Audrey Hepburn έξω από την Paramount Studios

Το έργο του κ. Sid Avery στις δεκαετίες του 1950 και του 60 ήταν η αναχώρηση από τα πορτρέτα μιας παλαιότερης εποχής του Χόλιγουντ, όταν οι εικόνες των αστέρων ήταν αυστηρά ελεγχόμενες από τα μεγάλα στούντιο.

Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περιοδικά όπως το Life, το Saturday Evening Post ή το Look είχαν επιτυχία δημοσιεύοντας εικόνες των αστέρων με την οικογενειά τους.  Ίσως οι πόζες και μία «κολακευτική» εστίαση στα πρόσωπα είχαν κουράσει το κοινό των Elizabeth Taylor, Rock Hudson, James Dean, Audrey Hepburn για να αναφέρουμε μόνο κάποιους λίγους σταρ του Hollywood. Ο Sid Avery (1918-2002) ήξερε πώς να τους φωτογραφίσει σαν απλούς ανθρώπους, σε καθημερινές στιγμές, ανάμεσα σε δύο λήψεις σε κάποιο γύρισμα, εκτός πλατώ επίσης, σε οικογενειακά στιγμιότυπα στιγμές, στις διακοπές, μέχρι και στις οικιακές τους εργασίες! Κατάφερε να βγάλει εικόνες των σταρ που θα ήταν δεκτές απο τους ιδίους και από τους εργοδότες τους, αλλά ταυτόχρονα τους απομυθοποιούσε κιόλας. Ο αναγνώστης μπορούσε πλέον να ταυτιστεί με τους ηρωές του. Πολλά απ’αυτά τα περιοδικά έκλεισαν με την άνοδο της τηλεόρασης και ο κ. Avery ξεκίνησε μια επιτυχημένη καριέρα ως σκηνοθέτης διαφημιστικών.

Δημιούργησε το Hollywood Photographer’s Archive γνωστό σήμερα σαν mptvimages.com σε μια προσπάθεια να συντηρηθεί η εργασία πολλών φωτογράφων των αρχών του Hollywood.

Sinatra and co. The Rat Pack

Liz Taylor

James Dean

Rock Hudson

Jackie Onassis

Marlon Brando

O Frank Jay Haynes ήταν ο σημαντικότερος φωτογράφος του 19ου αιώνα στην περιοχή του Yellowstone των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί δημιούργησε ένα αρχείο αρκετά μεγάλο ώστε να δώσει μια αρκετά σαφή  ιδέα του μακρινού τοπίου της αμερικανικής δύσης στο ευρύ κοινό.  Ο Haynes επισκέφθηκε πρώτη φορά το Yellowstone το 1881 και δύο χρόνια  αργότερα εξελέγη Επίσημος Φωτογράφος της Εταιρείας Βελτίωσης του Πάρκου Yellowstone και επίσης Επικεφαλής του Τμήματος Τέχνης με κεντρικά γραφεία  στο  Mammoth Hot Springs του Wyoming.  Το 1884 αγόρασε μια ειδική φωτογραφική μηχανή για να μπορέσει να τυπώσει σε μέγεθος  «extra-large» φωτογραφίες που θα θαύμαζαν οι επιβάτες των καραβιών στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό ωκεανό. Η φωτογραφία «Great Falls of Yellowstone», σήμερα στο Μουσείου Chrysler, είναι μία απ’αυτές.

1884

Cinnabar mountains 1880

Castle Geyser

Αν στο γεγονός ότι τα πορτραίτα του εκτιμώνται για την φυσικοτητά και το πόσο σύνθετα είναι, προσθέσουμε μια ανεπαναληπτή τεχνική, θα έχουμε τον τέλειο συνδυασμό μιας τεράστιας επιτυχίας στα μεγάλα σαλόνια του Παρισιού.

