Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Πόλεμος

Πόλεμος

του Παναγιώτη Σκουτέλη

Τα πόδια μου πατάνε στέρεα στο δάπεδο του προαυλίου. Χαριτωμένη, μακρόστενη αυλή δημοτικού, Νότιο Λονδίνο. Βαστάω σε κάθε χέρι ένα φουσκωτό μπαλόνι, από εκείνα του χοντρού πλαστικού, με τα χερούλια, που τα καβαλούσαμε μικροί και περιφερόμασταν τόιν τόιν! σαν τα βατράχια. Το βλέμμα μου ευθεία μπροστά, βλοσυρό, απαντά μία ορδή από εξάχρονα τα οποία κραδαίνουν, έκαστο, από ένα αντίστοιχο μπαλόνι. Έχουν χυθεί ολοταχώς κατά πάνω μου, κι εγώ τι κάνω; Αφήνομαι στη μελωδία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών που παίζει στο κεφάλι μου (ξέρετε, εκείνη την ανεβαστική), βρυχώμαι, και περνάω μέσα από τον όχλο δια πυρός και σιδήρου. Με κυκλώνουν, κρεμιούνται πάνω μου σα μυρμήγκια, κάνω ότι με νικάνε ψευδοσφαδάζοντας, αλλά ξαφνικά τα σκορπίζω, και τα στέλνω πέρα δώθε με μπαλονοσφαλιάρες. Προσεκτικά προφανώς. Αλλά αντέχουν, δεν σταματάνε να έρχονται.

Πόλεμος, όχι αστεία. Θεωρώ ότι και εδώ αν αφήνατε το διαβασμα, το νόημα των όσων θα βλέπατε παρακάτω το είδατε μόλις. Αυτή είναι η πεμπτουσία των εμπειριών μου, αναρριχώμενος στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας ετούτης. Η ‘σταγόνα σοφίας’ μου. Πόλεμος. Ένας ευχάριστος και αδιάλειπτος πόλεμος. Αυτό διεξάγεται στα θρανία, τα προαύλια, τα κυλικεία και τις αίθουσες του Λονδίνου. Και πώς βρέθηκα βουτηγμένος μέσα στα χαρακώματά του; Ας πισωγυρίσουμε λίγο, γιατί αυτό είναι το τρίτο κατά σειρά πόστο.

Εν αρχή ην ο Τ.Α. Ο Teaching Assistant. Επάγγελμα ψιλο-άγνωστο στην πατρίδα. Δεν θυμάμαι δάσκαλο ή καθηγήτρια να είχε παρόμοιους συμπολεμιστές, στο ελληνικό σχολικό μέτωπο. Στην Αγγλία είναι μπόλικοι, χρειάζονται ακόμα περισσότερους, κι αν δεν τους προμηθεύσει το κράτος στα σχολεία (γιατί ούτε κι εδώ υπάρχουν λεφτά, αμ τι νομίζατε…), τους προμηθεύουν τα Teaching Agencies λίγο φθηνότερα. Όλοι ευχαριστημένοι. Αποκτώντας λοιπόν το βαθυκατάρατο DBS (το χαρτί που πιστοποιεί ότι ναι, μπορείς να συνυπάρξεις στον ίδιο χώρο με παιδάκια διότι δεν είσαι ψυχάκιας ή βαρυποινίτης, αλλά που για να το βγάλεις, είτε θα παρανοήσεις ή θα διαπράξεις φόνο), και αφού συγκέντρωσα και τα υπόλοιπα χαρτιά μου, προσλήφθηκα ως Τ.Α. (!!!), και βγήκα στην αγορά τέλη Ιουνίου, όταν δηλαδή είναι πια κορεσμένη.

Το πρακτορείο μου βρήκε με τη μία δουλειά πάντως, καθώς είχα συμφωνήσει και σε παιδιά με ειδικές ανάγκες (SEN τα λεγόμενα-Special Educational Needs- Οι Άγγλοι κατουριούνται από ευδαιμονία με τα ακρωνύμια). “Γερό στομάχι και θετική ενέργεια χρειάζεται”, λένε οι περιγραφές. Α, περίφημα, αυτά τα έχουμε. Ο,τιδήποτε για να γλιτώσω από τη Σκύλα της Εστίασης και τη Χάρυβδη της Εξυπηρέτησης Πελατών. Πραγματικά.

