Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Crosby, Stills & Nash – μια ύστατη προσπάθεια

csn

Αν ποτέ μου κάνω (πράγμα που δεν το βλέπω πιθανό, γιατί ποτέ μου δεν τολμώ) μια λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ, σίγουρα μέσα στα δέκα πρώτα, θα βάλω το “Crosby, Stills & Nash” από την μακρινή εποχή του 1969. Ούτε κι εγώ βέβαια το είχα ακούσει τότε που πρωτοκυκλοφόρησε , αλλά είχα ακούσει και διαβάσει (κυρίως από τον Γ. Πετρίδη φυσικά) τόσα καλά γι’αυτό, που πήγα και το αγόρασα χωρίς να έχω ακούσει ούτε μισό τραγούδι του. Και βέβαια ήταν από τους δίσκους (έτσι τα λέγαμε τότε τα άλμπουμ, για να μην μπερδευόμαστε) που με μάγεψαν αμέσως και που αγάπησα τρελά, σε βαθμό μανίας θα έλεγα.

Το είχα γράψει και σε κασέτα βέβαια για να μην τρώγεται το βινύλιο, για το φοιτητικό σπίτι Θεσσαλονίκης αργότερα, για το αυτοκίνητο μετά, πιο μετά σε CD, MP3 πιο μετά και ό,τι άλλο χρειαστεί στο μέλλον τέλος πάντων. Μάλιστα, η λατρεία μου ήταν τέτοια που το είχα πάρει δώρο σε τρεις – τουλάχιστον – φίλες μου, θέλοντας να προσφέρω χαρά (σήμερα αυτό το λέμε «μόνη μου χαίρομαι») και να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου, αλλά μπα, καμιά συγκίνηση. Εκείνη την εποχή βλέπετε, ζούσαμε στον ρυθμό των ηλεκτρικών κιθαριστικών σόλο, της ροκ δερμάτινης μαγκιάς και της βαρειάς ψυχεδέλειας (εκτός κι αν ήσουν καρεκλάς, ντισκόβιος δηλαδή, και άρα σε άλλον πλανήτη). Για να μην πολυλογώ , σήμερα κάνω μια ύστατη προσπάθεια να πείσω όσους δεν το ξέρετε ή δεν το προσέξατε αρκούντως ή απλά να θυμίσω την γοητεία, την μαγεία και το βάθος που έχουν τρεις υπέροχες φωνές που συνδυάζονται τέλεια ( κυριολεκτικά τέλεια), με τις (ακουστικές) κιθάρες τους (και τα ντραμς του Dallas Taylor) και τις εμπνευσμένες συνθέσεις τους.

Ο David Crosby προερχόταν από τους Byrds, ο Stephen Stills έπαιζε και τραγουδούσε στους Buffalo Springfield (μαζί με τον Neil Young) και ο Graham Nash ήταν τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης στους Hollies. Από τρία σπουδαία γκρουπ λοιπόν της εποχής, έφτιαξαν ένα νέο σούπερ-γκρουπ ,όπου συνδύασαν τις δυνάμεις τους, χρησιμοποιώντας τα ονόματά τους για τίτλο του συγκροτήματος, αλλά και του πρώτου τους άλμπουμ. Δεν υπήρξαν ποτέ ένα συγκρότημα «μόνιμο». Πάντα είχαν την προσωπική τους καριέρα και όποτε είχαν κάτι να πουν και οι τρεις μαζί, ξαναγίνονταν οι Crosby, Stills & Nash. Ο επόμενος μάλιστα δίσκος τους ήταν το Deja Vu (άλλο ένα αριστούργημα) που το έφτιαξαν παρέα με τον Neil Young, ως Crosby, Stills, Nash & Young αυτή τη φορά. Και συνεχίζουν σ’αυτό το μοτίβο μέχρι σήμερα, που συνήθως βρίσκονται μαζί για συναυλίες και περιοδείες. Πρώτο τραγούδι (πρώτο και καλύτερο!) το Suite: Judy Blue Eyes του Stills (γραμμένο για την Judy Collins, με την οποία είχαν μόλις χωρίσει).

Μια πραγματική σουίτα (ο Stills είχε πει ότι είχε αρχικά γράψει διάφορα κομμάτια τα οποία ένωσε σε μια σουίτα), ένα επικό τραγούδι αγάπης, όπου τα φωνητικά των τριών καλλιτεχνών ενώνονται τέλεια και οι κιθάρες των Stills & Crosby φτιάχνουν έναν ήχο τόσο πλούσιο που δεν ξέρω αν έχει ξανακουστεί σε σοφτ-ροκ κομμάτι. Είναι μάλιστα ένα από τα τραγούδια που είχαν ερμηνεύσει και στο Woodstock. Το Wooden ships είναι άλλο ένα διαμάντι και είναι σύνθεση των Crosby, Stills και του Paul Kantner (Jefferson Airplane). Λίγο πιο «ροκιά», ένα αντιπολεμικό τραγούδι, στο πνεύμα της εποχής (Βιετνάμ, Ψυχρός πόλεμος).

Το τρίτο τραγούδι που θα ξεχωρίσω είναι η μπαλλάντα Guinnevere, του D.Crosby.

Απίστευτα ήρεμο, ασυνήθιστο θα έλεγα, με υπέροχους στίχους όπου η Βασίλισσα Guinnevere παραλληλίζεται με την αγαπημένη του τραγουδιστή.

Στα σημεία που οι τρεις φωνές σμίγουν, το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό! Όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι σπουδαία και πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη (π.χ. στο Marrakesh Express, ο G. Nash, προσπάθησε να συνδυάσει κάποια «ανατολίτικα» στοιχεία με τον ρυθμό ενός τραίνου), είναι σπουδαίο να μπορείς να φτιάχνεις επικά τραγούδια, που μένουν κλασσικά, με απλά μέσα. Αλλά, με μεγάλο ταλέντο και πολλή ψυχή! Ακούστε το ή ξανακούστε το, όποια ηλικία κι αν έχετε. Όχι μόνον πρόκειται για ένα αριστουργηματικό ντοκουμέντο της εποχής εκείνης, αλλά και βάζει κάτω πολλές από τις σημερινές ακουστικές μπαλλάντες!

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.