Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Αυτή η νύχτα μένει

Photo_by_Sophie_Rouillon

Τη νύχτα την αγαπάμε πολύ. Είτε διότι ρίχνουμε ύπνους καλούς και ξένοιαστους, είτε διότι στης νύχτας τη σιγαλιά,κάνουμε τις καλύτερες ρομάντζες ή έχουμε εμπνεύσεις να κάνουμε και να δημιουργήσουμε πολλά και διάφορα, ή συνήθως,( καθότι νύχτα ξελογιάστρα) το ρίχνουμε στο χορό και το γλέντι. Και βέβαια οι νυχτερινές ώρες είναι συχνά συδυασμένες με μελαγχολίες και ερωτικές απογοητεύσεις. Γι’αυτό άλλωστε υπάρχουν και αμέτρητα τραγούδια που εξυμνούν τη νύχτα , τις στενοχώριες της, τις χαρές της και τις χάρες της (Νύχτα ξελογιάστρα, Αυτή η νύχτα μένει, Η νύχτα μυρίζει γιασεμί, Ποιά νύχτα σ’έκλεψε, Παιδί της νύχτας και αμέτρητα άλλα).

Υπάρχουν όμως και μερικοί άνθρωποι, βρε παιδί μου, που κανένα σεβασμό δεν της δείχνουνε της καημένης της νύχτας. Το τί της λένε, τί της σούρνουνε και τί απαιτήσεις έχουν απ’αυτήν, ώρες-ώρες, δε λέγεται. Η Αρλέτα για παράδειγμα το 1995, την αποκάλεσε χαρτορίχτρα (Νύχτα χαρτορίχτρα) και μάλιστα με χαρτιά σημαδεμένα και με βαριά βαμμένα χείλη

[youtube QyTf0l37ng0]

Για να μην πω για κάποιους που έχουν και άγριες διαθέσεις απέναντί της. Θα κόψω για σένα τη νύχτα στα δύο (Ν. Δουλάμη, 2006), τραγουδούσε ο ανεπανάληπτος Τόλης, επιβεβαιώνοντας στη συνέχεια χωρίς ντροπή μιλάω σοβαρά μην το παιρνεις για αστείο.

Κι ο Δήμος Αναστασιάδης, παρόμοια πράγματα της έκανε της νύχτας, επειδή είχε λέει, «Τάσεις καταστροφής» (Δ. Αναστασιάδη- Β.Γεροθόδωρου, 2010). Κόβω τη νύχτα στα δυο…όχι μια και δυο φορές δηλαδή, αλλά «κόβω», συστηματικά δηλαδή…

Ο Αντώνης Ρέμος πάλι, μας φέρνει προ τετελεσμένων γεγονότων, έσπασε η νύχτα δυο κομμάτια (Α. Βαρδή-Ο.Βλαχοπούλου, 2011). Επειδή αυτός δηλαδή την (=την πρώην) συνάντησε στον δρόμο και του (=του άλλου) κρατούσε το χέρι τρυφερά, πάει η νύχτα η κακομοίρα, έγινε δυο κομμάτια…Τί να πει κανείς…

Αμ και το άλλο; Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με… έλεγαν οι Κατσιμιχαίοι (1987), λες και θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο η νύχτα εκτός από το να νυχτώσει. Την προσωποποιούν δηλαδή μέσα στην απελπισία τους και της ζητάνε πράγματα όπως να τους σκεπάσει ή να τους παρηγορήσει.

Όπως και η Λίτσα Διαμάντη στο «Νύχτα στάσου» ( Νικολόπουλου-Πυθαγόρα, 1972), ένα από τα πιο ωραία της τραγούδια, της φώναζε της νύχτας

Νύχτα στάσου, νύχτα στάσου μια στιγμή, Μια αγάπη θα πεθάνει την αυγή και Νύχτα ρίξε, νύχτα ρίξε κεραυνό, Τη σκιά του που θα σβήνει να μη δω…

Όταν είναι ερωτευμένος και απογοητευμένος ο άνθρωπος…

Ο Γ. Πουλόπουλος , (αλλά και η Χαρούλα Λαμπράκη που επίσης τραγούδησε το ίδιο κομμάτι) σε ένα από τα πιο βαριά τραγούδια των Πλέσσα – Παπαδόπουλου (1970) με τίτλο «Απόψε αντάμωσα τον Χάρο», τελειώνει το τραγούδι του με την δήλωση Και `γω παντρεύτηκα τη νύκτα , δεκαοκτώ χρονώ παιδί. Ε, δεν είναι και ίδιο με τον Χάρο η νύχτα, πώς να το κάνουμε δηλαδή;

Η πιο τρυφερή και έξυπνη προσωποποίηση της νύχτας πάντως, έχει γίνει από την Αφροδίτη Μάνου. «Η Νύχτα» (1986) φυσικά, ο τίτλος του τραγουδιού.

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα…Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες …Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει.