Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Αναστασία Ρεβή

IMG_3135

Η σκηνοθέτις Αναστασία Ρεβή εργάζεται στην Ελλάδα και το εξωτερικό με πραγματική αφοσίωση στο θέατρο. Έχει σπουδάσει Αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, υποκριτική στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, θέατρο και σκηνοθεσία στην σχολή Ecole Philippe Gaulier και έχει συναντήσει σπουδαίους δασκάλους του θεάτρου όπως Simon McBurney, Augusto Boal, Tage Larsen, Rufus Norris. Εχει τιμηθεί με την υποψηφιότητα “Γυναίκα της Χρονιάς- Αθήνα 2017”, με το “Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας-Αθήνα 2016” για την παράσταση ΜΑΚΜΠΕΘ του Σαίξπηρ που σκηνοθέτησε στο ΚΘΒΕ, με το “Βραβείο Γυναικών ΕΞΑΛΕΙΠΤΡΟΝ, Αθήνα 2016” με την υποψηφιότητα “Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη-Αθήνα 2009” με την υποψηφιότητα “Τotal Τheatre Awards στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου 2007” με το “Βραβείο καλύτερης Παράστασης στο Φεστιβάλ Πράγας 2007” και τέλος με το “Hellenic Foundation Award”στην αρχή της καριέρας της. Η αγάπη της για την Ελλάδα την έκανε να ανεβάσει πρόσφατα στην Οξφόρδη το θεατρικό έργο του Α.Φλουράκη ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΧΩΡΑ στα ελληνικά, με υπερτίτλους στα αγγλικά. Το People and Ideas της έθεσε μερικές ερωτήσεις σχετικά με τη δουλειά της, την ζωή της και τα μελλοντικά της σχέδια.

-Πώς πήρες την απόφαση να ανεβάσεις ένα έργο στα ελληνικά και να το παρουσιάσεις σε διεθνές κοινό;

Κατ’αρχήν εδώ και πολλά χρόνια στο Λονδίνο, δουλεύω πάνω σε αυτό. Από το 1997 παρουσιάζουμε Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στη Μεγάλη Βρετανία και μάλιστα είμαστε οι πρώτοι που το κάναμε, και συνεχίζουμε να το κάνουμε. Η ομάδα της οποίας έχω την καλλιτεχνική διεύθυνση, το Theatre Lab Company, ομάδα η οποία απαρτίζεται από καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο και απευθύνεται στο πολυεθνικό Λονδρέζικο κοινό, έχει παρουσιάσει πολλές φορές Ελληνικά έργα. Είτε αρχαία Ελληνικά κείμενα, όπως “Αντιγόνη”, “Ορέστεια”, “Λυσιστράτη” και “Μήδεια” στο RIVERSIDE STUDIOS είτε σύγχρονα ελληνικά κείμενα , είτε αναλόγια. Μάλιστα ήμασταν οι πρώτοι που εκδώσαμε Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στην Αγγλία μεταφρασμένο στα Αγγλικά το 2000, Contemporary Greek Theatre Volume 1 and 2. Τότε που πήρα την απόφαση να ξεκινήσω όλο αυτό ήμουν πολύ νέα και μάλλον αιρετική αφού έκανα μια τέτοια επιλογή. Ηταν σωστή όμως, και παραμένει θα έλεγα αυτή η πρωτοποριακή επιλογή, μια και το Ελληνικό έργο δεν είναι γνωστό. Η πρόταση για συνεργασία στην Οξφόρδη ήρθε από την ομάδα PRAXIS των Ελλήνων πανεπιστημιακών εκεί πριν τρία χρόνια. Η πάγια θέση των PRAXIS είναι να παρουσιάζονται τα έργα στα Ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους. Το βρίσκω πολύ σωστό και έχει ιδιαίτερη απήχηση μια και το διεθνές κοινό της Οξφόρδης γεμίζει τις παραστάσεις μας. Τα τελευταία τρία χρόνια που σκηνοθετώ την ομάδα εκεί, έχουμε παρουσιάσει τα εξής έργα: “Το Κτίριο” της Πένυς Φυλακτάκη, το “Λιωμένο Βούτυρο” του Σάκη Σερέφα και μόλις πρόσφατα, τον Μάιο του 2017 το “ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΧΩΡΑ” του Ανδρέα Φλουράκη. Αξίζει να αναφέρω ότι ο Ανδρέας Φλουράκης είναι μάλλον ο μόνος Ελληνας συγγραφέας που έχει επιλέξει το διάσημο Royal Court Theatre και έχει παρουσιάσει προηγούμενα έργα του.

