Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Γκιάκ=Αίμα. Η περίπτωση Παπαμάρκου

httpss-media-cache-ak0.pinimg.comoriginals58f5e158f5e1a8fcf4b87662b9e10c6494044b.jpg

Σε μια κλειστή κοινωνία, πολύ πριν την έλευση της τηλεόρασης όταν και το ραδιόφωνο ακόμη ήταν είδος πολυτελείας, οι μακριές νύχτες του χειμώνα και οι σπάνιες ώρες της σχόλης γέμιζαν με αφηγήσεις, ειδικά από τους γεροντότερους.

Αν στη  «ΜεταΠοίηση» (Κέδρος, 2012) το σύμπαν του Παπαμάρκου δεν είναι  απολύτως ξεκάθαρο, καθώς λοξοκοιτάζει ακόμη προς το είδος των ghost stories, στο «ΓΚΙΑΚ» (Αντίποδες, 2014)  είναι αυτές οι αφηγήσεις  που πρωταγωνιστούν. Ιστορίες από τους γέροντες του χωριού, παππούδες και γιαγιάδες που διασώζουν μνήμες, μύθους και θρύλους.  Ιστορίες που άκουσε ή που θα μπορούσε να έχει ακούσει  ο ίδιος ο συγγραφέας ή που έπλασε με τον τρόπο που ο  Θ.Βαλτινός μπλέκει το αληθινό και  τη μαρτυρία με τη μυθοπλασία.

Σε μια περιοχή με αναγνωρίσιμες γεωγραφικές συντεταγμένες, τους ήρωές του ενώνει ο τόπος, η γλώσσα και το «αίμα», το χυμένο αλλά και το συγγενικό, οι δεσμοί αίματος δηλαδή.  Κομβικά σημεία στην διαδρομή ζωής των ηρώων του η ανέχεια, η σκληρή καθημερινότητα και η στρατιωτική τους θητεία που για τους περισσότερους είναι « το μοναδικόν της ζωής τους ταξείδιον». Μόνο που αυτή δεν ήταν μια απλή θητεία αλλά συμμετοχή στην εκστρατεία στη Μικρά Ασία.  Αφηγήσεις γερόντων λοιπόν που κάποτε πολέμησαν στη Μικρά Ασία και που τα τραύματα τους, φανερά ή κρυφά, τα κουβάλησαν πίσω. Αυτά τα τραύματα τους ακολουθούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους, οριοθετούν και επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με την οικογένεια, τους συγγενείς και την κοινωνία του χωριού.

Τραχύς, όπως το χώμα που πατάνε οι ήρωές του, με έντονη χρήση της αρβανίτικης ντοπιολαλιάς, συγκρατημένα συναισθηματικός, τόσο που ένας θα τον χαρακτήριζε στεγνό, γυμνός από λυρικά ξεσπάσματα και φλύαρες περιγραφές τοπίων, αντίθετα λεπτομερής με την ψυχρότητα χειρουργού όταν μπήγει το νυστέρι στην πληγή που κακοφορμίζει.  Ο πόλεμος , ο παραλογισμός του,  το αίμα ενόχων και αθώων,  ρέει σε όλες τις αφηγήσεις αυτών που γυρίσανε ζωντανοί στο χωριό. Αυτό το αίμα που έχει στοιχειώσει τη μνήμη τους και που η αλήθεια του τρυπάει κόκκαλα. Ζωντανών και νεκρών.

Ο  Δημοσθένης Παπαμάρκου  δεν είναι εύπεπτος και σίγουρα δεν είναι «ροζ». Αν υπάρχει ένα χρώμα που τον χαρακτηρίζει αυτό είναι το κόκκινο. ‘Αλικο σαν το αίμα της κόρης που βιάζεις, κόκκινο σαν αυτό που κυλάει από τον λαιμό του ζώου όταν το σφάζεις, πηχτό κόκκινο σαν της χαίνουσας πληγής, κόκκινο σχεδόν μπλε  της φλέβας που τρυπάς με ξιφολόγχη, βαθύ σαν μαύρο σαν το αίμα του σκοτωμένου.

Αν ψάχνετε για ρομαντικές ιστορίες, μακριές, λεπτομερείς περιγραφές τοπίων και συναισθημάτων καθώς και αισθηματικές ιστορίες με αίσιο τέλος, ο Παπαμάρκου δεν είναι η περίπτωσή σας.

httpwww.antipodes.grimagesEkswfullagiagk.png

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.