​Την πρώτη μου ημέρα στο επάγγελμα την έβγαλα σε ένα δημοτικό, που – εξ ύστερου συλλογισμού – το ‘φερνε και προς κλινική. Πέρασα τη μέρα μου ανάμεσα σε πιτσιρίκια με σχετικά βαριές περιπτώσεις αυτισμού, και ενίοτε σωματικές δυσπλασίες, σε περίπτωση που μια τέτοια ασθένεια δεν ακούγεται αρκετά οδυνηρή από μόνη της. Και η πρώτη φορά που το χώνεψα με την αρμόζουσα βαρύτητα, ήταν στο “Παναγιώτη, αυτό είναι τραγικό!” της συγκατοίκου μου, το βράδυ όταν της τα διηγήθηκα. Πραγματικά τραγικό. Αλλά τέτοιο άγχος να τα καταφέρω, να τα πάω καλά, και ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ να μην τα σκατώσω (γιατί τρόπους πάντα βρίσκω), που δεν στάθηκα δευτερόλεπτο να αναλογιστώ την κατάσταση. Έκατσα, τα παρατήρησα, τους συστήθηκα σιγά σιγά, νιώσαμε αμφότεροι άνετα, και στη συνέχεια πήρα μπρος: έβγαλα αντικείμενα από σαλιωμένα στόματα, τράβηξα χέρια που έξυναν μανιωδώς το πρόσωπό τους, και έσυρα με ταχύτητα ένα τετράχρονο μέσα στο αναπηρικό καροτσάκι του, γύρω γύρω το προαύλιο, σαν να τρέχαμε σε ράλι. Δύσκολο και κουραστικό και εξουθενωτικό και για γερό στομάχι, αλλά το καταδιασκέδασα. Έτσι συνέχισα και για το υπόλοιπο του καλοκαιριού έως ότου να κλείσουν για διακοπές.

Πέρασα από 4-5 διαφορετικά σχολεία (primary, τε και secondary) και απέκτησα μια λίγο πιο εκτενή εμπειρία με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Πόρισμα; Ναι γερό στομάχι, ναι καλή διάθεση, χρειάζονται αυτά, αλλά επίσης αποφασιστικά χέρια. Σε όλους τους κανονισμούς αναφέρεται ότι επ’ ουδενί δεν επιτρέπεται να ακουμπήσεις παιδί, πράγμα που στη θεωρία ακούγεται σωστό. Καλύπτουν τα όποια πιθανά παρεξηγήσιμα σενάρια. Έλα όμως που όποιος και αν έγραψε τον κανόνα αυτόν, δεν έχει δουλέψει ούτε δευτερόλεπτο σε σχολείο με ειδικές ανάγκες! Δεν γίνεται να επιβιώσεις μια τέτοια σύρραξη με χέρια που δεν λερώθηκαν ποτέ… Πώς θα τα σταματήσεις όταν χτυπάνε τον εαυτό τους με λύσσα, πώς θα τα ηρεμήσεις χωρίς να τους κρατήσεις το χέρι; Ουφ…

​Για να συνεχίσουμε όμως, ας πάμε στο τί συνέβη μετά το καλοκαίρι. Επιστρέφοντας από έναν ξένοιαστο Αύγουστο με την οικογένεια στα πάτρια, ζήτησα από το πρακτορείο να μου βρει δουλειά, αυτή τη φορά σε κανονικό (mainstream) σχολείο. Να δούμε πώς την παλεύουν και τα ‘νορμάλ’ παιδιά της Βρετανίας. Η πρώτη δουλειά που με έστειλαν απαιτούσε interview, και γραβάτα παρακαλώ. Εμφανίστηκα λοιπόν με τα πιο συμπαθητικά μου ρούχα (και μια ολοκαίνουρια πορφυρή γραβάτα TK-Maxx, £8.99) και τα πήγα περίφημα στο interview. Αρκετά καλά για να με πάρουνε, τέλος πάντων! Και ως τι με πήρανε δηλαδή;

