Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Λίγο πριν τον αγιασμό

roma

του Μιχάλη Φαρσάρη

Πίσω από το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στην δυτική του πρόσοψη, που δίνει στην αφετηρία του τραμ, λίγες μόνο δεκάδες μέτρα από τη σιδερένια αερογέφυρα που το συνδέει με τον ηλεκτρικό σταθμό του Φαλήρου, σε απόσταση αναπνοής από το μικρό γήπεδο ποδοσφαίρου όπου προπονούνται τα παιδιά των ακαδημιών, όντας περασμένο μεσημέρι, κατευθύνομαι γοργά προς την αφετηρία. Κι εκεί που η συνήθεια ισοπεδώνει τις καθημερινές παραστάσεις ως προβλέψιμες, ανάξιες σχολιασμού, ξάφνου γίνομαι κοινωνός μιας περίεργης σκηνής.

Πάνω στα τσιμεντένια σκαλιά, στη σκιά ενός δέντρου που κρατάει μακρυά τη ζέστη του Σεπτέμβρη, κάτω από τη δροσιά της φυλλωσιάς του, μια οικογένεια αθίγγανων έχει κάνει κλοιό σε μια γυναικεία φιγούρα που κάθεται στη μέση.

Τέσσερα παιδάκια στην ηλικία του δημοτικού μαζί και η μητέρα τους που βρίσκεται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, φαίνονται να απολαμβάνουν την κουβέντα και τίποτα δεν είναι ικανό να τους αποσπάσει την προσοχή.

Ειδικά τα μικρά κρέμονται σαν σφουγγάρια από τις λέξεις και τα νοήματα, έχοντας χαθεί στις εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη, εικόνες, τις οποίες έντεχνα διηγείται η κυρία. Αφήνω τα προσχήματα και γίνομαι αδιάκριτος, αφού επιβραδύνω πλησιάζοντας, και υποκύπτω στην περιέργεια, μήπως και καταλάβω περισσότερα.

Σε απόσταση βολής πια, αφουγκράζομαι την κυρία. η οποία μιλάει και σημειώνει σε ένα τετράδιο διάφορα σχήματα. Τα παιδιά δείχνουν αποσβολωμένα και παρατηρούν με δέος το κινητό της στο οποίο τους δείχνει φωτογραφίες που μόλις έχει κατεβάσει και τους εξηγεί διάφορα πράγματα.

Έχοντας καταλάβει πλέον, χαμογελώ όσο πιο εγκάρδια μπορώ για να δείξω ότι κι εγώ επικροτώ, αφού έχω ήδη γίνει αντιληπτός ως φιλικός παρείσακτος. Η κυρία μου ανταποδίδει το χαμόγελο σχολιάζοντας:

Είναι πανέξυπνα, δεν χρειάζεται να τους επαναλάβεις δεύτερη φορά.

Κάνω τους συνειρμούς και αποκαλύπτεται μπροστά μου το μεγαλείο της εικόνας που δύσκολα θα ξανασυναντήσω.

Ένα κρυφό σχολειό!

Νοιώθω πολύ τυχερός που είμαι αυτόπτης μάρτυς μιας συναρπαστικής στιγμής. Η κυρία ειναι συνταξιούχος δασκάλα και γειτόνισσα. Καθώς μου συστήνεται, μου εξηγεί πως έβλεπε τα παιδιά να επαιτούν και δεν κατάφερε να αντισταθεί οπότε μέρα με τη μέρα, κατάφερε να τα οδηγήσει στην δική της πραγματικότητα. Τα απέσπασε από την επαιτεία.

Εδώ και λίγο καιρό έχει κάνει τα παιδιά να συνηθίσουν στην σχολική καθημερινότητα, έχοντας πείσει τα ίδια να της ζητούν όλο και περισσότερη επαφή.

Η αλήθεια είναι ότι η μητέρα τους βρέθηκε σε αμηχανία. Μάταια προσπάθησε να τα αποτρέψει, όμως, δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε τόσες φωνές που σαν σπουργίτια της τιτίβιζαν και κάτι απαιτούσαν. Παραδόθηκε και άρχισε να το απολαμβάνει και η ίδια. Η δασκάλα είχε καταφέρει να μεταδώσει το μικρόβιο της γνώσης και τα παιδιά ανταποκρίθηκαν αυθόρμητα με παλμό και ζέση. Συζητώντας μαζί τους, έμαθα ότι ο κόσμος με τη σειρά του είχε ανταποκριθεί προσφέροντας μολύβια τετράδια και σχολικές τσάντες όσο πιο διακριτικά γινόταν. Ο σκοπός είχε επιτευχθεί. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Το κρυφό σχολειό είχε φωτίσει το μονοπάτι και το ταξίδι. Μέσα απο την προσφορά, ήλθε η μετουσίωση για να πληρωθεί το κενό. Ένας στόχος γέννησε απαιτήσεις προσδοκίες και αναζήτηση.

Φυσικά με τις ευχές όλων ημών των τυχερών παρατηρητών.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.