μίσους και αλληλοεξόντωσης, η λογοτεχνία έρχεται να το συμπληρώσει.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα του James M. Cain «Ο ταχυδρόμος χτυπάει δυο φορές» ξεδιπλώνει το ίδιο πάθος στην αμερικανική ύπαιθρο. Το κλασσικό τρίγωνο –ζεύγος παθιασμένων εραστών, ηλικιωμένος σύζυγος- μας έδωσε πληθώρα ταινιών στην μεγάλη οθόνη. Πρώτος ο Visconti στα 1943 προκαλεί με το Ossessione (Διαβολικοί Εραστές) τοποθετώντας το ζευγάρι των εραστών στη φασιστική και εν καιρώ πολέμου Ιταλία.  Ακολουθούν δυο τουλάχιστον εκδοχές, μια το 1946 με τη Lana Turner στο ρόλο της μοιραίας γυναίκας, μοιραία και η ίδια στη ζωή της, και μια το 1980 με τη Jessica Lange και τον Jack Nicholson που αποδίδουν όλη την κλίμακα της μετάπτωσης από τον αχαλίνωτο ερωτισμό του «πριν» στη φορτισμένη, ενοχική και εξοντωτική, για τη σχέση τους, αλλαγή του «μετά».

Είναι όμως ο Εμίλ Ζολά που το 1867 στο μυθιστόρημά του Τερέζα Ρακέν περιγράφει με μαεστρία την απογείωση της ερωτικής σχέσης, ξεδιπλώνει την αλλαγή των συναισθημάτων των εραστών, δίνοντας έμφαση στη παρουσία του νεκρού συζύγου που επιστρέφει και στοιχειώνει την «ευτυχία» του ζευγαριού. Η υποτιθέμενη λύτρωση από τα συζυγικά δεσμά και η συνακόλουθη απόλαυση του έρωτα, γίνεται βρόχος στο λαιμό και πνίγει το ερωτικό πάθος, γεννά αισθήματα απέχθειας, μίσους, με τελική κατάληξη την παράλληλη, κρυφή απόφαση να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Η ταυτόχρονη αποκάλυψη των σχεδίων τους τούς οδηγεί μοιραία στην αυτοκτονία. Ο κύκλος κλείνει.

Το έγκλημα σε όλες τις περιπτώσεις είναι ένα αλλά η απόσταση από τον Ζολά στην παπαδιά μεγάλη.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μαριάννα Καραβασίλη

    Παραθέτω το απόσπασμα που αφορά στην ταινία «Αναπαράσταση»από το blog του ράδιο-Ηγουμενίτσα -89.2fm για τους βιαστικούς. (αλλιώς πατείστε στις, με κόκκινο, λέξεις «αναπαράσταση» και «έγκλημα»). Πηγή πολλαπλών κοινωνιολογικών πληροφοριών, η ανάγνωση της πραγματικής ιστορίας από το ίδιο blog καθώς και οι φωτογραφίες.
    «Το 1970, η ταινία «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου -η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη- σκάει σαν «βόμβα» στην εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή και χαράζει οριστικά τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον παλιό (του παραγωγού) και το νέο (του σκηνοθέτη-δημιουργού) ελληνικό κινηματογράφο. Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ένα έγκλημα που είχε διαπραχθεί δύο χρόνια νωρίτερα σε ένα ηπειρώτικο χωριό και είχε προκαλέσει αίσθηση»

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Καλημέρα Μαριάννα. Πρόσθεσα στο κείμενο το κομμάτι που παραθέτεις.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.