Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

12 μήνες 24 βιβλία

books2

Όταν μια χρονιά πλησιάζει στο τέλος της, είθισται να κάνουμε κάποιου είδους απολογισμό. Αυτή τη φορά σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στα βιβλία που διάβασα και να γράψω δυο λόγια για το καθένα, αν και για τα περισσότερα σας έχω ήδη μιλήσει σε ξεχωριστές αναρτήσεις.

1. Σαντιάγο Ρονκαλιόλο «Αναμνήσεις μιάς κυρίας», ένα καλογραμμένο, μάλλον ελαφρύ κατά τη συνήθεια των Νοτιοαμερικάνων, βιβλίο, από το οποίο συγκρατώ την γρήγορη αφήγηση και την επιθυμία του συγγραφέα να μιλήσει για τα δικτατορικά καθεστώτα χωρών της Καραϊβικής.

2. Γιώργου Βαρθαλίτη «Solstitium, Νουμηνία, Μεσομήδης», μια πολύ καλή ποιητική συλλογή, ένα ποίημα της οποίας παρουσιάσαμε εδώ

3. Stephen Fry «Τhe Fry Chronicles», τμήμα της αυτοβιογραφίας του γνωστού ηθοποιού. Για το βιβλίο και για τον ίδιο μπορείτε να διαβάσετε εδώ

4. Alan Duff «Once were warriors», μυθιστορηματική αλλά εντελώς ρεαλιστική περιγραφή των συνθηκών ζωής των Μαορί της Νέας Ζηλανδίας, στο περιθώριο του κόσμου των λευκών.

5. Julian Barnes «The sense of an ending», ένα σύντομο, καλογραμμένο μυθιστόρημα που φέρνει τον αφηγητή αντιμέτωπο με το παρελθόν του.

6. Άντον Τσέχωφ «Οι τρεις αδελφές«, το πασίγνωστο θεατρικό μου φάνηκε κάπως ξεπερασμένο.

7. Stefan Zweig «Ο παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ και Η αόρατη συλλογή», δυο διηγήματα γραμμένα από έναν αριστοτέχνη του είδους.

8. Kathleen MacMahon «This is how it ends». Περνώντας «ιρλανδική φάση»διάβασα αυτό το αισθηματικό μυθιστόρημα, το οποίο δεν μου άφησε πολλά πράγματα.

9. Ljudmila Ulitzkaja «Τα ψέματα των γυναικών», μια καλογραμμένη συλλογή διηγημάτων με συνδετικό κρίκο την πρωταγωνίστρια, η οποία γνωρίζεται με διάφορες γυναίκες που έχουν όλες ένα ψέμα να της πουν.

books

10. Pierre Antoine Lebrun «Le voyage de Grèce: Poème». Ένας φλογερός φιλέλληνας γράφει με ρίμα και μέτρο τις εντυπώσεις του από το ταξίδι που πραγματοποίησε στην Ελλάδα λίγο πριν την Επανάσταση του Εικοσιένα. Εδώ θα βρείτε λεπτομερή παρουσίαση, καθώς και μερικούς μεταφρασμένους στίχους.

11. Renate Feyl «Lichter setzen über grellem Grund». Με το γνωστό «σύνδρομο»  να με ακολουθεί, αμέσως μετά τον Λεμπρέν, «μπήκε» στη ζωή μου άλλο ένα πρόσωπο με το ίδιο όνομα. Το βιβλίο της Γερμανίδας συγγραφέως Renate Feyl είναι μια βιογραφία της Ελιζαμπέτ Βιζέ-Λεμπρέν, ζωγράφου της αυλής της Μαρίας Αντουανέτας, στην οποία υπόσχομαι να αφιερώσω σύντομα ξεχωριστή ανάρτηση γιατί πρόκειται για μοναδική περίπτωση στον χώρο της τέχνης. Παρακινημένη από το βιβλίο αυτό, αναζήτησα και τα απομνημονεύματά της και τα διάβασα κι αυτά.

12. Iσίδωρου Ζουργού «Ανεμώλια». Το μυθιστόρημα αφηγείται μια περιπέτεια ενός σύγχρονου Οδυσσέα και των φίλων του, που ο καθένας τους αντιστοιχεί σε κάποιο πρόσωπο που πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο.

13. A.Γουναροπούλου-Τουρίκη «Το άστρο του Τίποτε». Από την πρώτη ποιητική συλλογή της ίδιας είχαμε παρουσιάσει ένα ποίημα εδώ.