Ο κύριος Ντισντερί φεύγει το 1852 από τη Βρέστη όπου γεννήθηκε το 1819, και πάει στην πρωτεύουσα να βρεί πελατεία για την εφεύρεσή του. Ποιά είναι αυτή;

Διαίρεσε την γυάλινη πλάκα στα 8 για να μπορέσει να αποτυπώσει επάνω της διαφορετικές πόζες και ύστερα να τις τυπώσει όλες μαζί σε ένα μόνο χαρτί. Έτσι πέτυχε να φτιάξει μια εικόνα 9×6 εκ. την οποία κολλούσε σε χαρτόνι. Ναι, το καταλάβατε, μιλάμε για μία ανανεωμένη, διαφορετική carte de visite (επισκεπτήριο) που ώς τότε είχε μόνο ένα όνομα επάνω της. Κατοχυρώνει την ιδέα τον Νοέμβριο του 1854 και είναι μια μοναδική πατέντα – ακόμα και σήμερα που ονομάζεται business card. Η επιτυχία είναι άμεση, το στούντιό του γίνεται «ο» Ναός της φωτογραφίας», διακοσμημένο με πολυτέλεια και καλό γούστο, οι πελάτες έρχονται όχι μόνο απ’όλη τη Γαλλία, αλλά από την Ευρώπη και την Αμερική. Ανάμεσά τους βρίσκουμε και τον γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα τον Γ’ που σταμάτησε το στρατό του ενώ πήγαινε να πολεμήσει στην Αυστρία προκειμένου να φτιάξει μία τέτοια κάρτα.

Ο μεγάλος ανταγωνιστής του ήταν ο Ναντάρ που έγραψε στην αυτοβιογραφία του ότι η carte de visite ήταν καταστροφή. Δεν είχες άλλη επιλογή από το να δεχτείς να ακολουθήσεις την τάση που είχε σκεφτεί ο συνάδελφός του, αλλιώς έπρεπε να παραιτηθείς από φωτογράφος.

Ο Ντισντερί εφηύρε επίσης τη μηχανή με διπλό φακό που θα γίνει διάσημη αργότερα με την Rolleiflex.

Όλοι οι φωτογράφοι του κόσμου επωφελήθηκαν απο τις εφευρέσεις αυτές που ήταν τεχνικά απλές και τον αντέγραψαν. Μέχρι το 1866  επικράτησε η μόδα της κάρτας α λα Ντισντερί. Εκατοντάδες εκατομμύρια κάρτες πρόλαβαν να  τυπωθούν. Βρίσκονται ακόμα σε κάθε fleamarket στην Αγγλία περίπου 150 χρόνια αργότερα!

H Ira είναι φωτογράφος και μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τη δουλειά της εδώ.

Ένας φωτογράφος δεν μπορεί να μας είναι αδιάφορος όταν καταφέρνει να έχει 35 χρόνια συνεργασία με μεγάλους καλλιτέχνες, δεν είναι κάτι συνηθισμένο… αλλά συνεργασία δεν σημαίνει αποκλειστικότητα, κι έτσι έχουμε τις δύο πλευρές του Wolfgang Volz.

Στην πρώτη πλευρά και πιο προσωπική ίσως, να δούμε την τελευταία δουλειά του, το Manmade Planet που μας δείχνει τοπία της Αμερικής και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του, εικόνες με έντονα κοντράστ, όπου σχεδόν θέλουμε να ψάξουμε να βρούμε ένα ελάττωμα!

Στην δεύτερη πλευρά βρίσκουμε την αποκλειστικότητα! Είναι ο μόνος φωτογράφος που φωτογραφίζει απο το 1972 τα εφήμερα έργα του Christo και της γυναίκας του Jeanne-Claude. Αν δεν τους γνωρίζετε να αναφέρω μόνο την βασική φιλοσοφία τους: «Δεν θα κάνω κανένα έργο τέχνης που να έχει κάποιο σκοπό« – Christo

Ο Βόλφγκανγκ έγινε σταδιακά αναπόσπαστο κομμάτι του έργου τους. Συμμετέχει μαζί με το δημιουργικό ζευγάρι και στα πρώτα στάδια της διαδικασίας του κάθε έργου. Για παράδειγμα, από το 1983 υπήρξε υπεύθυνος των υφασμάτων, του συντονισμού και της φωτογράφισης των διαφόρων διαδικασιών. «Το σύνολο της τεχνικής συμμετοχής είναι απλώς το αποτέλεσμα του ενδιαφέροντός μου για τα τεχνικά πράγματα…» Η χημεία μεταξύ των τριών καλλιτεχνών επιτρέπει εκπληκτικά αποτελέσματα και είναι ανάλογη με την ομαδική συμμετοχή στο ίδιο το έργο και στα κριτήρια επιλογής του φωτογραφικού υλικού.

