Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Υπάρχει σοβαρός λόγος σου λέω

httpwww.unblock.grwp-contentuploads201605leoforeio.jpg

Όταν έγινε δικτατορία ήμουν δεκατεσσάρων χρονών και άκουγα μετά μανίας «Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο δυο» του Σαββόπουλου, ξέρετε, αυτά  «πού’χουν γίνει δεκατέσσερα χρονώ»!

‘Οταν έγινε δικτατορία εγώ ήμουν δεκατεσσάρων χρονών και πήγαινα στη Β’Γυμνασίου. Πλησίαζαν οι πασχαλινές διακοπές και όπως κάθε άλλο δεκατετράχρονο παιδί ονειρευόμουν την ξάπλα και την ξεκούραση από τα μαθήματα και το απαίσιο πρωινό ξύπνημα!

Όταν έγινε δικτατορία εγώ ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, πήγαινα στη Β’Γυμνασίου και ετοιμαζόμουν πυρετωδώς για τη σχολική μας, ημερήσια, εκδρομή που θα ελάμβανε χώρα την Παρασκευή 21η Απριλίου, τελευταία μέρα σχολείου πριν το Πάσχα.

Πυρετωδώς, αναλυόμενο σήμαινε :

-πρώτον, αλυσιδωτά τηλέφωνα με τις συμμαθήτριες για του τι θα φορέσουμε στην πρώτη μας σχολική εκδρομή μιας και αυτή της Α’ Γυμνασίου είχε ματαιωθεί λόγω κακοκαιρίας (;), αδιευκρίνιστους (;) λόγους, πάντως τέτοιους που να μην έχουν χαραχθεί στη μνήμη μου ως σοβαροί και άξιοι αναφοράς.

– δεύτερον, προετοιμασία πρόχειρου φαγητού (σνακ το λέγαμε σε άπταιστα ελληνικά). Δηλαδή η μαμά προετοίμαζε :  σάντουιτς με βραστό κοτόπουλο, σφιχτά αυγά, κασέρι τυλιγμένο σε λαδόχαρτο, μπανάνες και σοκολάτα αμυγδάλου ΙΟΝ- με το ίδιο, κλασσικό περιτύλιγμα. Μιας και μπουκαλάκια νερό δεν υπήρχαν, μαζί και το κλασσικό θερμός  με την προτροπή « πρόσεχέ το, σπάει εύκολα». Όλα τα πράγματα τότε έπρεπε να τα προσέχουμε «μην τα χαλάσουμε», από τα ρούχα μας και τα παπούτσια έως τα είδη σπιτιού ακριβά αλλά και φτηνά.

Το βράδυ της 20ης Απριλίου κοιμήθηκα με μια ελαφριά αγωνία αφού για ώρα πολύ κοιτούσα μέσα από τις γρίλιες το έτοιμο εκδρομικό μου σακίδιο ( ένα κόκκινο πλαστικό της κακιάς ώρας με το σήμα του Ολυμπιακού) που κλεισμένο και πανέτοιμο δροσιζόταν στο πίσω μπαλκόνι.

Το πρωί της 21ης Απριλίου το σακίδιο έμεινε στο μπαλκόνι, εγώ στο σπίτι και η χώρα «στο γύψο» για επτά χρόνια.

The rest is history.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λένα Παπαβασιλείου

    Μάλλον με συγκίνησε. Ωραίο άρθρο.
    Κι εγώ είχα ξεκινήσει για το σχολείο. Στο δρόμο στρατιώτες ένοπλοι κι εγώ τους ρωτούσα γιατί ήταν εκεί (σε κάθε γωνία) και τι έκαναν. Αμίλητα και μάλλον τραμαγμένα τα φανταράκια. Στο Γυμνάσιο μας είπαν ότι δεν θα κάνουμε μάθημα, (ουρανομήκεις ζητοκραυγές), επειδή κάτι καλό συνέβη για την Ελλάδα. Επιστρέψαμε σπίτι με την απορία.

    • Μαριάννα Καραβασίλη

      Για μας που είμασταν μαθητούδια τότε ήταν ένα ξάφνιασμα, γρήγορα βέβαια αντιληφθήκαμε ότι ήταν η αρχή μιας σκοτεινής περιόδου που σημάδεψε την εφηβική και μετεφηβική μας ηλικία με ανελευθερίες αδιανόητες στα σημερινά παιδιά.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.