Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Νιγηρία-Ιταλία-Γαλλία

IMG_2616

Διάβασα πρόσφατα τρία εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία και θα ήθελα να σας τα παρουσιάσω γιατί τα βρήκα όλα πολύ αξιόλογα.

Το πρώτο είναι το βιβλίο της Νιγηριανής συγγραφέως Chimamanda Ngozi Adichie με τίτλο Americanah, που κυκλοφόρησε το 2013. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία διεθνώς και μπορώ να πω δικαίως. Πρόκειται για την ιστορία μιας κοπέλας από τη Νιγηρία που φεύγει για τις ΗΠΑ και αφήνει στην πατρίδα της τον αγαπημένο της, ο οποίος με τη σειρά του μεταναστεύει στην Μεγ.Βρετανία.

Η πλοκή δεν τελειώνει εδώ, όπως καταλαβαίνετε. Η έκβαση της ιστορίας έχει ενδιαφέρον αλλά δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο αυτού του καλογραμμένου μυθιστορήματος που παρουσιάζει με πολλές λεπτομέρειες την κοινωνία της Νιγηρίας, μιας χώρας που μας είναι περισσότερο γνωστή από έναν βίαιο πολυετή εμφύλιο πόλεμο, από τα πετρέλαια που υπάρχουν εκεί καθώς και από τις διαδικτυακές απάτες που ξεκίνησαν από αυτή την χώρα της Αφρικής. Μου έκανε εντύπωση το πόσα κοινά σημεία υπάρχουν ανάμεσα στην νιγηριανή και την ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα σε θέματα διαφθοράς, νεοπλουτισμού και λοιπών δεινών. Η συγγραφέας περιγράφει επίσης με πολύ ρεαλιστικό τρόπο την παραμονή της στην Αμερική (που έγινε αιτία να την αποκαλούν Americanah οι συμπατριώτες της όταν γύρισε πίσω), τους ανθρώπους που γνώρισε εκεί και την συμπεριφορά τους απέναντί της. Ένα μεγάλο τμήμα του βιβλίου έχει να κάνει με τις φυλετικές διακρίσεις αλλά και με τα στερεότυπα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούμε ν’αποτινάξουμε από μέσα μας.

Το βιβλίο έχει έναν πολύ ζωηρό αφηγηματικό ρυθμό και είναι πολύ κοντά σε όλες τις σύγχρονες εξελίξεις -π.χ. η πρωταγωνίστρια γράφει ένα μπλογκ στο οποίο αναρτά παρατηρήσεις για τους μαύρους των Η.Π.Α. από την σκοπιά μιας μη Αμερικανίδας μαύρης. Καθώς διάβαζα αυτό το μυθιστόρημα είχα την εντύπωση ότι η αφηγήτρια είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο, με πραγματικά συναισθήματα, ειλικρινή, που κάνει ζωντανές περιγραφές, και όχι κάποια λογοτέχνις που διαλέγει προσεκτικά τις λέξεις της για να εντυπωσιάσει.

Δεν το συνιστώ αν έχετε περάσει πρόσφατα ερωτική απογοήτευση.

IMG_2615

Το δεύτερο βιβλίο είναι του 1991, έχει τίτλο Vento largo, είναι του Ιταλού συγγραφέα Francesco Biamonti και περιγράφει την ωραία περιοχή της Liguria, και την ζωή των passeurs, των ανθρώπων εκείνων δηλαδή που αναλάμβαναν να περνάνε λαθρομετανάστες από την Ιταλία στην Γαλλία. Ο αφηγητής κάνει κι αυτός το ίδιο, αλλά ούτε εδώ είναι η πλοκή το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου. Είναι περισσότερο η ατμόσφαιρα, μια ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και παρακμής που υπάρχει σ’εκείνα τα μέρη, τόσο κοντά στην πολύβουη Κυανή Ακτή, με τα κότερα και τις βίλλες της. Εδώ είναι ένας άλλος κόσμος, αγροτικός, μονότονος, φτωχός, εδώ είναι ήρωες πολύ απλοί, με ζωές καθόλου λαμπερές, εδώ βλέπεις τη θάλασσα από μακριά, από ψηλές βουνοκορφές, εδώ φυσάει ο vento largo του τίτλου, ένας άνεμος που διαρκώς αλλάζει διεύθυνση και σε αποπροσανατολίζει. Το λεπτό αυτό βιβλιαράκι μοιάζει περισσότερο σαν ποίημα, -σιγανό, μελαγχολικό και λυρικό-, παρά σαν πρόζα.

IMG_2617

Το τρίτο βιβλίο είναι της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, ένα δοκίμιο με τίτλο Ah, mon beau chateau για το παλάτι Chenonceau (κυκλοφόρησε το 1962, επανέκδοση 1978) στον ποταμό Cher, στην κοιλάδα του Λίγηρα. Το παλάτι ήταν σχεδόν πάντα ιδιοκτησία κάποιας γυναίκας, ξεκινώντας από την όμορφη Ντιάνα του Πουατιέ, την ερωμένη του βασιλιά Ερρίκου του Β’ τον 16ο αιώνα και περνώντας στη συνέχεια στην περίφημη Αικατερίνη των Μεδίκων που ήταν η σύζυγος του ίδιου βασιλιά. Η Αικατερίνη διεκδίκησε και πήρε από την αντίζηλό της το παλάτι όταν ο Ερρίκος δολοφονήθηκε από τον αρχηγό της φρουράς του. Όμως η Ντιάνα δεν υστερούσε σε εξυπνάδα και πήρε σαν αντάλλαγμα ένα άλλο μεγαλειώδες παλάτι, το Chambord. Όσο για το Chenonceau γνώρισε επί Αικατερίνης των Μεδίκων πολλές αλλαγές και μετατροπές στην αρχιτεκτονική του, καθώς η βασίλισσα ονειρεύτηκε μια γέφυρα που παράλληλα θα ήταν και στοά επάνω απ’τον ποταμό. Στους κήπους του διοργανώθηκαν επί των ημερών της γιορτές που έμειναν στην ιστορία, με τα πρώτα πυροτεχνήματα, και με προσωπικότητες όπως ο ποιητής Ronsard να βρίσκονται μεταξύ των προσκεκλημένων. Η επόμενη γυναίκα που θα αναλάμβανε το Chenonceau θα ήταν η νύφη της Αικατερίνης, η Λουίζα της Λωραίνης, σύζυγος του γιού της, δηλ.του βασιλιά Ερρίκου του Γ’. Όταν ο σύζυγός της δολοφονήθηκε κι αυτός, η Λουίζα κλείστηκε στο παλάτι, το οποίο μετατράπηκε σε σύμβολο του πένθους της, με σκούρες ταπισερί και νεκροκεφαλές.

Σήμερα το Chenonceau αποτελεί ιδιοκτησία μιας οικογενείας σοκολατοποιών και είναι από τα πιο γνωστά τουριστικά αξιοθέατα της Γαλλίας. Προηγουμένως είχε φιλοξενήσει μεταξύ άλλων τον Jean-Jacques Rousseau, ο οποίος εργάστηκε εκεί ως γραμματέας της οικογένειας Dupin, στην οποία ανήκε το παλάτι τον 18ο αιώνα ενώ και ο Flaubert πέρασε κάποτε από εκεί, στην διάρκεια ενός ταξιδιού του.

Όλ’αυτά μαθαίνει κανείς διαβάζοντας το βιβλίο της M.Yourcenar που μας εξηγεί ότι αυτό το παλάτι υπήρξε ως επί το πλείστον ένα παλάτι γυναικών, που οι περισσότερες ήταν χήρες.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.