14. H.Pinter «The Homecoming». Το θεατρικό του Πίντερ «Ο γυρισμός» το βρήκα λίγο παρωχημένο κι αυτό. Ή μήπως ήταν υπερβολικά μοντέρνο κι εγώ το παρεξήγησα;

15. S.Hustvedt «The sorrows of an American» και

16. P.Auster «Oracle night»

Για τα δύο παραπάνω μυθιστορήματα του ζεύγους των Αμερικανών λογοτεχνών έγραψα μια  ξεχωριστή ανάρτηση στο People & Ideas.

18. Mary Westmacott (Agatha Christie) A daughter»s a daughter. Η σύγκρουση μιας μητέρας με τη μοναχοκόρη της. Περισσότερα εδώ.

19. Ilf and Petrov Οι δώδεκα καρέκλες. Βιβλίο «καλτ» για τους Ρώσους, γραμμένο από δυο κωμικούς συγγραφείς των αρχών του αιώνα, που έζησαν τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης. Εκπλήσσει τον αναγνώστη το πώς τολμάνε να σατιρίζουν τόσο καυστικά το σύστημα, ακόμα και τώρα δεν έχει απαντηθεί το πώς το κατάφεραν αυτό χωρίς να τιμωρηθούν. Μια αποτυχημένη –κατά τη γνώμη μου- μεταφορά του βιβλίου είχε κάνει την δεκαετία του 1970 ο Μελ Μπρουκς στον κινηματογράφο. Είχε τίτλο «Το μυστήριο με τις δώδεκα καρέκλες».

20. Herta Müller «Ο άγγελος της πείνας». Το φάσμα της πείνας πλανιέται πάνω απ’τους ήρωες του βιβλίου της συγγραφέως, η οποία βασίστηκε σε πραγματικές μαρτυρίες για να συνθέσει αυτό το πεζογράφημα. Περισσότερα εδώ.

21. Lukas Hartmann «Aποχωρισμός από την Ζανζιβάρη». Το μυθιστόρημα του Ελβετού συγγραφέα αναφέρεται σε μια αληθινή ιστορία, με ηρωίδα μια πριγκήπισσα της μικρής ημιανεξάρτητης χώρας της Αφρικής. Η πλοκή τελικά επικεντρώνεται στα τρία της παιδιά που έζησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου κατά την διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου.

22. Rafael Cardoso «16 γυναίκες». Ο Βραζιλιάνος συγγραφέας αφηγείται τις ιστορίες δεκαέξι γυναικών διαφόρων ηλικιών που ζουν στο Ρίο ντε Τζανέϊρο σε διαφορετικές συνοικίες της μεγάλης αυτής πόλης. Αυτό που μένει τελικά είναι ότι το Ρίο είναι μια πόλη όπου τα ναρκωτικά και η εκμετάλλευση των ανθρώπων είναι τα κύρια χαρακτηριστικά.

23. Andrea Camilleri «Το μενταγιόν». Σύντομη νουβέλα, μια πρώτη γεύση για μένα από το έργο του διάσημου Σικελού συγγραφέα. Τώρα ξέρω για τι πράγμα μιλούσε η Χρυσάνθη στην ανάρτησή της αυτή.

24. 50 great short stories (50 σπουδαία διηγήματα). Μια επιλογή από τα καλύτερα διηγήματα παγκοσμίως. Ανθολογούνται διάσημοι συγγραφείς όπως Χέμινγουεϊ, Τζόζεφ Κόνραντ, Κάθρην Μάνσφιλντ και άλλοι πολλοί, γνωστοί και άγνωστοι, κυρίως Αμερικανοί.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Έλαβα αυτό το μήνυμα από την φίλη του People and Ideas E.Π. που είναι πάντα παρούσα σε συζητήσεις περί βιβλίων.