-Η παράσταση είχε προσέλευση και επιτυχία. Θα ήταν σίγουρα πολύ συγκινητική για τους Έλληνες που το παρακολούθησαν αλλά είχε κάτι να πει και στους ξένους;

Όταν οι παραστάσεις είναι καλές μιλούν πέρα από γλώσσα. Δεν είναι η μόνο η γλώσσα που επικοινωνεί με τους θεατές και με το διαφορετικό κοινό της Τέχνης, είναι και όλα τα υπόλοιπα. Είναι η ιστορία, η αισθητική, η ποιότητα ενός έργου και της σκηνοθεσίας φυσικά. Το ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΧΩΡΑ του Ανδρέα Φλουράκη είχε πραγματικά και ουσιαστικά πολύ μεγάλη επιτυχία όχι μόνο για το ασφυκτικά γεμάτο θέατρο αλλά γιατί το έργο ενώ γράφτηκε στην και για την Ελλάδα της κρίσης,  έχει ένα διεθνές προφίλ. Οι θεατές, πολυεθνικό κοινό προφανώς στην πόλη της Οξφόρδης, εντυπωσιάστηκαν, χειροκρότησαν με απίστευτο ενθουσιασμό και έμεναν κάθε βράδυ μετά την παράσταση για κουβέντα τόσο μαζί μου όσο και με όλους τους συντελεστές. Η περιοδεία της ελληνόφωνης αυτής παράστασης με αγγλικούς υπέρτιτλους, τόσο στο Λονδίνο όσο και σε άλλα Πανεπιστήμια της Μ. Βρετανίας εκτός Οξφόρδης, σχεδιάζεται αυτή την εποχή.

IMG_3134

-Διαλέγεις συνήθως εσύ το έργο που θέλεις ν’ανεβάσεις ή σου το αναθέτουν;

Το διαλέγω εγώ, έχοντας πάντα στο μυαλό μου το ποιά είναι η ομάδα, το κάστ, το κοινό και το θέατρο ως χώρος και τι σηματοδοτεί. Για παράδειγμα όταν δουλεύω με ομάδες όπως το PRAXIS στην Οξφόρδη, σκέφτομαι κατ’αρχήν την οργανική διαδικασία, την δημιουργική και απελευθερωτική συμμετοχή του καθενός που βρίσκεται στην ομάδα. Στη συνέχεια σκέφτομαι σε ποιούς απευθύνεται το έργο και η παράσταση και γιατί, καθώς επίσης και το υψηλό επίπεδο στο οποίο πρέπει να ανταποκριθεί η κάθε παραγωγή που κάνω εκεί. Πάνω απ’όλα όμως διαλέγω τα έργα έχοντας ως γνώμονα το τί έχει να πεί κάθε έργο που μελετώ και πώς μπορεί να ανταποκριθεί στην συγκεκριμένη συνθήκη.  Οταν για παράδειγμα αποφασίζω έργο για το Theatre Lab φροντίζω να είναι συνεπές με την ταυτότητα και την φήμη μας στο Λονδίνο, όταν σκηνοθετώ στην Ελλάδα αν είμαι σε μεγάλη σκηνή όπως πρόσφατα ήμουν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σκέφτομαι έργο με το ανάλογο μέγεθος, όταν διαλέγω έργο για περιοδεία σκέφτομαι την ευελιξία του έργου και την επαφή με το καινούργιο κοινό. Πολύ συχνά επίσης οι επιλογές των έργων μου έχουν να κάνουν και με την συνύπαρξη της ενέργειας ανάμεσα σε μένα και στον/στην εκάστοτε συγγραφέα.

