Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

“Οι Ντιντήδες” και άλλα φεμινιστικά…

hand-1549399_640

Ομολογώ πως το συγκεκριμένο τραγούδι δεν το γνώριζα, δεν είχε τύχει ποτέ μου να το ακούσω… Ο καλός φίλος Νικόλας από κάπου το ξέθαψε και βεβαίως εγώ ενθουσιάστηκα… Ο επίσημος τίτλος του είναι “Θέλω άντρα ν’αγαπάει “, αλλά μάλλον με τον καιρό επικράτησε το πιο πιασάρικο «Οι ντιντήδες». Την μουσική έχει γράψει ο μεγάλος Μανώλης Χιώτης και είναι αλήθεια ότι το τραγούδι είναι ένα ωραιότατο λαϊκορεμπέτικο. Όμως το «δυνατό» σημείο του κομματιού, είναι οι στίχοι του, που τους έχει γράψει ο Νίκος Ρούτσος, στιχουργός (και όχι μόνον…αλλά δεν σας λέω τώρα, θα τα διαβάσετε προσεχώς…) μεγάλων επιτυχιών της εποχής (Απόψε κάνεις μπαμ, Τα πεταλάκια, Μάγισσες φέρτε βότανα, Ντερμπεντέρισσα, κ.ά.). Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού ήταν του 1950 από την Στέλλα Χασκίλ και τον Τάκη Μπίνη να σιγοντάρει, αλλά απ’ό,τι καταλαβαίνω, η πιο γνωστή πρέπει να είναι του 1958 από την Άννα Χρυσάφη, ενώ βεβαίως δεν έχουν λείψει και άλλες κατά καιρούς εκτελέσεις.

Αν ήθελα να το πάρω στα σοβαρά, θα έπρεπε να ανοίξω έναν λάκκο και να το χώσω μέσα το τραγούδι και δεν πα’ νά’χει κι ωραία μουσική κι ό,τι θέλει… Αλλά επειδή είμαι αλλέγρος άνθρωπος, το βλέπω από την αστεία του πλευρά ή και από την ηθογραφική του αν θέλετε. Μια γυναίκα λοιπόν, τραγουδάει κι απευθύνεται στη μάνα της (που την φαντάζομαι να τραβάει τα μαλλιά της, με όσα ακούει) για να της εξηγήσει ότι, τέλος πάντων, το ζύγισε καλά το πράγμα, και κατέληξε ότι δεν γουστάρει αυτούς τους μοντέρνους ντιντήδες που εσχάτως κυκλοφορούν (και που ,ίσως, λέω τώρα εγώ, σου κρατούν το χέρι ή σου ανοίγουν την πόρτα), αλλά προτιμά έναν άντρα, άντρακλα, παραδοσιακό, ζόρικο και αιμοβόρικο, με φιλότιμο και με βαρύ χέρι…αυτό φαίνεται πως θεωρεί και ως κύριο προσόν «ν’αγαπάει και να δέρνει» λέει…’Οχι «ν’αγαπάει και να φιλάει» π.χ. ή «ν’αγαπάει και να τραγουδάει»… όχι… «να δέρνει» τον θέλει, να την βαράει και να το φχαριστιέται… 1950, θα μου πείτε, συνέβαιναν αυτά. Κι ακόμα συμβαίνουν δυστυχώς, θα απαντήσω, αλλά ας μην τα κάνουμε και τραγούδι, ε;…

Αλλά μην πάτε μακριά… «Οι ντιντήδες», ίσως δεν ήταν και πολύ γνωστό κομμάτι. Όλοι μας όμως ξέρουμε και έχουμε τραγουδήσει το σουξέ του Γιάννη Σπανού «Θέλω τα ώπα μου» σε στίχους του Αλ. Σακελλάριου. Στην ταινία του 1966 «Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι» το τραγουδούσε η Άννα Φόνσου, ενώ την ίδια χρονιά το ηχογράφησε και το έκανε επιτυχία μεγάλη και η Δούκισσα. Χαρούμενο τραγουδάκι, όπου η πρωταγωνίστρια/ερμηνέυτρια μας απαριθμεί τα γούστα της και προς το τέλος μας πετάει κι ένα «Θέλω τα χάδια μου και την σφαλιάρα μου από τον άνθρωπο που αγαπώ»… Γούστα είναι αυτά, ε;

Άμα παιδέψουμε λίγο το μυαλό μας, είμαι σίγουρη πως θα βρούμε κι άλλα τέτοια λαμπρά παραδείγματα στιχουργικής. Αντ’αυτού θα προτείνω ένα άλλο τραγούδι της εποχής εκείνης (1950), του Απόστολου Καλδάρα, σε στίχους Κώστα Μάνεση. Τραγουδά η Μαρίκα Νίνου. Λίγον καιρό πριν είχε ψηφιστεί νόμος που επέτρεπε στις ελληνίδες να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους και συνεπώς να έχουν δικαίωμα ψήφου. Παρατηρήθηκε όμως απροθυμία εγγραφής και δόθηκε και παράταση στην αρχική προθεσμία. Έτσι ο Κώστας Μάνεσης εμπνεύστηκε και έγραψε τους στίχους στο «Η γυναίκα που ψηφίζει» : Eίμαι η γυναίκα η μοντέρνα, που ψηφίζω, γλεντώ στα κέντρα, πίνω ουίσκι και καπνίζω, στην εξουσία κανενός πια δεν ανήκω, δεν έχει τώρα κάτσε κάτσε σήκω σήκω. Καλύτερη περίπτωση, δεν

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μαριάννα Καραβασίλη

    Ανευ άλλων σχολίων : Ο άνθρωπός μου – Σοφία Βέμπο 1956
    Χρόνια και χρόνια
    με τυραννάει
    κι ούτε μια στάλα
    δεν με πονάει
    γιατί;
    Και ζω κοντά του
    μες τη μιζέρια
    χειμώνες τώρα
    και καλοκαίρια
    γιατί;
    Και με βαριέται
    και μ’άλλες πάει
    και μου τα παίρνει
    και με χτυπάει
    γιατί;

    Μα τον λατρεύω
    κι είναι το φως μου
    γιατί είναι βλέπεις
    ο άνθρωπός μου

    Δεν είναι γόης
    δεν είναι ωραίος
    και κολυμπάει
    μέσα στο χρέος
    γιατί;
    κι ένα κοστούμι
    μονάχα έχει
    που το φοράει
    χιονίζει βρέχει
    γιατί;
    κι όλο τα πίνει
    κι όλο τα σπάει
    κι όλο σε μένα
    μετά ξεσπάει
    γιατί;

    Δε μου μιλάει
    για το φεγγάρι
    κι ένα λουλούδι
    δε μου `χει πάρει
    γιατί;
    Μονάχα πίκρες
    μού `χει χαρίσει
    ποτέ δε μού `χει
    γλυκομιλήσει
    γιατί;
    Ποτέ δε μού `χει
    χαμογελάσει
    κι ο έρωτάς του
    μ’έχει γεράσει
    γιατί;

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.