Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Τζένη Βάνου (1939-2014) – Μια μοναδική φωνή!

Jenny _Vanou

Θα προσπαθήσω να μην σας κουράσω με πολλά βιογραφικά, ούτε και με πολλά μελοδραματικά. Εξ άλλου αυτές τις μέρες η είδηση του θανάτου της και στοιχεία για την ζωή και την καριέρα της υπάρχουν παντού. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως η Τζένη Βάνου ήταν μια από τις καλύτερες φωνές της χώρας μας.  Ήταν επίσης από τις γυναίκες εκείνες που αγαπούσε όλος ο κόσμος.

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα και το πραγματικό της όνομα ήταν Ευγενία Βραχνού. Η ζωή της δεν ήταν αυτό που λέμε ευτυχισμένη, ούτε και τυχερή. Η μητέρα της εγκατέλειψε το σπίτι πολύ νωρίς, ο σκληρός πατέρας απαγόρευσε στην κόρη να βλέπει την μητέρα της. Έκανε μια απόπειρα αυτοκτονίας στα 14, η γιαγιά κάπως έσωζε την κατάσταση. Λαχταρώντας να κάνει δική της οικογένεια, έκανε έναν λάθος γάμο το 1964. Ο άντρας της την κακαομεταχειριζόταν και την χτυπούσε, έκαναν όμως δυο παιδιά μαζί, ώσπου χώρισαν το 1971 και η Τζένη βρέθηκε χωρίς υποστήριξη από κανέναν, με δυο παιδιά και να πληρώνει τα χρέη του πρώην, για να μην τον χώσουν φυλακή. Τα δικά της παιδιά όμως τα αγαπούσε και τα πρόσεχε πολύ, και ήταν κοντά τους μέχρι το τέλος της ζωής της.

Η καριέρα της στο τραγούδι ξεκίνησε το 1959, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, ως τραγουδίστρια της Κρατικής Ραδιοφωνίας. Στην διάρκεια λοιπόν της δεακαετίας του ’60, τραγούδησε κομμάτια του Μίμη Πλέσσα (Αν σ’αρνηθώ αγάπη μου, Η αγάπη μας) και έτσι η φωνή της ταυτίστηκε με το όνομα του συνθέτη, του Μίκη Θεοδωράκη (Μη με ρωτάς, Αν μ’αγαπάς αγάπη μου), του Κώστα Καπνίση (Στου φεγγαριού το φως, Το αμαξάκι) του Γιώργου Μουζάκη (Η Σκλάβα, Θέλω κοντά σου να μείνω, Πίνω για τα μάτια σου), του Κώστα Γιαννίδη (Ξύπνα αγάπη μου), του Ζακ Ιακωβίδη (Το πλατάνι), του Νίκου Μαμαγκάκη (Σ’αγαπώ, Παιδί μου –και τα δυο από την ταινία «Η Λεωφόρος του Μίσους» όπου εμφανίζεται να τα τραγουδά η Νόνικα Γαληνέα!!!) και πάντα στο στυλ του «ελαφρού» – ρομαντικού κυρίως, τραγουδιού.

Κάποια στιγμή την ζήτησε ο Χατζηδάκις για να ερμηνεύσει τα καινούργια του τραγούδια, αλλά η Βάνου αρνήθηκε επειδή ο Χατζηδάκις ήταν σε μόνιμη κόντρα με τον Πλέσσα, τον οποίο αυτή αφ´ενός είχε σταθερό συνεργάτη και αφ´ετέρου του χρωστούσε ευγνωμοσύνη. Ίσως έτσι έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει άλλη καριέρα, ποιός να ξέρει όμως…

Μετά τον χωρισμό από τον άντρα της, βρέθηκε σχεδόν απένταρη και χωρίς δουλειά. Ήταν και εποχή που το είδος που τραγουδούσε ήταν σε ύφεση… Και βρέθηκε μπροστά στον Τόλη Βοσκόπουλο, ο οποίος της έδωσε δυο δικά του τραγούδια (Αγόρι μου & Σε παρακαλώ σήκω και φύγε), που έκαναν μεγάλη επιτυχία και που σηματοδότησαν την στροφή της στο ελαφρολαϊκό ρεπερτόριο, που έτσι κι αλλιώς ήταν πιο πολύ στην μόδα τότε.

Έκανε μεγάλες επιτυχίες με τον Πλέσσα («Χίλιες βραδιές», «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», «Σταγόνα σταγόνα»), με τον Κατσαρό (Ερωτά μου ανεπανάληπτε), με τον Αλ . Χρυσοβέργη (Αγάπη σημαίνει θυσία, Κι έκλαιγε μαζί μου ο Θεός), με τον Νικολόπουλο (Μια λεπτομέρεια), με τον Μουσαφίρη (Το τραίνο της ζωής) και άλλους.

Τραγούδησε όμως και πολλά τραγούδια καθόλου καλά και σαφώς όχι ταιριαστά στην υπέροχη φωνή της, μόνο και μόνο για να καλύψει οικονομικές της ανάγκες. Η καριέρα της ουσιαστικά τέλειωσε το 1988 και μάλλον καλύτερα, αφού είχε αρχίσει να ξεπέφτει. ‘Εγιναν κάποιες προσπάθειες επανεμφάνισης, όμως ούτε αξιόλογα τραγούδια μπορούσε πια να βρει, ούτε η φωνή της ήταν όπως παλιά. Κυκλοφόρησαν όμως και πολλές συλλογές παλιών της τραγουδιών κατά καιρούς, που μας θύμιζαν την σπουδαία φωνή της.

Ειδικά τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα αγαπήθηκαν πάρα πολύ από τον κόσμο, και όχι άδικα. Πολλές άλλες καταξιωμένες τραγουδίστριες τα τραγούδησαν, καμιά όμως δεν μπόρεσε να φτάσει τις ερμηνείες της Τζ. Βάνου. Σίγουρα θα μπορούσε να έχει κάνει καλύτερες επιλογές στην ζωή της , αλλά εμείς την αγαπήσαμε έτσι όπως ήταν. Προσωπικά, την αγαπούσα ιδιαίτερα, νομίζω πως ήταν από τις καλυτερες γυνακείες φωνές και η αγάπη μου γι’αυτήν είχε μεγαλώσει από τότε που την είχα δει να κάθεται μια σειρά πίσω μου και να τραγουδά με πάθος , στη συναυλία του 1989 (στο γήπεδο Πανιωνίου Ν. Σμύρνης) του Stevie Wonder!

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.