-Προτιμάς νέα, άγνωστα θεατρικά έργα που προκαλούν τον θεατή να σκεφτεί, να νοιώσει άβολα ίσως, ή σε γοητεύουν εξ ίσου και τα κλασσικά;

Μόνο τα κλασσικά με γοητεύουν. Με ταξιδεύουν και με κάνουν να χάνομαι σε άλλους κόσμους, γλώσσες, τόπους και εποχές που τόσο πολύ αγαπώ. Επίσης τα κλασσικά έχουν όλη αυτή την ξεχωριστή δομή που με συνεπαίρνει δημιουργικά και με αφήνει να καλπάζω στον φαντασιακό σύμπαν μου . Εχω σύνδρομο υπερτροφικής φαντασίας και τα κλασσικά κείμενα λειτουργούν θεραπευτικά μάλλον!Τα καινούργια θεατρικά έργα φυσικά τα διαβάζω αλλά δεν με συνεπαίρνουν απαραίτητα. Εννοείται οτι υπάρχουν και υπέροχα σύγχρονα κείμενα. Δεν θα έλεγα ότι είμαι σκηνοθέτης ρεαλιστικού θεατρικού έργου που οι ηθοποιοί είναι στη σκηνή και παίζουν καταπληκτικά το κείμενο. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αυτό. Η προσέγγιση μου στο θέατρο είναι εικαστική, κινηματογραφική και με συγκεκριμένη αισθητική . Πρέπει το κείμενο, η ιστορία, η γλώσσα, οι χαρακτήρες να αφήνουν χώρο για καλλιτεχνική διαδρομή.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σου θεατρικός συγγραφέας;

Εδώ και κάποια χρόνια δεν έχω ιδιαίτερες αγάπες, ούτε μόνιμες. Ζώ μόνο το πάθος και την έμπνευση της στιγμής…όμως στο απόλυτο, χωρίς να υπάρχει αύριο. One night stand με ένα έργο.

-Ποιόν σκηνοθέτη θαυμάζεις;

Τον Robert Lepage, τον Simon McBurney, τον Thomas Ostermeier και την μοναδική Pina Bausch.

-Έχεις ήδη ξεκινήσει να εργάζεσαι για την επόμενη παραγωγή; Αν δεν είναι μυστικό, μίλησέ μας λίγο γι’αυτήν.

Ναι έχω ήδη ξεκινήσει. Υπάρχουν κάποιες ωραίες παραγωγές που πρόκειται να γίνουν εδώ στο Λονδίνο. Τον Νοέμβριο θα σκηνοθετήσω το κλασικό μυθιστόρημα “Jamaica Inn” της Daphne du Maurier ,μια ατμοσφαιρική ιστορία , ένα θρίλερ Βικτωριανής εποχής ενώ την άνοιξη του 2018 θα σκηνοθετήσω το αριστουργηματικό μυθιστόρημα της διπλής προσωπικότητας του “Dr Jekyll and Mr Hyde” του Robert Louis Stevenson. Η Οξφόρδη μου ταυτόχρονα παραμένει σταθερή αξία και μέσα από την δημιουργική ζύμωση της ακαδημαικής χρονιάς θα ανακοινώσουμε τον Ιανουάριο του 2018 την καινούργια μας παραγωγή.

-Υπάρχει κάποιο απαιτητικό έργο που θα ήθελες κάποτε να σκηνοθετήσεις;

Την “Θεία Κωμωδία” του Δάντη.

-Υπάρχει ένας χώρος στον οποίο θα ήθελες κάποτε ν’ανέβει ένα έργο σε δική σου σκηνοθεσία;

Ναι, η Επίδαυρος.

Φωτογραφίες: Χρήστος Καραντάνης

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.