Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

@museum.ephemera

Mina1

Μουσείο και performance art

Η επίσκεψη στο μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς ήταν και παραμένει για μας μια αγαπημένη οικογενειακή συνήθεια. Όλοι οι χώροι του μας είναι οικείοι. Οι εκθεσιακοί χώροι, εσωτερικοί και εξωτερικοί ( το αίθριο εκτός από εκθεσιακός χώρος λειτουργεί και ως χώρος συνάθροισης), το πωλητήριο, το καφέ, καταφέρνουν να αλληλεπιδρούν αποτελεσματικά. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες όπου το κτήριο ως κέλυφος φιλοξενεί επιτυχημένες μουσειακές λειτουργίες.

Κατά τη διάρκεια των εκθέσεων του έχουν γεννηθεί πολύ γόνιμες ιδέες και εποικοδομητικές συνεργασίες.

Αυτή τη φορά η αφορμή της επίσκεψης μας ήταν το πολιτιστικό γεγονός » As One».

Η συνεργασία του Πολιτιστικού Οργανισμού ΝΕΟΝ και του ΜΑΙ, του Ινστιτούτου της performer Marina Abramovic γέννησε ένα πρωτοποριακό γεγονός το οποίο απαρτίζεται από την «μέθοδο Abramovic» και ένα εκτεταμένο πρόγραμμα performance άλλων καλλιτεχνών.

Η μέθοδος Abramovic, η οποία παρουσιάζεται στον ισόγειο χώρο του κτηρίου της Πειραιώς,     είναι μια σειρά ασκήσεων που βασίζονται στην εμπειρία από την σαραντάχρονη παρουσία της στην εικαστική σκηνή. Επιχειρείται η ατομική και συλλογική συμμετοχή και αποτελεί μια βιωματική προσέγγιση στην άυλη τέχνη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα υπάρχουν άνθρωποι που εκτελούν χρέη μεσολαβητή και κάποιες φορές βρίσκεται και η ίδια εκεί ως υποκείμενο και αντικείμενο.

Στους ορόφους του μουσείου υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι για τις δραστηριότητες των   Ελλήνων εικαστικών. Πρόκειται για εξαιρετικές προσπάθειες σε ένα είδος τέχνης που δεν έχουμε συχνά την τύχη να βλέπουμε. Κάθε δραστηριότητα έχει το δικό της σκεπτικό και η-ο performer έρχεται αντιμέτωπος με τα όριά του, ψυχικά και σωματικά.

Εμείς πήγαμε στο μουσείο έχοντας πρότερη εμπειρία από την Serpentine Gallery του Λονδίνου τον Αύγουστο του 2014.

Τότε, περιμέναμε υπό βρετανική βροχή μιάμιση ώρα περίπου όρθιοι για να δούμε την Marina Abramovic στο επόμενο μετά την Ν. Υόρκη (MOMA «Artist is Present», Μάης 2010), project της με τίτλο » 512 Hours».

Κατά την είσοδό μας αποκτήσαμε μια σφραγίδα στο χέρι η οποία αποτύπωνε την ημερομηνία και τον τίτλο του project «512 Hours 17 Aug 2014». Αισθανθήκαμε περίεργα με αυτό αλλά μας προετοίμασε κάπως για το τι θα ακολουθούσε.

Mina2

Στη συνέχεια μπήκαμε σε έναν προθάλαμο όπου έπρεπε να αφήσουμε (θεωρητικώς και πρακτικώς) τα υπάρχοντά μας και να φορέσουμε τα μαύρα μεγάλα και βαριά ακουστικά που μας έδωσαν.

Όπως και στο Μπενάκη, έτσι και εκεί επικρατούσε απόλυτη ησυχία, μας έδειχναν με νοήματα πώς και τι πρέπει να κάνουμε. Στην επόμενη πόρτα μας περίμενε η ίδια η Marina Abramovic.

Μας ευχαρίστησε βάζοντας το χέρι στην καρδιά της, μας πήρε από το χέρι και μας οδήγησε στο κέντρο του δωματίου σε ένα υπερυψωμένο επίπεδο. Μας ένωσε τα χέρια, μας έδειξε ότι πρέπει να κλείσουμε τα μάτια και να παραμείνουμε σιωπηλοί.

Μείναμε σε αυτήν την κατάσταση για λίγα λεπτά και γίναμε εμείς το σώμα της επιτέλεσης. Μην μπορώντας να συγκεντρωθούμε τόσο όσο εκείνη πιθανώς σχεδίαζε, κατεβήκαμε, μείναμε λίγο και ύστερα βγήκαμε από αυτήν την αίθουσα. Περνώντας από μια διπλανή, είδαμε ανθρώπους ξαπλωμένους σε κρεβάτια εξοχής με τα ακουστικά στα αυτιά τους. Κάποιους τους σκέπαζε η ίδια με ελαφριές κουβέρτες. Για την ίδια το κοινό ήταν πάντα μέρος του έργου της με διάφορους τρόπους. Σε αυτό το project η παρουσία της ήταν διαμεσολαβητική. Το κοινό είχε την πρώτη θέση και η ίδια είχε κάνει ένα βήμα πίσω. Όπως ισχυρίζεται, ο μόνος τρόπος για να καταλάβει ο κόσμος τι είναι η performance art, είναι να την κάνει ο ίδιος. Την ίδια μέθοδο ακολουθεί και στην Ελλάδα.