Mαζί με τον Κρίστο και την Ζαν-Κλωντ, ο Βόλφγκανγκ παίρνει την θέση ενός πολύτιμου μεσάζοντα που δεν έχει δικαίωμα να αποτύχει, μόλις τελειώσει ένα απο τα φαντασμαγορικά έργα του ζευγαριού και πρίν «χαλάσει», ανάμεσα στην προσωρινή και την αιώνια στιγμή. Λέει για την ευθύνη της ανάθεσης  “Όλα τα έργα είναι πάρα πολύ ανθρώπινα, με την έννοια ότι αποτελούν πάντα είδος υπό εξαφάνιση.”

(στα γερμανικά)

H Ira είναι φωτογράφος και μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τη δουλειά της εδώ.

Ο Μπάρυ Φαϊνστάιν ξεκίνησε το 1955 σαν βοηθός στο Life Magazine και ύστερα στην Columbia όπου φωτογράφιζε αστέρια του κινηματογράφου όπως Judy Garland, Steve McQueen, Jayne Mansfield, Charlton Heston, Marlene Dietrich και άλλους.  Αλλά βρήκε πραγματικά τον δρόμο του φωτογραφίζοντάς τους έξω από τα πλατώ, στην πραγματική ζωή τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, γυρίζει η τύχη του και του χαμογελάει όταν γνωρίζει τον Bob Dylan. O Albert Grossman που τους συστήνει δεν είναι άλλος από τον μάνατζερ  του τραγουδιστή και πολύ καλός φίλος του Feinstein.  Εκείνος είναι που θα τον γνωρίσει αργότερα στη δεύτερη γυναίκα του, Mary Travers, από το συγκρότημα Peter, Paul & Mary.

Peter, Paul & Mary – «Blowin in the wind» song

Το 1966, ο Φαϊνστάιν καλύπτει το Electric Tour (τότε που ο Dylan από τροβαδούρος έγινε rock’n’ roller) και οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκειά του, έμειναν στην ιστορία ως οι δημοφιλέστερες του τραγουδιστή.  Μία απ’αυτές βρίσκεται στο εξώφυλλο του δίσκου The Times They Are A-Changin ενώ μια άλλη ξαναβγήκε το 2005 για την αφίσα του ντοκυμανταίρ της ζωής του Ντύλαν No direction Home.

Το 1974, ξαναφεύγουν μαζί διασχίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει πει: “ο Μπόμπυ ήταν εύκολο μοντέλο. Είναι πράγματι πιο εύκολο να φωτογραφίζεις μουσικούς παρά αστέρια του κινηματογράφου. Δεν είναι τόσο κουμπωμένοι.»

Για τον φωτογράφο που φημολογείται ότι έχει κάνει 500 εξώφυλλα δίσκων, μπορούμε να ξεχωρίσουμε ακόμα ένα των Rolling Stones, το Beggar’s Banquet (1968)

και του George Harrison All things must pass (1970) -το πρώτο του LP μετά την διάσπαση των Beatles.

Είναι και μία φωτογραφία της Janis Joplin που τραβήχτηκε  to 1971 μία μέρα πρίν πεθάνει, και υπάρχει στον τελευταίο της δίσκο Pearl.

Το 2008 εκδίδει ένα βιβλίο με κάποιες ξεχασμένες εικόνες και ποιήματα του Ντύλαν. Στον πρόλογο, ο Φαϊνστάιν διηγείται τα περιστατικά μιάς διαδρομής που έκανε με μία Rolls Royce μαζί με τον Ντύλαν πρίν εκείνος γίνει γνωστός. «Δεν ήταν δουλειά, μόνο μια χάρη. Ο κ. Γκρόσμαν είχε αγοράσει το αυτοκίνητο στην Καλιφόρνια και το χρειαζόταν ανατολικά.«

Στην ερώτηση «Ποιά είναι η καλύτερη πλευρά της δουλειάς για σας;«  απάντησε “Να ταξιδεύω, να αναλαμβάνω μεγάλες παραγγελίες για διάφορα έργα, εξώφυλλα δίσκων, ιστορίες. Γνωρίζετε ότι ο Ντύλαν και ‘γω διασχίσαμε όλη τη χώρα μαζί οδηγώντας; Ήταν μια φοβερή περιπέτεια. «

H Ira είναι φωτογράφος και μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τη δουλειά της εδώ.