Ως Τ.Α. φυσικά, στο Bilingual Support τμήμα του σχολείου, το οποίο σημαίνει πως η δουλειά μου έχει να κάνει με τους ξενόγλωσσους μαθητές (μετανάστες ή/και πρόσφυγες, που πατάνε στο Λονδίνο χωρίς ίχνος αγγλικών). Εγώ, χαρά μου δηλαδή, και κότες να μου δίνανε να τους μάθω αγγλικά, όταν είδα το σχολείο δεν ήθελα να φύγω, θα το έκανα κι αυτό. Κάτι εγκαταστάσεις να σου φύγει το μάτι και να το ψάχνεις. Και θεώρησα ότι, καλά τα SEN σχολεία πάει στα κομμάτια, χρειάζονται προσοχή, αλλά πώς και το ‘παθαν και προσέχουν και τα δημόσιά τους; Το ρώτησα μη πιστεύοντας στα μάτια μου, “Ιδιωτικό είναι αυτό;”, ερώτηση που προξενούσε γέλιο. Όχι Παναγιώτη, δημόσιο προφανώς, απλά έχεις συνηθίσει σε άλλη χώρα, άλλες συνθήκες. Μα και πάλι, πόσο καλά εξοπλισμένα… Να φανταστείτε, κι εγώ που έχω επιβιώσει σε ιδιωτικό στην Ελλάδα, αυτά για τα οποία πλήρωνα, εδώ τα έχουν ντε φάκτο. Και δεν τα θεωρούν και τίποτε σπουδαίο, κιόλα. Το σχολείο έχει πάνω από 300 υπολογιστές, και κάθε αίθουσά του από ένα smartboard. Πάνοπλο. Στο ιδιωτικό μου είχαμε δύο smartboard ΣΥΝΟΛΙΚΑ, και τους φερόμασταν με τέτοια ευλάβεια, που θα νόμιζες ότι προσγειώθηκαν στον πλανήτη μας από το Α’ του Κενταύρου.

​Ωραία, ωραία όλα, λοιπόν. Δουλεύω με EAL (English as an Additonal Language) γυμνασιολυκειάκια, πηγαίνω στα μαθήματα μαζί τους για να βεβαιωθώ ότι καταλαβαίνουν, και ενίοτε τους κάνω και ιδιαίτερα αγγλικών. Και έρχονται καινούρια παιδιά συνεχώς. Από τότε που ξεκίνησα τέλη Σεπτεμβρίου, έχουμε αναλάβει τέσσερις μαθήτριες (Ισπανία, Ανγκόλα, Βραζιλία, Πορτογαλία), δύο αδελφάκια σε πακέτο (Ν.Κορέα), και από το επόμενο term ξεκινάει ένα καινούριο (Ρουμανία). Και αυτά είναι μόνο τα παιδιά που τώρα ήρθανε, χωρίς να υπολογίζουμε τα ήδη υπάρχοντα (Συρία, Κολομβία, Ιράν, Φιλιππίνες, Κατάρ, Αίγυπτος, Μαρόκο κ.ά.). Χωρίς να υπολογίζουμε τι ηλικία έχουν, τι αγγλικά ξέρουν μπαίνοντας (spoiler alert: 0), χωρίς να υπολογίζουμε από πού έφυγαν και γιατί. Άντε μάθε τα. Μας έρχονται χεσμένα, και με το δίκιο τους: πόσο δύσκολο για ένα παιδί να αλλάζει σχολείο ούτως ή άλλως. Για βάλε το να αλλάξει και χώρα, και γλώσσα! Κι εμείς (3 άτομα για πάνω από 30 αποδαύτα) πρέπει να τα βοηθήσουμε να μάθουν αγγλικά, να πάρουν χαμπάρι τι τους γίνεται, και να βγάλουν και GCSEs! Χα! Και είμαστε και τυχεροί, σε άλλα σχολεία έχουν λεφτά για ένα, άντε δύο άτομα στο Bilingual Support. Γενικότερα στο σχολείο ομιλούνται 83 γλώσσες, μετρώντας και τα Λονδρεζάκια 2ης-3ης γενιάς, και οι τάξεις μοιάζουν με φωτογραφίες της Benetton.

