This is made by hand

Αν πιστεύετε ότι τα πράγματα που συλλέγουμε, καταναλώνουμε, χρησιμοποιούμε και μοιραζόμαστε είναι μέρος του τι είμαστε και καμμιά φορά μας αφηγούνται μια ιστορία, τότε η σειρά ταινιών μικρού μήκους Made by Hand («Φτιαγμένο στο χέρι») θα σας αρέσει. Τα τρία επεισόδια που περιλαμβάνει μέχρι τώρα παρουσιάζουν ανθρώπους που φτιάχνουν κάτι με τα χέρια τους, δουλεύουν τοπικά, με συνείδηση του περιβάλλοντος και της μακροβιότητας του αντικειμένου και με μεγάλη αγάπη για το χειροποίητο. Δείτε την ιστορία της δημιουργίας ενός αποστακτηρίου The Distiller, ενός κατασκευαστή μαχαιριών The Knife Maker και μιας νεαρής κοπέλλας που αφιερώθηκε με πάθος στην αστική μελισσοκομία !

The Distiller

The Knife Maker

The Beekeeper

Περισσότερες ιστορίες μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερες αναρτήσεις μας για μια σοκολατοποιΐα αλλά και για διάφορους κατασκευαστές αντικειμένων.

“Shaping Traditional Oral Knowledge–Save Food From The Fridge”

Το ψυγείο (και ο καταψύκτης) είναι μια αρκετά ενεργοβόρα συσκευή καθώς λειτουργεί ασταμάτητα και έτσι αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος από το συνολικό ρεύμα που καταναλώνει ένα σπίτι. Μπορούμε όμως χωρίς αυτό; Η σχεδιάστρια Jihyun Ryou επινόησε μια σειρά αντικειμένων για την συντήρηση τροφίμων χωρίς ψυγείο: προσάρμοσε με μια κομψή εμφάνιση παλιές τεχνικές συντήρησης από την εποχή που δεν υπήρχε ψυγείο. Ουσιαστικά κάνει μια επιστροφή στο παρελθόν και στη γνώση των πρώτων υλών, όχι μόνο για εξοικονόμηση ενέργειας (και χρημάτων) αλλά επίσης για καλύτερη σχέση με τα τρόφιμα -ώστε να γνωρίζουμε οι ίδιοι πώς να τα συντηρούμε, κάνοντας κόπο για αυτό, πώς να προσέχουμε καλύτερα το τι καταναλώνουμε και να δημιουργούμε λιγότερα απόβλητα.

Προτείνει λοιπόν πέντε δοχεία για τον τοίχο από φυσικά υλικά όπως το ξύλο και το γυαλί, τα οποία μπορούν να συμπεριλαμβάνουν ρύζι και νερό.

Σε ένα κουτί με άμμο τοποθετεί τα λαχανικά όπως είναι τα καρότα και τα φρέσκα κρεμμύδια σε κάθετη θέση και ρυθμίζει το ποσοστό υγρασίας της άμμου ώστε να τα κρατάει φρέσκα περισσότερο καιρό.

Τα φρούτα παράγουν αιθυλένιο, το οποίο επισπεύδει την ωρίμανσή τους όπως και αυτή των λαχανικών που αποθηκεύονται μαζί τους, ενώ αποτρέπει τις πατάτες από το να φυτρώνουν. Η Jihyun Ryou εποφελήθηκε από αυτή τη σχέση και κατασκεύασε ένα ξύλινο κουτί όπου βάζει στο πάνω μέρος μήλα και στο κάτω μέρος τις πατάτες.

Τα κολοκύθια, η μελιτζάνα, το αγγουράκι ονομάζονται λαχανικά αλλά είναι αυστηρώς φρούτα άρα αποθηκεύονται καλύτερα έξω. Στη σωστή υγρασία συντηρούνται καλύτερα οπότε ενσωμάτωσε και μια παροχή νερού.

Μικρά δοχεία με μπαχαρικά με ένα καπάκι εφοδιασμένο στο εσωτερικό τους με ρύζι, φυσικό απορροφητή της υγρασίας, βοηθούνε στο να μην αλλοιώνεται η γεύση και τα συστατικά τους.

Τέλος είναι ένα δοχείο με όνομα “Η αναπνοή των αυγών”. Όπως εξηγεί “Ένα αυγό έχει χίλιους πόρους στο κέλυφός του και από ‘κεί απορροφά μυρωδιές και ουσίες. Καλύτερα είναι να φυλάσσεται εκτός ψυγείου μακριά από άλλα τρόφιμα. Η κατασκευή του περιλαμβάνει και ένα ενσωματωμένο δοχείο με νερό στο οποίο ρίχνοντας μέσα το αυγό αξιολογεί κανείς το πόσο φρέσκο είναι.“

Η ιστοσελίδα της ενθαρρύνει τους αναγνώστες να καταθέσουν άλλες προτάσεις συντήρησης τροφίμων χωρίς ψυγείο. Απλές και χρήσιμες.

Αρχική πηγή: Χ

Plastic planet

Μια εκστρατεία κατά των επικίνδυνων χημικών που υπάρχουν στα πλαστικά έχει ξεκινήσει ο Αυστριακός Werner Boote, ο οποίος για να γυρίσει το ντοκυμανταίρ του «Πλαστικός πλανήτης» ταξίδεψε σ’όλο τον κόσμο και συνάντησε πολλούς ανθρώπους.

Οι αναμνήσεις του ξεκινούν από τον παππού του, ένθερμο υποστηρικτή της βιομηχανίας πλαστικών στην οποία εργαζόταν, σε μια εποχή που τα  πάντα γύρω απ’αυτά τα υλικά δεν είχαν γίνει ακόμα γνωστά.