Mina3

Η δική μου δυσκολία να μείνω περισσότερη ώρα εντοπίσθηκε στο άβουλο, σιωπηλό και σχεδόν κλειστοφοβικό πλαίσιο που είχε δημιουργήσει. Έχοντας παρακολουθήσει το έργο της Abramovic για χρόνια, περισσότερο με ενδιέφερε να την παρακολουθώ να περιπλανιέται ανάμεσα στους συμμετέχοντες, με μόνα υλικά το σώμα της και κάποια μεταφερόμενα αντικείμενα. Να δω πώς δρα και αντιδρά όντας συγχρόνως υποκείμενο και αντικείμενο, παρά να συμμετέχω.

Η εβδομηντάχρονη πλέον Marina Abramovic παραμένει μια γοητευτική γυναικεία παρουσία. Έχουν ειπωθεί πολλά για το πώς αντιλαμβάνεται την τέχνη της τελευταία. Νομίζω ότι η πολύχρονη παρουσία και το έργο της πρέπει να κρίνονται χωρίς άλλες επιρροές. Η ματιά της φαινόταν κάπως σκληρή έτσι όπως ήταν συγκεντρωμένη στην επιτέλεση. Μαυροφορεμένη, φορώντας ακουστικά, κινείτο ανάμεσα στους ανθρώπους και τους τοποθετούσε στο χώρο ανάλογα με το σκεπτικό της.

Αναλογιζόμενη το συμβάν, αισθάνομαι τη χαρά της συμμετοχής σε ένα τόσο ιδιαίτερο project, το οποίο διήρκεσε 17 ημέρες, 512 ώρες και στο οποίο συμμετείχαν 129.916 επισκέπτες από πολλά μέρη του κόσμου, το ίδιο τυχερή νιώθω και για την αντίστοιχη ελληνική εμπειρία που ελπίζω να φέρει πολύ περισσότερο κόσμο στο μουσείο.

Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία, η οποία έχει σχεδιαστεί για να φέρει τους Έλληνες σε επαφή με αυτό το είδος της τέχνης και νομίζω ότι το καταφέρνει παρ’όλο που η αξιολόγηση τέτοιων γεγονότων είναι εντελώς προσωπική υπόθεση και επιτυγχάνεται ως αποτέλεσμα των εμπειριών, των προσδοκιών, του ειδικού βάρους τους αλλά και της τυχαιότητας.

Το μουσείο Μπενάκη πρωτοπορεί ακόμη μια φορά και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εμπλακείτε σε αυτό που ονομάζεται performance art και ειδικά με μια «δασκάλα» του είδους.

Σκέφτομαι πόσο μεγάλη πρόκληση αποτελεί και για τους Έλληνες καλλιτέχνες που συμμετέχουν και από ότι φαίνεται αισθάνονται την κρισιμότητα της στιγμής. Να σημειώσουμε ότι η έκθεση θα διαρκέσει μεχρι τις 24/4/2016.

Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι από τις πρώτες ημέρες είδαμε αντίστοιχες σειρές ανθρώπων που περιμένουν, να γίνουν και αυτοί μέρος της επιτέλεσης μιας σπουδαίας καλλιτέχνιδας.

Αξίζει κάθε κόπο και μας αποζημιώνει για κάθε αποτύπωμα συναισθήματος που μας προκαλεί.

Mina4

Σχολιάστε το άρθρο

  • 1. Είκοσι χρόνια τώρα έχω δει εκθέσεις και εκθέσεις. Με τον άντρα μου έχουμε κάνει χιλιόμετρα σε ευρωπαϊκά μουσεία, στη βόρεια Αφρική( πριν την αραβική άνοιξη), στη Ν. Υόρκη και αλλού. Καμμιά έκθεση, όσο πετυχημένη να είναι, όσους van Gogh και να περιέχει, δεν συγκρίνεται με την performance art. Είναι εντελώς διαφορετική εμπειρία και η συμμετοχή συμβάλλει σε μια ωφέλιμη εσωτερική διαδικασία.
    2. Με απλά λόγια, ξεκινάς το πρωινό του Σαββάτου ή της Κυριακής, πηγαίνεις στο μουσείο, αφήνεις τα πράγματά σου και τις σκέψεις σου στη θυρίδα και ετοιμάζεσαι να ζήσεις μια πρωτότυπη εμπειρία. Αφήνεσαι να σε πάρει από το χέρι η Abramovic και να μπεις σε αυτό που λέγεται performance art. Μόλις τελειώσεις πηγαίνεις να δεις τους έλληνες εικαστικούς με τις εκπληκτικές δράσεις. Μπορεί να γίνει και αντιστρόφως. Οταν ολοκληρώσεις όλο αυτό τα βήματά σου σε οδηγούν στο χώρο του καφέ και του πωλητηρίου. Αφού περιεργαστείς τα τέχνεργα ελλήνων εικαστικών (Αννα Θεοχαράκη, Μαριγώ Κάσση, Κατερίνα Χριστοφορίδη) και άλλων που ξεχνώ. Αφού φυλλομετρήσεις βιβλία και περιοδικά , αγοράζεις ένα υπέροχο σημειωματάριο εμπνευσμένο από το μουσείο γιατί θα σου χρειαστεί σε λίγο.
    Οι μυρωδιές που έρχονται από το καφέ σε καλούν και μιας και έχει επέλθει και η «μουσειακή κόπωση» δοκιμάζεις την θεσπέσια τούρτα αμυγδάλου( έχω ξαναπεί για αυτό το γλυκάκι), και πίνοντας τον καφέ σου καταγράφεις την εμπειρία σου στο μπλοκάκι που αγόρασες. Είναι δυνατόν να λείπει από το αρχείο σου η συνάντηση σου με τη Marina Abramovic;

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.