​Εγώ χαίρομαι να τα βλέπω, τα περίεργα (για άνθρωπο που μεγάλωσε σε 99% λευκό περιβάλλον) κουρέματα, τη ΛονδρεζοΤζαμαϊκανο-Σομαλο-slang που κάποια έχουν, και τα υπόλοιπα προσπαθούν να πετύχουν, το υφάκι και την ‘αλητεία’ που θα σου πουλήσουν, τις αισχρές μουσικές τους επιλογές… Και μεγαλώνουν αρμονικά, με τις ίδιες βλαμμένες συμπεριφορές απ’ όπου κι αν ήρθαν: Ψευτοτσακώνονται και παιζοπαλεύουν, γελάνε δυνατά, κάνουν σκουπίδια ΠΑΝΤΟΥ, θεωρούν ότι δεν τα βλέπεις όταν τρομπάρουν στην τάξη, σε αγνοούν όταν τους κάνεις παρατήρηση, και θα επικαλεστούν θεούς και προγόνους όταν σου ορκιστούν ότι έφτυσαν την τσίχλα (ενώ τη βλέπεις να προεξέχει κρυμμένη πίσω απ’ τον άνω φρονιμίτη).

Εάν έχετε πάει σχολείο στη ζωή σας όλο και κάτι θα πρέπει να σας θυμίζουν αυτά. Γιατί κι εμείς τα κάναμε. Είναι έφηβοι, είναι παιδιά, και θα σου το βγάλουν το λαδάκι για κάθε ίντσα εδάφους που θα σου παραχωρήσουν, στο ατέρμονο power play της μόρφωσης. Αλλά έχει γέλιο. Και το να τα ‘μορφώσεις’ καταντάει πόλεμος: σαν να προσπαθείς να ταΐσεις χάπι σε αφηνιασμένη κεραμιδόγατα. Θα σε νευριάσουν χίλιες φορές μέσα στη μέρα, κι όμως, δεν θα το κουβαλήσεις μαζί σου βγαίνοντας. Στην τελική, αν κάποιο πραγματικά σου τη δίνει στα νεύρα, θα το θάψεις στο staffroom κατά τη διάρκεια του διαλείμματος με κάποιο άλλο μέλος του προσωπικού. ​Για να τελειώνω τις μακρηγορίες πάντως, κάπου εδώ πλησιάζουμε και το τέλος: πίσω στην αφετηρία δηλαδή.

Πώς βρέθηκα από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση να παίζω μπούφλες σε ένα προαύλιο με εξάχρονα; Βλέπετε, δουλεύοντας μέσω πρακτορείου, πληρώνομαι μόνο τις βδομάδες που δουλεύω, κι εδώ ανά ενάμιση μήνα, κλείνουν για μία βδομάδα (half-term), συν Χριστούγεννα-Πάσχα-Καλοκαίρι (πολύ πολύ μικρότερο καλοκαίρι απ’ το δικό μας), τα οποία εγώ δεν τα πληρώνομαι. Εδώ έγκειται το ιδιαίτερο της προσωπικής μου κατάστασης, και θα μου επιτρέψετε να το μοιραστώ, για να αποκτήσετε μια πιο ολοκληρωμένη γνώμη: ούτε πλούσιος είμαι, ούτε μου ανήκει το σπίτι που μένω, οπότε (δυστυχώς, πραγματικά…) αναγκάζομαι δουλεύω για να πληρώσω ενοίκιο.

