Quino

Διαβάσαμε ότι υπάρχει έριδα για την ηλικία της διάσημης Μαφάλντα, της μαυρομάλλας μικρούλας που σχεδίασε ο Αργεντινός Quino. Πρόκειται για την πρωταγωνίστρια μιας σειράς κόμικς. Η Μαφάλντα είναι αγαπημένη φιγούρα πολλών ανθρώπων σ’ολόκληρο τον κόσμο. Ακριβώς επειδή είναι πολυαγαπημένη, ο Τύπος άρχισε από τώρα να γιορτάζει τα 50 της  χρόνια αλλά ο σχεδιαστής της, ο «μπαμπάς» της δηλώνει ότι η «κόρη» του θα κλείσει τα 50 το 2014 αφού εκείνος την συνέλαβε (με το μυαλό και την πέννα του) το 1964.

Θυμίζει ηρωίδα των Peanuts, κάτι που απ’ό,τι φαίνεται υποστήριξε και ο Ουμπέρτο Έκο, αν και ο παραλληλισμός δεν άρεσε στον Quino. Όπως και νά’χει το πράγμα, η μικρή Μαφάλντα με το μαλλί σαν σκούπα, έχει ενδιαφέροντα ενηλίκων, και την απασχολεί η διεθνής κατάσταση, η ειρήνη επί της γης, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, το γυναικείο κίνημα. Τρελαίνεται για τους Beatles και σιχαίνεται τις σούπες. Μένει στο Μπουένος Άϊρες και φίλοι της είναι ο Φελίπε, ο Μανωλίτο και η Σουζανίτα.

Αν θέλετε να την γνωρίσετε και εσείς προτού πενηνταρίσει, εδώ μπορείτε να την συναντήσετε, στο σάϊτ του δημιουργού της.

Tess, Tess of the d’Urbervilles, Thomas Hardy

She was a fine and handsome girl—not handsomer than some others, possibly—but her mobile peony mouth and large innocent eyes added eloquence to colour and shape… The pouted-up deep red mouth to which this syllable was native had hardly as yet settled into its definite shape, and her lower lip had a way of thrusting the middle of her top one upward, when they closed together after a word…Phases of her childhood lurked in her aspect still. As she walked along to-day, for all her bouncing handsome womanliness, you could sometimes see her twelfth year in her cheeks, or her ninth sparkling from her eyes…a thick cable of twisted dark hair hanging straight down her back to her waist. (Multiple suggestions)

The composites

Πώς θα έμοιαζαν οι λογοτεχνικοί ήρωες αν είχαν υπάρξει στην πραγματικότητα; Η ιστοσελίδα The Composites κάνει μια πρόταση. Με την χρήση ενός λογισμικού αναγνώρισης προσώπου, αυτού ακριβώς που χρησιμοποιεί η αστυνομία και ο στρατός, και με βάση τις φυσιογνωμικές περιγραφές που υπάρχουν στα κείμενα, καταφέρνει και σχεδιάζει ένα πρόσωπο! Μπορείτε και εσείς να προτείνετε έναν ήρωα, αρκεί να στείλετε την πληρέστερη περιγραφή που διαθέτει το έργο και να είναι στα αγγλικά.

Δείτε παρακάτω και άλλα παραδείγματα.

Emma Bovary, Madame Bovary, Gustave Flaubert

She was pale all over, white as a sheet; the skin of her nose was drawn at the nostrils, her eyes looked at you vaguely. After discovering three grey hairs on her temples, she talked much of her old age…Her eyelids seemed chiseled expressly for her long amorous looks in which the pupil disappeared, while a strong inspiration expanded her delicate nostrils and raised the fleshy corner of her lips, shaded in the light by a little black down.

Edward Rochester, Jane Eyre, Charlotte Brontë

Mr. Rochester, his foot supported by the cushion; he was looking at Adèle and the dog: the fire shone full on his face. I knew my traveller with his broad and jetty eyebrows; his square forehead, made squarer by the horizontal sweep of his black hair. I recognised his decisive nose, more remarkable for character than beauty; his full nostrils, denoting, I thought, choler; his grim mouth, chin, and jaw—yes, all three were very grim, and no mistake. His shape, now divested of cloak, I perceived harmonised in squareness with his physiognomy…My master’s colourless, olive face, square, massive brow, broad and jetty eyebrows, deep eyes, strong features, firm, grim mouth.

Aomame, 1Q84, Haruki Murakami

5’6…Not once ounce of excess fat…The left ear much bigger than the right, and malformed, but her hair always covers her ears…Lips formed a tight straight line…Small narrow nose, somewhat protruding cheekbones, broad forehead, and long, straight eyebrows…[Face is a] Pleasing oval shape…Extreme paucity of expression. (Suggested by goya-galileo-vangogh )

Πηγή: X

Μπολσόϊ

Η ανακαίνιση του περίφημου θεάτρου Μπολσόϊ στη Μόσχα είναι γεγονός. Από τον Ιούλιο του 2005 και μέχρι πριν ένα μήνα, συνολικά έξι χρόνια δηλαδή, έμεινε κλειστό για να ολοκληρωθούν οι περίπλοκες εργασίες στα θεμέλιά του και να γίνουν επεμβάσεις που θα προσφέρουν καλύτερη ακουστική. Επιδιορθώθηκε μεταξύ άλλων ο αρχικός αυτοκρατορικός διάκοσμος, οι ξύλινες λεπτομέρειες του δεκάτου ενάτου αιώνα ενώ το σφυροδρέπανο της εισόδου αντικαταστάθηκε από έναν θυρεό με δικέφαλο αετό.

