Audrey Hepburn έξω από την Paramount Studios

Το έργο του κ. Sid Avery στις δεκαετίες του 1950 και του 60 ήταν η αναχώρηση από τα πορτρέτα μιας παλαιότερης εποχής του Χόλιγουντ, όταν οι εικόνες των αστέρων ήταν αυστηρά ελεγχόμενες από τα μεγάλα στούντιο.

Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περιοδικά όπως το Life, το Saturday Evening Post ή το Look είχαν επιτυχία δημοσιεύοντας εικόνες των αστέρων με την οικογενειά τους.  Ίσως οι πόζες και μία «κολακευτική» εστίαση στα πρόσωπα είχαν κουράσει το κοινό των Elizabeth Taylor, Rock Hudson, James Dean, Audrey Hepburn για να αναφέρουμε μόνο κάποιους λίγους σταρ του Hollywood. Ο Sid Avery (1918-2002) ήξερε πώς να τους φωτογραφίσει σαν απλούς ανθρώπους, σε καθημερινές στιγμές, ανάμεσα σε δύο λήψεις σε κάποιο γύρισμα, εκτός πλατώ επίσης, σε οικογενειακά στιγμιότυπα στιγμές, στις διακοπές, μέχρι και στις οικιακές τους εργασίες! Κατάφερε να βγάλει εικόνες των σταρ που θα ήταν δεκτές απο τους ιδίους και από τους εργοδότες τους, αλλά ταυτόχρονα τους απομυθοποιούσε κιόλας. Ο αναγνώστης μπορούσε πλέον να ταυτιστεί με τους ηρωές του. Πολλά απ’αυτά τα περιοδικά έκλεισαν με την άνοδο της τηλεόρασης και ο κ. Avery ξεκίνησε μια επιτυχημένη καριέρα ως σκηνοθέτης διαφημιστικών.

Δημιούργησε το Hollywood Photographer’s Archive γνωστό σήμερα σαν mptvimages.com σε μια προσπάθεια να συντηρηθεί η εργασία πολλών φωτογράφων των αρχών του Hollywood.

Sinatra and co. The Rat Pack

Liz Taylor

James Dean

Rock Hudson

Jackie Onassis

Marlon Brando

O Frank Jay Haynes ήταν ο σημαντικότερος φωτογράφος του 19ου αιώνα στην περιοχή του Yellowstone των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί δημιούργησε ένα αρχείο αρκετά μεγάλο ώστε να δώσει μια αρκετά σαφή  ιδέα του μακρινού τοπίου της αμερικανικής δύσης στο ευρύ κοινό.  Ο Haynes επισκέφθηκε πρώτη φορά το Yellowstone το 1881 και δύο χρόνια  αργότερα εξελέγη Επίσημος Φωτογράφος της Εταιρείας Βελτίωσης του Πάρκου Yellowstone και επίσης Επικεφαλής του Τμήματος Τέχνης με κεντρικά γραφεία  στο  Mammoth Hot Springs του Wyoming.  Το 1884 αγόρασε μια ειδική φωτογραφική μηχανή για να μπορέσει να τυπώσει σε μέγεθος  «extra-large» φωτογραφίες που θα θαύμαζαν οι επιβάτες των καραβιών στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό ωκεανό. Η φωτογραφία «Great Falls of Yellowstone», σήμερα στο Μουσείου Chrysler, είναι μία απ’αυτές.

1884

Cinnabar mountains 1880

Castle Geyser

Αν στο γεγονός ότι τα πορτραίτα του εκτιμώνται για την φυσικοτητά και το πόσο σύνθετα είναι, προσθέσουμε μια ανεπαναληπτή τεχνική, θα έχουμε τον τέλειο συνδυασμό μιας τεράστιας επιτυχίας στα μεγάλα σαλόνια του Παρισιού.

Ο κύριος Ντισντερί φεύγει το 1852 από τη Βρέστη όπου γεννήθηκε το 1819, και πάει στην πρωτεύουσα να βρεί πελατεία για την εφεύρεσή του. Ποιά είναι αυτή;

Διαίρεσε την γυάλινη πλάκα στα 8 για να μπορέσει να αποτυπώσει επάνω της διαφορετικές πόζες και ύστερα να τις τυπώσει όλες μαζί σε ένα μόνο χαρτί. Έτσι πέτυχε να φτιάξει μια εικόνα 9×6 εκ. την οποία κολλούσε σε χαρτόνι. Ναι, το καταλάβατε, μιλάμε για μία ανανεωμένη, διαφορετική carte de visite (επισκεπτήριο) που ώς τότε είχε μόνο ένα όνομα επάνω της. Κατοχυρώνει την ιδέα τον Νοέμβριο του 1854 και είναι μια μοναδική πατέντα – ακόμα και σήμερα που ονομάζεται business card. Η επιτυχία είναι άμεση, το στούντιό του γίνεται «ο» Ναός της φωτογραφίας», διακοσμημένο με πολυτέλεια και καλό γούστο, οι πελάτες έρχονται όχι μόνο απ’όλη τη Γαλλία, αλλά από την Ευρώπη και την Αμερική. Ανάμεσά τους βρίσκουμε και τον γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα τον Γ’ που σταμάτησε το στρατό του ενώ πήγαινε να πολεμήσει στην Αυστρία προκειμένου να φτιάξει μία τέτοια κάρτα.