Όταν τα σχολεία κλείνουν, ανοίγουν τα Holiday Clubs, ακριβώς για τους γονείς εκείνους που έχουν το ίδιο πρόβλημα με εμένα: που πρέπει να συνεχίσουν να δουλεύουν, για να ζήσουν. Αφήνουν τα βλαστάρια τους σε ένα club, στα έμπειρα χέρια ανθρώπων σαν και του λόγου μου, για να τα διατηρήσουμε ζωντανά και απασχολημένα. Με παιχνίδια, με παραμύθια, με δραστηριότητες και χειροτεχνίες. Τα ωράρια είναι χειρότερα (8 το πρωί – 6 το απόγευμα, βοήθειά μας), και τα πιτσιρίκια αβάσταχτα. Δεν γίνεται, θα αναφωνήσεις με τα χέρια στον ουρανό, να έχεις ξοδέψει και ντεπόζιτο και ρεζέρβα ενεργείας, κι εκείνα να τρέχουν λες και δεν έχουν κάψει ούτε τα μισά. Δεν γίνεται.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που δούλεψα εκεί, και τους άρεσα τόσο που με έκαναν manager, και έπρεπε ΚΑΙ να οργανώσω τις δραστηριότητες, ΚΑΙ να τις τρέξω, ΚΑΙ να μην στραγγαλίσω κανένα τους. Συνειδητοποίησα το πού βρίσκομαι, όταν έπειτα από μισή μέρα παράνοιας τα είχαμε καθίσει όλα για να χειροτεχνήσουν. Τους διοχετεύαμε ένα ένα τα ακρυλικά που έβγαζα από την κούτα με τα υλικά της ζωγραφικής. Αναφωνώ με ενθουσιασμό, λοιπόν “Who wants yelloooow?”, καθώς το ξέθαψα και ήταν το μόνο που έλειπε απ’ την παλέτα. Υψώθηκε μια σύσσωμη τσιρίδα, ένας τοίχος από ήχο, και πέφτοντας απάνω μου, με βρήκε στη μάπα: “Meeeeee!!!!” Έτσι έστρωσες, Παναγιώτη. Αλλά μια εβδομάδα τη φορά ήταν, και πέρναγε, κι έπειτα επέστρεφα στο σχολείο μου, χαμογελώντας στους απορημένους μαθητές, που ξαναξεκινούσε.

Κατά την περίοδο που γράφεται αυτό το κείμενο, διανύουμε την τελευταία εβδομάδα πριν τις διακοπές του Πάσχα . Τα σχολεία ετοιμάζονται να κλείσουν, και μαθητές και προσωπικό ετοιμάζονται να καταπιαστούν σε επανάληψη, διόρθωμα, προετοιμασία, και ξύσιμο. Εγώ, από την άλλη, γνωρίζω πολύ καλά τί έρχεται μπροστά. Δύο εβδομάδες διακοπών; Don’t think so, Panos. Παλιά λυπόμουν τους καθηγητές των οποίων το μάθημα ξεφτιλίζαμε στο γυμνάσιο-λύκειο. Ξέρετε, αυτούς τους καθηγητές-στόχους. Ξέρετε πολύ καλά ποιους λέω. “Κακομοίρηδες, που έχουν να κάνουν με εφήβους, γιατί το κάνουν αυτό στον εαυτό τους;”, απορούσα. Τώρα έμαθα: διότι δύο εβδομάδες με τετράχρονα/πεντάχρονα/εξάχρονα φαντάζουν σε μέγεθος ωσάν θητεία. Όχι ότι μασάω, προφανώς. Κι αυτό πλάκα έχει. Απλώς η πλάκα τείνει να γέρνει εις βάρος μου. Αλλά αυτές είναι οι επάλξεις που επέλεξα να υψώσω. Ώρα να ακονίσω τα ένστικτα και την αντοχή μου. Ξανά. Ώρα να υψώσω τα μπαλόνια στις πυγμές μου. Ευχαρίστως. Ώρα για πόλεμο.

design

Σημείωση: Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο  https://greekteachersinengland.wordpress.com/

 

Σχολιάστε το άρθρο

  • Εξαιρετικό άρθρο! Έχοντας εμπειρία ως step teacher στο Birmingham νοιώθω πολλά από τις περιπέτειες που πέρασες και καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί μιλάς για «πόλεμο»! Καλή συνέχεια και καλή δύναμη!

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.