Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Du Liban et d’Orient | Ένα ταξίδι στη Βηρυτό

Beyrouth

Διαβάζουμε την ακόλουθη ταξιδιωτική αφήγηση από το μπλογκ της Μαριάνθης Σταυρίδου «Το γκαράζ της Μαριάνθης«.

Και όπως πάντα μου συμβαίνουν αυτά, βρέθηκα ξαφνικά και απρογραμμάτιστα στη Μέση Ανατολή. Δεν χρειάστηκα ποτέ ιδιαίτερα παρακάλια για να ταξιδέψω, έφτανε πάντα ένα τηλεφώνημα για να πετάξω δύο ρούχα σε μία βαλίτσα και να φύγω. Έτσι βρέθηκα στη Μέση Ανατολή μετά από πολλά χρόνια και για πρώτη φορά στο Λίβανο.

Βηρυτός!

Σπάνια ενθουσιάζομαι πια με μία πόλη. Σπάνια θα πω ότι αξίζει να περάσει κανείς ένα διάστημα ζώντας σε μία πόλη και κυρίως Μεσογειακή. Όχι ότι δεν υπάρχουν ωραίες πόλεις να δει κανείς, αλλά καλό είναι να τις δει και μετά να φύγει. Δεν ήταν όμως έτσι στη Βηρυτό!

Ξεκίνησα τον περίπατό μου στο κέντρο της πόλης από το Al Amine Mosque.

Εντυπωσιάστηκα! Ο ουρανί τρούλος του και οι τέσσερεις μιναρέδες άγγιζαν τον ουρανό. Ακόμα περισσότερο με εντυπωσίασαν τα αραβουργήματα στο εσωτερικό, όταν μπήκα, αφού φόρεσα μια μακρυμάνικη μπλούζα και το μαντίλι μου στο κεφάλι και έβγαλα τα παπούτσια μου.

Στην έξοδό μου ο φρουρός του τζαμιού με ευχαρίστησε για την επίσκεψη και το σεβασμό που επέδειξα σε άπταιστα γαλλικά. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά μια κατακόκκινη Ferrari φρενάρισε μπροστά μου. Η έκπληξη μου μεγάλωσε όταν ο γοητευτικότατος οδηγός της , βγήκε από μέσα και πήγε να ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού, από τη θέση του οποίου βγήκε όμορφη μανδιλοφορεμένη Λιβανέζα με 8ποντο Jimmy Choo! Αυτό ήταν. Η άποψή μου γι αυτό που οι δυτικοί θεωρούν ανατολή, άρχισε να αλλάζει!

Mohammad_al_Amin_Mosque_of_Beirut

Συνέχισα τον περίπατό μου στην Emir Bechir Street και μπήκα στο διπλανό κτήριο. Ο Αγ. Γεώργιος των Μαρωνιτών και δίπλα του η Αρχαία Πόλη. Έστριψα δεξιά στα χαλάσματα των αρχαιολογικών ευρημάτων , στον πεζόδρομο που οδηγεί στο κέντρο, στην Πλατεία του ρολογιού . Το ρολόι, αναστηλωμένο από τη Rolex (αλίμονο!) μετά τους βομβαρδισμούς του 2006, ήταν φωταγωγημένο λόγω των Χριστουγέννων.

Περιπλανήθηκα στους δρόμους της πόλης, πηγαίνοντας από εκκλησία σε τζαμί και από τζαμί σε εκκλησία, κάνοντας ενδιάμεσες στάσεις σε καφέ και εστιατόρια (το καλύτερο φαγητό της Μεσογείου με μεγάλη διαφορά από τις άλλες κουζίνες ευθύνεται για τα κιλά που έβαλα αυτό το λίγο διάστημα και τώρα δεν κουμπώνουν τα παντελόνια).

Καπνίζοντας ναργιλέ στο κέντρο της Βηρυτού, αναρωτήθηκα γιατί μου αρέσει τόσο. Ίσως γιατί είναι πεντακάθαρη – να μια παρατήρηση- πεντακάθαρη σε όλες τις γειτονιές, πλούσιες ή φτωχές, στο κέντρο ή εκτός, στα Χριστιανικά ή στα Μουσουλμανικά μέρη. Γλυμμένη! Αν τον πολιτισμό μιας χώρας τον βλέπεις στην καθαριότητα, τότε ο Λίβανος είναι πραγματικά πολιτισμένη χώρα.

Παρατήρησα τον οδοκαθαριστή να συλλέγει αποτσίγαρα (ναι, καπνίζουν όλοι σαν Τούρκοι!) και να τα βάζει σε ειδικό σακουλάκι, παρατήρησα τον μουσουλμάνο οδηγό μου να σηκώνει από κάτω το κουτί με τα τσιγάρα και να το πετάει στον κάδο των σκουπιδιών …α ρε Δήμαρχε Αθηναίων που καυχιέσαι για την Αθήνα… να ήσουν από μια πλευρά!

Συνέχισα να σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. Γιατί άραγε με ενθουσίαζε τόσο πολύ η Βηρυτός. Ίσως η γλώσσα -Αραβικά και Γαλλικά στο στόμα αραβόφωνων-  ένας διάχυτος ερωτισμός παντού και η ευγένεια των ανθρώπων,  εκτός προηγούμενου. Αυτό ήταν! Η ευγένεια και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα! Η καθαριότητα, η κουζίνα και η ισότητα, η γλώσσα, βασικά στοιχεία του κάθε πολιτισμού…

Κατάλαβα το πραγματικό νόημα της ισότητας. Ο ρόλος που κρατάει ο καθένας για τον εαυτό του και ο σεβασμός στο ρόλο που έχει ο άλλος, στις επιλογές του, στην αλήθεια που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, όχι με μάσκες, καθωσπρεπισμούς και ψέματα. Οι γυναίκες ήταν γυναίκες, οι άντρες ήταν άντρες και μεταξύ τους φέρονταν με σεβασμό και αξιοπρέπεια , με αποδοχή και με τιμιότητα. Αλληλοσυμπληρώνονταν,  αποδέχονταν.  Αποδοχή, consensus,  και αυτό έδινε κάτι γλυκό σε αυτή την κοινωνία, μια γλύκα, που ίσως την καταλαβαίνει κανείς όταν τρώει macallabia.

Γιατί τελικά εκεί κάπου πρέπει να είναι και η ποιότητα της ζωής, στο να σέβεσαι, να αποδέχεσαι, να θαυμάζεις, να καταλαβαίνεις στο να αγαπάς, και να συγχωρείς, στο να είσαι ευθύς, γιατί αλλιώς πως παλεύεται η ζωή;

Σχολιάστε το άρθρο

  • Απορία, η έκφραση είναι «καπνίζω σαν Τούρκος» ή «καπνίζω σαν αράπης»; (Αμφότερες politically wrong).

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.