Σαν βελόνα που βγαίνει να χτυπήσει τη | φλέβα | Σαν κουβέρτα λερή που σκεπάζει το σώμα
το άστεγο | Σαν σκυλί κουλουριασμένο στα πόδια | σπιτιού σφαλιστού [...]

Στη θάλασσα, στη θάλασσα, στη θάλασσα, στη θάλασσα, | ω, στη θάλασσα, στον άνεμο, στα κύματα, | να ρίξω τη ζωή μου! [...]

Τώρα θα ξαποστάσεις μια για πάντα, | κουρασμένη μου καρδιά. Χάθηκε η μεγάλη πλάνη | που εγώ τη νόμισα αιώνια. Χάθηκε· και το νιώθω πια καλά | πως μέσα μας για αγαπημένες πλάνες | δεν έσβησε η ελπίδα, μα η αποθυμιά.

Λοιπόν δεν θα γυρίσουμε άλλο πια | Μέσα στο βράδυ τόσο αργά, | Κι ας κρύβει τέτοια αγάπη η καρδιά, | Κι ας λάμπει το φεγγάρι δυνατά.

Αυτό το κερί που άναψα | περαστικός από τον οίκο Σου,| δεν είναι η προσευχή μου | για να Σε φτάσει εκεί ψηλά