Ο μεγάλος ανταγωνιστής του ήταν ο Ναντάρ που έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι η carte de visite ήταν καταστροφή. Δεν είχες άλλη επιλογή από το να δεχτείς να ακολουθήσεις την τάση που είχε σκεφτεί ο συνάδελφός του, αλλιώς έπρεπε να παραιτηθείς από φωτογράφος.

Ο Ντισντερί εφηύρε επίσης τη μηχανή με διπλό φακό που θα γίνει διάσημη αργότερα με την Rolleiflex.

Όλοι οι φωτογράφοι του κόσμου επωφελήθηκαν απο τις εφευρέσεις αυτές που ήταν τεχνικά απλές και τον αντέγραψαν. Μέχρι το 1866  επικράτησε η μόδα της κάρτας α λα Ντισντερί. Εκατοντάδες εκατομμύρια κάρτες πρόλαβαν να  τυπωθούν. Βρίσκονται ακόμα σε κάθε fleamarket στην Αγγλία περίπου 150 χρόνια αργότερα!

H Ira είναι φωτογράφος και μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τη δουλειά της εδώ.

Έχω μια φίλη, πολύ νεότερή μου, πάνω σε μια κουβέντα μας για τις αγαπημένες μας ταινίες, ηθοποιούς κ.λπ. μου είπε πως δεν της άρεσε καθόλου το “Dirty Dancing” και ο Patrick Swayze. Επειδή εμένα μου άρεσε ο Swayze, προσπαθώντας να την πείσω, της πρότεινα να δει μια ταινία του 1989, το “Road House”. «‘Εχει και πολύ ωραία μουσική, θα σ’αρέσει» πρόσθεσα. Πράγματι, είναι από τα έργα που αγάπησα λόγω μουσικής, αφού το soundtrack της ταινίας αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια σπουδαίων τραγουδιστών (Bob Seger, Little Feat, Otis Redding) και κυρίως από υπέροχες ερμηνείες του Jeff Healey και της μπάντας του. Από αυτή την ταινία, είχα μάθει εγώ τον Jeff Healey (είχε μάλιστα κι έναν μικρό ρόλο στο έργο) και είχα «κολλήσει» μαζί του.

Ο Jeff Healey είχε γεννηθεί στις 25 Μαρτίου του 1966 στον Καναδά, στο Τορόντο. Όταν ήταν ενός έτους, έχασε την όρασή του και στα τρία του οι γονείς του (που λέγεται πως ήταν θετοί) του πήραν δώρο μια κιθάρα. Στη σχολή τυφλών του έδειξαν πώς να παίζει, αλλά αυτός υιοθέτησε ένα δικό του – και μοναδικό- στυλ. Έπαιζε κρατώντας την κιθάρα στα πόδια του, στην αγκαλιά του. Αργότερα έμαθε να παίζει και τρομπέτα. Κι έτσι μεγάλωσε παίζοντας κι αγαπώντας τα μπλουζ, τη τζαζ και τη ροκ βέβαια. Με επιρροές τους θρύλους Chet Atkins, Eric Clapton, J.Hendrix, B.B.King, άρχισε να παίζει σε σχολικές μπάντες. Το 1985, μαζί με τους Tom Stephen (ντραμς) και Joe Rockman (μπάσο), έφτιαξε τους Jeff Healey Band. Έπαιξαν σε ατέλειωτες συναυλίες για δυο χρόνια, μέχρι που υπέγραψαν συμβόλαιο με την Αrista το 1988. Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν το “See the Light” και ακολούθησε το “Hell to pay”, ενώ ενδιάμεσα συμμετείχαν στο Roadhouse με τέσσερα τραγούδια. Άλλα κομμάτια ήταν συνθέσεις του Jeff, άλλα όχι και βέβαια πολλά ήταν επανεκτελέσεις κλασικών μπλουζ ή ροκ διαμαντιών. Το καλύτερο απ’αυτά ήταν το “While my guitar gently weeps” των Beatles, όπου μάλιστα συμμετείχε και ο συνθέτης του, George Harrison. Μοναδική ερμηνεία, κιθαριστική κυρίως, του Jeff Healey, που με την κιθάρα του αγκαλιά, δίνει καινούργια ψυχή σ’ένα – έτσι κι αλλιώς – αριστούργημα.