    «Καλή ιδέα να παρουσιάσεις τα βιβλία που διάβασες φέτος. Αυτό που μου έλειψε είναι μία άποψη πιό «παθιασμένη», ίσως επειδή εγώ παθιάζομαι με τα βιβλία.
    Σκέφτηκα λοιπόν, να αναφέρω συνοπτικά κι εγώ μερικά βιβλία (από τα 31) που διάβασα φέτος, τα οποία με ενθουσίασαν. To «Ενα κάποιο τέλος» που αναφέρεις κι εσύ, θα βρισκόταν εδώ, αλλά το διάβασα το 2012!
    Τα μυθιστορήματα:
    1. Νίκη Αναστασέα «Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι»: Ένα βιβλίο γεμάτο δύσκολα συναισθήματα, που βάζει τον αναγνώστη στη θέση όλων των μελών μιας οικογένειας που αντιμετωπίζει ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Με άγγιξε όσο κανένα άλλο φέτος και θα το θυμάμαι για πολλά χρόνια. Μην το διαβάσετε αν θέλετε κάτι να σας φτιάξει το κέφι. Διαβάστε το αν θέλετε να δείτε τι σημαίνει πραγματική λογοτεχνία (τουλάχιστον, κατά την γνώμη μου).
    2. Sebastian Barry «Εις γην Χαναάν»: (Δεν ξέρω πώς είναι η μετάφραση, γιατί το διάβασα στο πρωτότυπο). Δεν είναι θρησκευτικό, αλλά η ζωή μίας ηλικιωμένης που ξεκίνησε από την Ιρλανδία και τελειώνει στην Αμερική, παρουσιασμένη σε δύο χρόνους (παρελθόν, παρόν) που μπλέκονται μεταξύ τους. Δεν είναι ιστορικό, αλλά παρουσιάζει κομμάτια της ιστορίας ιδωμένα με μία κοινωνιολογική ματιά (η μετανάστευση των Ιρλανδών γυναικών, οι σχέσεις κυρίων και υπηρετών, κ.ά.). Δεν είναι πολιτικό, αλλά μέσα από τις σελίδες του ζεί κανείς πολιτικά θέματα, όπως οι φυλετικές διακρίσεις, η συμμετοχή στον πόλεμο. Δεν λέω άλλα, γιατί θα σας χαλάσω τις εκπλήξεις. Κι αν σας φαίνεται δύσκολο, σας παραπλάνησα. Διαβάστε το!
    3. John Steinbeck «Τα σταφύλια της οργής»: (Δεν ξέρω πώς είναι η μετάφραση, γιατί το διάβασα στο πρωτότυπο). Κλασσικό, και όχι τυχαία. Το είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια, όταν δεν νομίζω ότι μπορούσα να το εκτιμήσω. Το ξαναδιάβασα φέτος μετά από προτροπή της κόρης μου και πιστεύω ότι είναι μεγάλη λογοτεχνία. Ξεκινάει αργά και στην αρχή είναι κάπως κουραστικό, αλλά αν επιμείνετε θα αποζημιωθείτε. Όλο το πανόραμα των 1930 (The Greta Depression) στις ΗΠΑ μέσα από τη ζωή μιάς οικογένειας, και ένα τέλος πραγματικά μοναδικό!
    4. Ανδρέας Μήτσου «Ο κίτρινος στρατιώτης: Δεν είναι φετινό, αλλά εγώ το διάβασα φέτος. Ο Μήτσου έκανε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής και σκεφτόμουνα μήπως πάω, αλλά δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο του. Τελικά το σεμινάριο δεν το αποφάσισα, αλλά ευτυχώς διάβασα αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Ακόμα κι αν δεν σας αρέσουν τα πολεμικά έργα (ούτε κι εμένα), είναι γραμμένο τόσο «προσωπικά», που αξίζει να ακούσετε αυτή τη φωνή. Νομίζω η ανάγνωσή του μας κάνει και πιό συμπονετικούς (άρα καλύτερους) ανθρώπους.
    Κι ένα «επιστημονικό» βιβλίο:
    5. Malcolm Gladwell «The tipping point»: Δεν ξέρω αν έχει μεταφραστεί, αλλά αν σας ενδιαφέρει ο συνδυασμός ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, διοίκησης, στατιστικής και παρεμφερών επιστημών, ακόμα και αν δεν έχετε σπουδάσει τίποτα από αυτά, αυτό είναι ένα βιβλίο γραμμένο απλά και κατανοητά, που αναφέρεται σε πολλά θέματα που έχουν εξεταστεί από ερευνητές και εξηγεί τον κόσμο γύρω μας, από το γιατί οι νέοι καπνίζουν ως τη σχέση μεταξύ βίας και γκράφιτι.
    Καλή ανάγνωση το 2014!»

  • Ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σχόλιο! Όντως με τα περισσότερα δεν «παθιάστηκα», αν εξαιρέσεις τους δύο Λεμπρέν που ήταν αποκαλύψεις για μένα! Επίσης μην ξεχνάς ότι για τα περισσότερα βιβλία είχα ήδη γράψει αναλυτικά, οπότε εδώ έκανα μια πολύ σύντομη παρουσίασή της, χωρίς αποσπάσματα και περιγραφές.
    Από τα βιβλία που προτείνεις εσύ, του Στάϊνμπεκ μόνο έχω διαβάσει και θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω για τους λόγους που αναφέρεις. Φαίνεται πως δεν είναι καθόλου ξεπερασμένο, το άκουσα και από άλλους που το ξαναδιάβασαν μετά από πολλά χρόνια.
    Σ’ευχαριστώ και πάλι, ιδιαίτερα επειδή προτείνεις και ελληνικά βιβλία.

  • Pingback: Ενθουσιασμένη από την γνωριμία της Ελιζαμπέτ Βιζέ-Λεμπρέν — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.