Για να κάνει την έρευνά του, ο Werner Boote μίλησε με Αμερικανούς επιστήμονες που επιβεβαίωσαν την αύξηση των καρκίνων λόγω της εκτεταμένης χρήσης πλαστικών, με γυναίκες της Ινδίας που ζουν από τον διαχωρισμό των σκουπιδιών για ανακύκλωση, επισκέφτηκε ένα εργοστάσιο πλαστικών στην Κίνα όπου οι εργάτες δεν παίρνουν ούτε τις στοιχειώδεις προφυλάξεις στην επαφή τους με τα τοξικά υλικά και τέλος ήρθε σε αντιπαράθεση με όσους έχουν συμφέροντα από την βιομηχανία των πλαστικών.

Στις χώρες που επισκέφτηκε, ζήτησε από αντιπροσωπευτικές τοπικές οικογένειες να βγάλουν έξω απ’το σπίτι τους κάθε τι πλαστικό που είχαν στο νοικοκυριό τους. Το τι συγκεντρώθηκε, είναι αδύνατον να το περιγράψει κανείς, ούτε οι ίδιοι οι κάτοχοί τους δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσα πολλά αντικείμενα είχαν!

Τέλος, επεσήμανε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα που δεν είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Ότι οι ωκεανοί και οι θάλασσες δεν είναι γεμάτες μόνο με μεγάλα κομμάτια πλαστικών που μπορούν να αφαιρεθούν, αλλά με αναρίθμητα μικρά κομματάκια, τα οποία κανείς δεν μπορεί να τα δει ή να τα πολεμήσει. Εν ολίγοις ζούμε σ’έναν πλαστικό πλανήτη που συχνά μοιάζει εφιαλτικός.

Περισσότερα μπορείτε να μάθετε στο σάϊτ του και σ’ ένα ξενόγλωσσο σχετικό άρθρο που έχουμε αναδημοσιεύσει παλαιότερα.

Knitta please | Magda Sayeb

Κυκλοφορεί σαν μόδα σε ορισμένες ευρωπαϊκές πόλεις αλλά διαβάζουμε ότι ξεκίνησε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Τέξας αυτό το κίνημα των πολύχρωμων νημάτων που φιλοδοξούν να βάλουν χρώμα στην άχαρη καθημερινότητα.

Τα πλεκτά τυλίγονται γύρω από κορμούς δέντρων, καλύπτουν δημόσια παγκάκια και στύλους για ποδήλατα, και οι εντυπώσεις των περαστικών είναι ανάμικτες. Άλλοι τα βρίσκουν ευχάριστα και πρωτότυπα, σε άλλους φαίνονται σαν ξεχασμένες κουρελούδες που υποβαθμίζουν την γενική αισθητική.

Όπως και να το δει κανείς, θετικά ή αρνητικά, είναι πάντως μια μορφή τέχνης. Όσο για το ίδιο το πλέξιμο που έχει ξαναγίνει του συρμού τα τελευταία χρόνια, είναι μια μορφή δημιουργικής χαλάρωσης, ακόμα και διαλογισμού, που πολλές και πολλοί θεωρούν αναντικατάστατη.

http://cnet.co/e5Yw58

Όσοι έχετε κάνει τουρισμό στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, ίσως θα έχετε προσέξει κοντά ή και μέσα στις πόλεις, κάτι μικρά κομμάτια γης που φιλοξενούν κήπους και ένα ξύλινο σπιτάκι για να αποθηκεύονται τα εργαλεία της κηπουρικής και να μπορεί όποιος καλλιεργεί αυτούς τους κήπους να ξεκουράζεται για λίγο. Οι κήποι αυτοί ονομάζονται «allotments» στην Αγγλία, κήποι «ελεύθερου χρόνου» ή κήποι «Schreber» (από τον εμπνευστή τους) στη Γερμανία ενώ συνηθίζονται και σε άλλες χώρες. Μπορεί κανείς να νοικιάσει έναν τέτοιο κήπο αν δεν έχει την πολυτέλεια να ζει σε μονοκατοικία ή να διαθέτει ταράτσα ή έστω ένα μπαλκόνι για τις γλάστρες του. Ανάλογα με την συγκέντρωση του πληθυσμού σε κάποιες πόλεις, οι κήποι αυτοί είναι πολύ μικροί ή μεγαλύτεροι και οι άνθρωποι που τους νοικιάζουν, πηγαίνουν εκεί τα σαββατοκύριακα για να ασχοληθούν με τα λουλούδια τους ή με τα λαχανικά τους. Κατά τη διάρκεια των δυο παγκοσμίων πολέμων οι κήποι αυτοί ήταν υψίστης σημασίας και για την επιβίωση των οικογενειών καθώς αποτελούσαν το περιβόλι τους. Σήμερα, βέβαια, είναι περισσότερο ένας τρόπος για να ξεφεύγουν οι άνθρωποι από την κουραστική ζωή στις πόλεις και να αισθάνονται ότι έρχονται σε επαφή με τη φύση. Οι κήποι αυτοί αποτελούν πράγματι έναν πνεύμονα πρασίνου. Θα ήταν καλή ιδέα και για την Αθήνα που έχει πνιγεί στο τσιμέντο και έχει χάσει τα δάση της από εμπρησμούς. Θα ήταν επίσης και καλή επιχειρηματική ιδέα αν βρισκόταν κάποιος ευσυνείδητος που θα το έβλεπε περισσότερο σαν κοινωνικό έργο και λιγότερο σαν ευκαιρία να θησαυρίσει.