Επειδή, όπως είπαμε, ο Healey αγαπούσε πολύ και την τζαζ, από το 2000 και μετά έκανε και κάποιες σόλο δουλειές, προσανατολισμένες σ’αυτό το μουσικό είδος. Έκανε πάρα πολλές ζωντανές εμφανίσεις, με τους Jeff Healey Band, ή τους Jazz Wizards (που ήταν το τζαζ σχήμα του), μόνος του, με τους Dire Straits, ΖΖ Top, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, B.B.King, τραγουδώντας, παίζοντας κιθάρα ή παίζοντας τζαζ τρομπέτα, ενίοτε και κλαρινέτο. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλος μουσικός που να κατάφερε να παίζει με την ίδια άνεση – και την ίδια αγάπη βεβαίως – προπολεμική τζαζ στα πνευστά και ηλεκτρικό μπλουζ-ροκ στην κιθάρα.

Αλλά ο Healey, είχε κι άλλη μια αγάπη. Είχε μια συλλογή με πάνω από 30.000 δίσκους 78 στροφών της περιόδου 1917-1942. Είχε μάλιστα και για πολύ καιρό μια ραδιοφωνική εκπομπή στο CBC με τίτλο “My kinda jazz” και αργότερα σε κάποιο καναδικό κανάλι.

Παντρεύτηκε, είχε δυο παιδιά. Αλλά, δυστυχώς το 2008 πέθανε στα 41 του από καρκίνο κι αφού είχε βασανιστεί για αρκετόν καιρό. Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με κυριολεκτικά μοναδικό στυλ στην κιθάρα, άφησε πίσω του εξαιρετικά τραγούδια κι αν δεν έχετε δει το (πολύ αμερικάνικο και μάλλον μέτριο) Road House, δείτε το, για να απολαύσετε τον εκπληκτικό, παθιασμένο Jeff Healey.

Ένας φωτογράφος δεν μπορεί να μας είναι αδιάφορος όταν καταφέρνει να έχει 35 χρόνια συνεργασία με μεγάλους καλλιτέχνες, δεν είναι κάτι συνηθισμένο… αλλά συνεργασία δεν σημαίνει αποκλειστικότητα, κι έτσι έχουμε τις δύο πλευρές του Wolfgang Volz.

Στην πρώτη πλευρά και πιο προσωπική ίσως, να δούμε την τελευταία δουλειά του, το Manmade Planet που μας δείχνει τοπία της Αμερικής και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του, εικόνες με έντονα κοντράστ, όπου σχεδόν θέλουμε να ψάξουμε να βρούμε ένα ελάττωμα!

Στην δεύτερη πλευρά βρίσκουμε την αποκλειστικότητα! Είναι ο μόνος φωτογράφος που φωτογραφίζει απο το 1972 τα εφήμερα έργα του Christo και της γυναίκας του Jeanne-Claude. Αν δεν τους γνωρίζετε να αναφέρω μόνο την βασική φιλοσοφία τους: «Δεν θα κάνω κανένα έργο τέχνης που να έχει κάποιο σκοπό« – Christo

Ο Βόλφγκανγκ έγινε σταδιακά αναπόσπαστο κομμάτι του έργου τους. Συμμετέχει μαζί με το δημιουργικό ζευγάρι και στα πρώτα στάδια της διαδικασίας του κάθε έργου. Για παράδειγμα, από το 1983 υπήρξε υπεύθυνος των υφασμάτων, του συντονισμού και της φωτογράφισης των διαφόρων διαδικασιών. «Το σύνολο της τεχνικής συμμετοχής είναι απλώς το αποτέλεσμα του ενδιαφέροντός μου για τα τεχνικά πράγματα…» Η χημεία μεταξύ των τριών καλλιτεχνών επιτρέπει εκπληκτικά αποτελέσματα και είναι ανάλογη με την ομαδική συμμετοχή στο ίδιο το έργο και στα κριτήρια επιλογής του φωτογραφικού υλικού.

Mαζί με τον Κρίστο και την Ζαν-Κλωντ, ο Βόλφγκανγκ παίρνει την θέση ενός πολύτιμου μεσάζοντα που δεν έχει δικαίωμα να αποτύχει, μόλις τελειώσει ένα απο τα φαντασμαγορικά έργα του ζευγαριού και πρίν «χαλάσει», ανάμεσα στην προσωρινή και την αιώνια στιγμή. Λέει για την ευθύνη της ανάθεσης  “Όλα τα έργα είναι πάρα πολύ ανθρώπινα, με την έννοια ότι αποτελούν πάντα είδος υπό εξαφάνιση.”

(στα γερμανικά)

H Ira είναι φωτογράφος και μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τη δουλειά της εδώ.