Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Η “άγρια” πλευρά των παραμυθιών

conte Αγαπώ πολύ τα παραμύθια, αυτό πρέπει να το δηλώσω. Πρώτα απ’όλα αγαπώ την υπέρβασή τους – χρειάστηκε να μεγαλώσω για να κατανοήσω τον όρο.   Αυτό το “ζήσαν αυτοί καλά και ‘μείς καλύτερα” με ακολουθεί από μικρή. Γιατί πάντα στο τέλος ζούσαν καλά, στο ενδιάμεσο όμως είχαν τραβήξει τα πάνδεινα οι αγαπημένοι μου ήρωες.  Άραγε ο παραμυθένιος κόσμος των παραμυθιών ήταν πράγματι παραμυθένιος; Νεράϊδες και πριγκήπισσες τρυπιόντουσαν μ’αδράχτια, ξέπλεκαν τα μαλλιά τους μέχρι ξεριζωμού για να κάνουν σκάλες στον αγαπημένο τους, έτρωγαν μήλα και τους κάθονταν στο λαιμό, άσε που ήταν και δηλητηριασμένα.

WhiteSnow

Μπορεί τ’αστέρια που έπεφταν απ’τον ουρανό να στροβιλίζονταν με τις νιφάδες του χιονιού σ’ένα σκηνικό χριστουγεννιάτικο αλλά η ωμή πραγματικότητα ήταν ότι μια φτωχή και δυστυχισμένη μικρούλα πέθαινε ξεπαγιασμένη καταμεσής του δρόμου στο «Κοριτσάκι με τα σπίρτα”.

MatchGirl

Και το ζαχαρένιο σπιτάκι στο δάσος ήταν όντως λαχταριστό για τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ, όποτε ήθελαν μπορούσαν να κόβουν και να τρώνε από ένα κομμάτι. Όπως ακριβώς και η κακιά μάγισσα, η ιδιοκτήτρια του ζαχαρένιου σπιτιού. Τα δικά τους κομμάτια όμως! HANSANDGRETEL

Hansel_and_Gretel

Όσο για τον Κοντορεβυθούλη, τι περιπέτεια κι αυτή! Οι πάμπτωχοι γονείς αμολάνε τα παιδιά στο δάσος γιατί δεν έχουν να τα θρέψουν (όπως και οι γονείς του Χάνσελ και της Γκρέτελ εξ άλλου) και μετά αφού αυτά σκοτώνουν τον Γίγαντα και γυρνούν σπίτι με τον θησαυρό του (χάρις στα βοτσαλάκια που είχε σκορπίσει στον δρόμο ο σώφρων Κοντορεβυθούλης) τα υποδέχονται με κλάματα και ανοιχτές αγκάλες. Μαζί με τον θησαυρό εννοείται… Ακριβώς όπως και ο μπαμπάς του Χάνσελ και της Γκρέτελ (εδώ η μαμά τους δεν πρόλαβε την επιστροφή τους γιατί είχε πεθάνει στο μεταξύ).

09131537

petit_poucet

Κατανοώ τον διδακτικό χαρακτήρα σε πολλά από τα παραμύθια :

Μην τρώτε τα μήλα αμάσητα γιατί θα πνιγείτε όπως η Χιονάτη.

Προσέχετε τις βελόνες, τα αδράχτια κλπ. Τρυπάνε!

Μην παραπονιέστε για όσα έχετε, όσο λίγα κι αν είναι αυτά, το κοριτσάκι με τα σπίρτα δεν είχε τίποτα.

Μην απομακρύνεσθε, στο δάσος θα βρείτε λύκους, δράκους , γίγαντες , μάγισσες, τελώνια και δαιμόνια. Εντάξει, τα περί δράκων κλπ. ακούγονται υπερβολικά αλλά τον Μεσαίωνα στη Γαλλία πάνω από 1.000 παιδάκια ετησίως δεχόντουσαν επιθέσεις λύκων. Να μην επινοήσεις ένα μύθο με την Κοκκινοσκουφίτσα για να τα προστατέψεις;

Μην εμπιστεύεστε τους ξένους γιατί μπορεί να θέλουν το κακό σας. Εντάξει οι ξένοι, το καταλαβαίνουμε, αλλά οι γονείς; Εδώ υπήρξε μια εξέλιξη, η μητέρα αντικαταστάθηκε από την μητριά ο πατέρας όμως σε όλα εμφανίζεται από κακός έως ανύπαρκτος.

Μετά από ένα τέτοιο παραμύθι τυλίγεσαι ζεστά στην κουβερτούλα σου και δοξάζεις τον Θεό που δεν περνάς τα ίδια. Κοιτάς με ευγνωμοσύνη τους γονείς σου κάθε φορά που γυρνάτε από τη βόλτα στην εξοχή, ανακουφισμένο που δεν σε παρατήσανε στο δάσος ολομόναχο, γιατί κάτι έχει πάρει το αυτί σου ότι ο μπαμπάς έχει οικονομικά προβλήματα τελευταία.

Ξέχασα το κορυφαίο στη λίστα μου κι ας θεωρείται ύμνος για την αγάπη της μάνας. Η σκηνή είναι όμως εντελώς σουρρεαλιστική. Το μικρό αγόρι τρέχει στο δάσος κρατώντας στα χέρια του τη ματωμένη καρδιά της μάνας ( splatter τελείως), που κατά παραγγελία της γριάς μάγισσας έχει σκοτώσει, και όταν πέφτει σκοντάφτοντας σε μια πέτρα ακούει τη φωνή της μάννας off: “Πόνεσες παιδί μου;”

Έλεος!

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.