Στις 28 Οκτωβρίου το ανακαινισμένο θέατρο ξεκίνησε με ένα «γκαλά» στο οποίο πρωταγωνιστούσε και η διάσημη χορεύτρια Svetlana Zakharova που είχαμε παρουσιάσει σε παλαιότερο αφιέρωμά μας.

Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να μπείτε στον κόσμο του Μπολσόϊ και των μπαλέτων του.

Love is…

Όταν πήγαινα στο σχολείο, ήταν της μόδας δυο γυμνά ανθρωπάκια, ένα γλυκό ζευγαράκι σε διάφορα σκίτσα, λίγο πολύ όλα παρόμοια μεταξύ τους, που με σύντομες φράσεις εξηγούσαν τι είναι αγάπη.

Αγάπη είναι…να της χαϊδεύεις τα μαλλιά.

Αγάπη είναι…να του δίνεις τουλάχιστον ένα φιλί κάθε μέρα.

Αγάπη είναι…να κοιτάζετε μαζί το ηλιοβασίλεμα.

Αυτές βέβαια είναι δικές μου ερμηνείες αλλά κάπως έτσι ήταν και οι λεζάντες.

Τα δυο γυμνά ανθρωπάκια, το αγόρι και το κορίτσι, τα έβρισκες σε κάθε αντικείμενο μιας ρωμαντικής μαθήτριας. Ο εμπνευστής τους είχε κάνει χρυσές δουλειές. Τα είχαμε σε σημειωματάρια, σε φλυτζάνια, σε μπρελόκ, σε πορτοφόλια, σε σχολικές κασετίνες.

Κάπου πήρε το μάτι μου ότι εξακολουθούν και σήμερα να γοητεύουν τον κόσμο με τα λακωνικά τους ρητά και την αθώα τους γύμνια κι έψαξα να βρω μερικά παραπάνω στοιχεία.

Η ιστορία τους είναι πραγματικά συγκινητική και κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να δώσει το υλικό για να φτιαχτεί μια ωραία ταινία, αν δεν έχει γίνει ήδη.

Τα κόμιξ δημιουργήθηκαν στη Νέα Ζηλανδία από την καλλιτέχνιδα κινουμένων σχεδίων Κιμ Καζάλι, που το πατρικό της ήταν Γκρόουβ, στα τέλη της δεκαετίας 1960. Η ιδέα ξεκίνησε από μια σειρά από «ραβασάκια» με σκίτσα που έφτιαχνε η δεσποινίς Γκρόουβ για τον μελλοντικό της σύζυγο Ρομπέρτο Καζάλι. Τα δημοσίευσε την δεκαετία του 1970 υπογράφοντάς τα με το μικρό της όνομα, Κιμ, και είχαν διεθνή επιτυχία – ιδιαίτερα ένα από αυτά που έλεγε «Αγάπη είναι να μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη». Η κυρία Καζάλι έγινε εκατομμυριούχος αλλά δυστυχώς το 1975 ο άνδρας της αρρώστησε από καρκίνο κι εκείνη σταμάτησε να εργάζεται για να μπορεί να του συμπαραστέκεται. Την συνέχεια ανέλαβε ο Μπιλ Άσπρεϊ, ένας δημιουργός κινουμένων σχεδίων του Λονδίνου, ο οποίος παρουσίαζε καθημερινά τα σκίτσα με το όνομα της Κιμ. Όταν εκείνη πέθανε το 1997, ο γιός της Στέφανο πήρε τα ηνία της επιχείρησης Μινικίμ που έχει τα πνευματικά δικαιώματα των σκίτσων.

Ας δούμε στην σελίδα του Μπιλ Άσπρεϊ, ο οποίος συνεχίζει μέχρι σήμερα να μας εξηγεί τι είναι αγάπη, μερικές απόψεις.

Αγάπη είναι…να θέλεις να της χαρίσεις το φεγγάρι και τ’αστέρια

Αγάπη είναι…να μην έχεις παράλογες απαιτήσεις από εκείνον.

Αγάπη είναι…ν’αναζητάτε μαζί νέους ορίζοντες.

Αλήθεια, εσείς μπορείτε να μας πείτε τι είναι αγάπη;

Kagemu

Είναι ένα καταπληκτικό θέαμα και μια εξαιρετικά πρωτότυπη εικαστική πρόταση. Δημιουργία του Nobuyuki Hanabusa και της χορεύτριας Katsumi Sakakura, ένα ντουέττο ονόματι Kagemu, το έργο τους έχει κάτι από την ατμόσφαιρα των παιχνιδιών βίντεο, συνδυάζει χορό, γραφιστική, γιαπωνέζικες πολεμικές τέχνες, εμπεριέχει και τη σφραγίδα της παραδοσιακής τέχνης της στάμπας, των mangα και των ταινίων επιστημονικής φαντασίας! Γιαπωνέζικη λιτότητα, πολύς μοντερνισμός σε ένα εκρηκτικό μίγμα!