Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ξεφυλλίζοντας…

httpirelandgenealogyprojects.rootsweb.ancestry.com

Εσύ, βασικά, τη μαμά σου την ήθελες μαμά. Μπορεί να κρυφοκαμάρωνες που ήταν όμορφη, κομψή με υπέροχες γάμπες αλλά την ήθελες μαμά, για σένα και για κανέναν άλλο. Οριακά την μοιραζόσουν με τον μπαμπά, τον ορίτζιναλ όμως μπαμπά, τον πρώτο, που σας άφησε “για μια πόρνη”. ‘Ετσι έλεγε η μαμά.

Ξεφυλλίζοντας το οικογενειακό άλμπουμ, τώρα, χρόνια μετά τα γεγονότα και μήνες μετά το φευγιό της το οριστικό και αναπόδραστο, δυο χρόνια μετά το θάνατο του μπαμπά, βυθίζεσαι σε μια προς μια φωτογραφία και προσπαθείς να ανασυστήσεις αυτό που σου έλειψε. Τη θαλπωρή της οικογενειακής ζωής, αυτής που θρυμματίστηκε – απότομα;- λίγο μετά τα δέκατά σου γενέθλια.

Συνοπτικά, αυτός είναι ο καμβάς πάνω-κάτω κάθε τραυματικής παιδικής εμπειρίας από το διαζύγιο των γονιών, αυτών που το παιδί, το κάθε παιδί, τους θέλει εσαεί άφυλους, αγαπημένους και ομοούσιους από τη γέννησή του έως το θάνατό τους.

Λάμψεις από το φλας της φωτογραφικής μηχανής πάνω στα γελαστά τους ανέμελα πρόσωπα που αγκαλιάζουν εσένα στα πρώτα, τα δεύτερα , τα τρίτα γενέθλια. Μετά το κάδρο πλαταίνει, οι συμμαθητές καταλαμβάνουν το πρώτο πλάνο. Εσύ πάντα γελαστό, οι γονείς στο βάθος γελαστοί, λιγότερο γελαστοί, μια χρονιά ο μπαμπάς έλειπε, μια χρονιά- την τελευταία- ο μπαμπάς έχει ανέμελα περάσει το χέρι του στη μέση μιας κυρίας και γελάει όπως παλιά, η μαμά δε γελάει. Μετά, όλες μα όλες οι φωτογραφίες δείχνουν εσένα, εσένα και την τούρτα, μέχρι να σταματήσεις να γιορτάζεις τα “οικογενειακά” σου γενέθλια.

Λάμψεις από το φλας της φωτογραφικής μηχανής που δείχνουν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, τους γονείς σου, στην κλασσική φωτογραφία γάμου, στον καναπέ με σένα – θείο βρέφος- στη μέση, σφιχταγκαλιασμένους σ΄έναν αποκριάτικο χορό, σε δείπνο με φίλους- τώρα ξεχωρίζεις την κυρία δίπλα στο μπαμπά που γέρνει δήθεν ανέμελα, η μαμά κοιτά το πιάτο της- και μετά τη μαμά με τον άλλο, αυτόν που ποτέ δεν χώνεψες. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες δεν σε ενδιαφέρουν, εξ άλλου και αυτές της οικογενειακής σας ζωής πριν το διαζύγιο είχες αρνηθεί, χρόνια τώρα, να τις ξαναδείς.

Λάμψεις από το φλας της φωτογραφικής μηχανής που μπήγονται σαν νυστέρι, ξανά και ξανά, σ’αυτά που έζησες, σ’αυτά που σε πόνεσαν, γνωρίζοντας όμως τώρα πια, μετά την τελική απουσία των γονιών ότι , αν δεν ανοίξεις τη πληγή και δεν σκύψεις να τη γλύψεις, όπως τα ζώα, δεν τη θεραπεύεις.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.