Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Οι αντι-ήρωες της Alice Munro

munro

Eίναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να παρακολουθεί κανείς όλους τους σύγχρονους συγγραφείς καθώς υπάρχει κάθε χρόνο μεγάλη παραγωγή βιβλίων.

Το βραβείο Νόμπελ  όμως, καταφέρνει να στρέψει τους προβολείς επάνω σε ορισμένα ονόματα.

Κι όσο πιο διαδεδομένη η γλώσσα στην οποία γράφει ένας λογοτέχνης, τόσο το καλύτερο γι’αυτόν. Κάτι μου λέει πως στη Δύση τουλάχιστον πιο πολλοί θα διαβάσουν τα βιβλία της Alice Munro παρά του περσινού νικητή, του Κινέζου Μο Γιαν.

Δεν αποτελώ εξαίρεση. Διάβασα πρόσφατα την συλλογή διηγημάτων της Munro με τίτλο Dear life στα αγγλικά. Οι ήρωες χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, μουντοί, ουδέτεροι, αφανείς. Το μόνο που τους κάνει να ξεχωρίζουν –συνήθως με τρόπο αρνητικό- είναι ένα εξαιρετικό περιστατικό της ζωής τους, ένα παράπτωμα τις περισσότερες φορές, που οι συνέπειές του ή η ανάμνησή του, τούς ακολουθεί σαν ρετσινιά. Έτσι δεν γίνεται και στην αληθινή ζωή; Όλοι έχουν «λευκό ποινικό μητρώο», κυριολεκτικά ή μεταφορικά, μέχρι που γνωρίζουν κάποιον που θα τους παρασύρει ή θα ξυπνήσει μέσα τους κάτι κακό.

Ξεχώρισα το διήγημα Haven (Καταφύγιο) όπου οι χαρακτήρες του θείου και της θείας περιγράφονται με αριστοτεχνικό τρόπο. Ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ότι κάποτε, στο παρελθόν, έχει γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους. Έναν…περίπου παρανοϊκό άντρα και την φοβισμένη σύζυγό του. Τι σημασία έχει αν η Munro μιλάει για τον Καναδά και ο αναγνώστης βρίσκεται στην Ελλάδα;

Η πιο σημαντική δουλειά μιας γυναίκας είναι να δημιουργεί ένα καταφύγιο για τον άντρα της.

Το είπε όντως αυτό η θεία Ντων; Δεν νομίζω. Απέφευγε με αιδημοσύνη να κάνει δηλώσεις.

Πιθανόν εγώ να το διάβασα σε κάποιο περιοδικό για νοικοκυρές που είχα βρει στο σπίτι τους. Απ’αυτά που έφερναν αναγούλα στη μητέρα μου».

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν κάποιες αφηγήσεις που όπως δηλώνει η συγγραφέας είναι αυτοβιογραφικές ως προς τα συναισθήματα που εκφράζονται μέσα απ’αυτές, αν και όχι απολύτως ως προς τα γεγονότα. Έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με την δύσκολη σχέση της Munro με την μητέρα και την αδελφή της, αλλά ιδιαίτερα με τη μητέρα της, την οποία δεν ζωγραφίζει με ιδιαίτερα συμπαθητικά χρώματα. Οι αφηγήσεις έχουν επίσης να κάνουν με τα περιστατικά που σημάδεψαν την παιδική ηλικία της Alice Munro, σε μια σκληρή εποχή για την οικογένειά της αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Η τελευταία παράγραφος αξίζει κατά τη γνώμη μου όσο όλα τα διηγήματα μαζί.

Δεν πήγα σπίτι για την τελευταία αρρώστια της μητέρας μου ή για την κηδεία της. Είχα δύο μικρά παιδιά και δεν είχα κανέναν στο Βανκούβερ να τα αφήσω. Μετά βίας αντέχαμε να πληρώσουμε το εισιτήριο, κι ο άντρας μου περιφρονούσε τις συμβατικότητες. Αλλά γιατί να τα ρίχνω σ’εκείνον; Κι εγώ το ίδιο ένοιωθα. Λέμε ότι μερικά πράγματα είναι ασυγχώρητα ή ότι δεν μπορούμε να τα συγχωρήσουμε στον εαυτό μας. Κι όμως το κάνουμε – πάντα το κάνουμε.

Με το τέλος αυτό, η συγγραφέας προσπαθεί να βγάλει από πάνω της ένα βάρος που την πλακώνει σαν ταφόπετρα. Αλλά δεν είναι σίγουρο πως τα καταφέρνει, ό,τι κι αν λέει.

Έχω την εντύπωση πως δεν ζητάει δικαίωση ούτε από τους αναγνώστες ούτε από τον εαυτό της. Από τον Θεό ζητάει δικαίωση με συγκινητική ειλικρίνεια.

Σημ. Η μετάφραση των δύο σύντομων αποσπασμάτων είναι δική μου.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • There are dark places in all of us however it’s worth mentioning how willing are we to cross that path., because maybe there is no turning point afterwards.
    I did something I am not proud of it but i have kept it only for myself and i haven’t shared with anyone .
    I strongly believe that under the right circumstances, the dark side bluntly emerges, shakes our inner peace and stays with us forever even in hibernation!

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Ο Φρόιντ έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν είναι κυρίαρχος των ορμών του άρα το σκοτεινό μέρος του εαυτού μας υπάρχει πάντα μαζί μας. Όμως η Munro μιλάει για τη συγχώρεση, του εαυτού μας προς τον εαυτό μας, του Θεού προς εμάς, εμάς προς τους άλλους και νομίζω ότι έχει δίκιο πως πάντα, στο τέλος, επιτυγχάνεται,

  • Xθες διαβάζοντας μια άλλη συλλογή διηγημάτων της Αlice Munro με τίτλο Too much happiness βρήκα κάτι παράξενο στο δεύτερο διήγημα που έχει τίτλο Fiction. Μιλάει η ηρωίδα, μια δασκάλα μουσικής σε δυο νεαρούς και τους λέει: «Ο Buxtehude περπάτησε πενήντα μίλια για ν’ακούσει τον Μπαχ να παίζει εκκλησιαστικό όργανο».
    Στην πραγματικότητα είχε συμβεί το αντίθετο, και θεωρώ ότι δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Να το έκανε σκόπιμα η συγγραφέας και αν ναι, γιατί; Ο Μπαχ περπάτησε μια τεράστια απόσταση από την πόλη Άρνσταντ μέχρι το Λύμπεκ για ν’ακούσει τον Μπουξτεχούντε που ήταν ήδη καταξιωμένος. Και η απόσταση, αν την υπολογίσει κανείς σε μίλια είναι μεγαλύτερη απ’αυτή που αναφέρει η συγγραφέας.
    Το διαβάζω σε βιβλίο τσέπης, Vintage editions 2010, σελ. 46.
    Ρώτησα στο αγγλόφωνο φόρουμ του BookCrossing και αναμένω απάντηση. Ίσως κάποιος να ξέρει κάτι περισσότερο.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.