Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Τα βιβλία του 2015

IMG_1532

Ήμουν ανέκαθεν μανιώδης αναγνώστρια, το διάβασμα για μένα ήταν πάντα θέμα επιβίωσης, κάτι σαν την αναπνοή. Γι’αυτό καθώς εκπνέει ο χρόνος, θα ήθελα και πάλι να σας μιλήσω για τα βιβλία που διάβασα το 2015. Όχι για όλα βέβαια, που ανέρχονται φέτος στον στρογγυλό αριθμό των τριάντα, αλλά για τα πιο αξιόλογα. Μερικά σας τα έχω παρουσιάσει ήδη.

Στα ελληνικά λοιπόν, διάβασα την Απολογία του Σωκράτους, για την οποία έγραψα εδώ. Διάβασα επίσης τις Ρωμιοπούλες της Π.Σ.Δέλτα που είναι μια αναπαραγωγή των ημερολογίων της, πλήρως αυτοβιογραφική, σε μυθιστορηματική μορφή. Ο πρώτος της έρωτας, ο δυστυχισμένος γάμος της με τον Στέφανο Δέλτα, το μεγάλο πάθος για τον Ίωνα Δραγούμη και η ταραγμένη πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, η κυρίαρχη μορφή του Βενιζέλου, τον οποίο η συγγραφέας θαύμαζε απεριόριστα, όλα ξετυλίγονται με κάθε λεπτομέρεια στους τρεις τόμους που έχουν τους αντίστοιχους τίτλους Το ξύπνημα, Λάβρα και Σούρουπο.

Ένα ακόμα ενδιαφέρον βιβλίο διάβασα στα ελληνικά με τίτλο «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί». Ο συγγραφέας του, ο ψυχαναλυτής Μ.Γιωσαφάτ, με άμεσο και κατανοητό τρόπο κατατάσσει τους ανθρώπους χονδρικά σε ψυχολογικούς τύπους και εξηγεί ποιοί συνδυασμοί μπορούν να οδηγηθούν σ’έναν επιτυχημένο γάμο και ποιοί όχι. Παράλληλα θέτει διάφορα σημαντικά ζητήματα στους αναγνώστες –ζητήματα που αφορούν την ανατροφή των παιδιών, τους παράξενους και ενίοτε καταπιεστικούς δεσμούς της ελληνικής οικογένειας και άλλα.

Δεν είμαι ειδική επί του θέματος, αλλά καταλαβαίνω τον κύριο Γιωσαφάτ όταν μιλάει για την ελληνική οικογένεια, αλλοίμονο κι εγώ μέσα σ’αυτή την περίφημη ελληνική οικογένεια έχω μεγαλώσει. Αυτήν την δεμένη μέχρι ασφυξίας ελληνική οικογένεια, με τα καλά της και τα κακά της. Κι αν σκέφτεστε ότι έτσι είναι οι κοινωνίες και δεν πρέπει να τις αλλάξουμε, δείτε τα σημερινά αποτελέσματα μιας κρίσης που δεν είναι μόνο οικονομική.

Δύο ακόμα ελληνικά βιβλία μου προσέφεραν πνευματική τροφή φέτος, ένα από την Αθηνά Κακούρη με τίτλο Με τα χέρια σταυρωμένα, που αφηγείται στιγμιότυπα της ζωής της, προσθέτοντας εύστοχες παρατηρήσεις για την ελληνική ιστορία και ένα από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο με τίτλο Αν υπάρχει ζωή θέλω να ζήσω, στο οποίο ο συγγραφέας παραθέτει τις συζητήσεις του περί Θεού, θρησκείας και εκκλησίας με μια ομάδα νέων παιδιών.

Το τελευταίο βιβλίο που περιλαμβάνω τιμητικά εδώ, όχι τόσο για την λογοτεχνική του αξία αλλά για το θέμα του, είναι Ο αμαρτωλός του Περάνθη, μια βιογραφία του Καβάφη.

Στα αγγλικά διάβασα το σουρρεαλιστικό βιβλίο του Kurt Vonnegut «Slaughterhouse five», που με έναν ιδιαίτερα παράξενο τρόπο αγγίζει τον τρομερό βομβαρδισμό της Δρέσδης αφού είχε λήξει ο Β’Παγκόσμιος Πόλεμος, το κόμικ της Marjane Satrapi με τίτλο Persepolis για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, την αλληγορία του Jose Saramago με τίτλο Blindness που παρουσίασα εδώ. Επίσης το ωραιότατο χρονικό του Alain De Botton που τιτλοφορείται A week at the airport και μιλάει για την εβδομάδα που πέρασε ο συγγραφέας στο αεροδρόμιο του Χήθροου, όταν η διεύθυνση του αεροδρομίου τον προσκάλεσε να γράψει ένα κείμενο για την ζωή σ’αυτή την τεράστια πύλη εισόδου και εξόδου της βρετανικής πρωτεύουσας. Τέλος, στα αγγλικά διάβασα και για έναν γάτο του δρόμου ονόματι Μπομπ καθώς και για τις γυναίκες του αρχιτέκτονα F.Lloyd Wright.

Το τελευταίο μου αξιόλογο ανάγνωσμα του 2015 ήταν Οι κόρες της Αφρικής, μια ανθολογία διηγημάτων γυναικών συγγραφέων με καταγωγή από την Αφρική. Αυτό το βρήκα μέσω του bookcrossing και το διάβασα στα γερμανικά. Τα περισσότερα ονόματα μου ήταν άγνωστα και θαύμασα ιδιαίτερα το διήγημα της Gcina Mhlophe, από τη Νότιο Αφρική.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους φίλους του peopleandideas.gr Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2016. Με περιέργεια βιβλιοφάγου, θα ήθελα επίσης να μάθω ποιά ήταν τα δικά σας αξιόλογα αναγνώσματα της χρονιάς που φεύγει;

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μαριάννα Καραβασίλη

    Μακράν όλων των άλλων αναγνωσμάτων μου τη χρονιά που πέρασε ξεχώρισα τα «Εθιμα Ταφής» της Hannah Kent τόσο για το θέμα ( η ιστορία της τελευταίας γυναίκας που οδηγήθηκε στην αγχόνη κοντά δυο αιώνες πριν στη βόρειο Ισλανδία) όσο και για την άριστη μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου.

  • Εύη Ντάφη

    Πολύ ενδιαφέροντα αναγνώσματα! Ειδικά το βιβλίο του Γιωσαφάτ νομίζω λέει πολλά. Αυτή τη χρονιά που πέρασε δεν διάβασα όσο θα ήθελα, ένα βιβλίο όμως μου άφησε πολύ έντονη ανάμνηση, κι ας έχω από τον Απρίλιο που το τελείωσα, Ο τυφλός δολοφόνος της Μάργκαρετ Άτγουντ.

    • Καλή χρονιά Εύη και Μαριάννα. Ναι, ο κύριος Γιωσαφάτ έχει ενδιαφέρον, θα ήθελα να διαβάσω και το προηγούμενο βιβλίο του. Όσο για τα βιβλία που αναφέρετε, Εθιμα ταφής και Ο τυφλός δολοφόνος, έχω ακούσει πολύ καλά λόγια και για τα δύο.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.