Έχω μια φίλη, πολύ νεότερή μου, πάνω σε μια κουβέντα μας για τις αγαπημένες μας ταινίες, ηθοποιούς κ.λπ. μου είπε πως δεν της άρεσε καθόλου το “Dirty Dancing” και ο Patrick Swayze. Επειδή εμένα μου άρεσε ο Swayze, προσπαθώντας να την πείσω, της πρότεινα να δει μια ταινία του 1989, το “Road House”. «‘Εχει και πολύ ωραία μουσική, θα σ’αρέσει» πρόσθεσα. Πράγματι, είναι από τα έργα που αγάπησα λόγω μουσικής, αφού το soundtrack της ταινίας αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια σπουδαίων τραγουδιστών (Bob Seger, Little Feat, Otis Redding) και κυρίως από υπέροχες ερμηνείες του Jeff Healey και της μπάντας του. Από αυτή την ταινία, είχα μάθει εγώ τον Jeff Healey (είχε μάλιστα κι έναν μικρό ρόλο στο έργο) και είχα «κολλήσει» μαζί του.

Ο Jeff Healey είχε γεννηθεί στις 25 Μαρτίου του 1966 στον Καναδά, στο Τορόντο. Όταν ήταν ενός έτους, έχασε την όρασή του και στα τρία του οι γονείς του (που λέγεται πως ήταν θετοί) του πήραν δώρο μια κιθάρα. Στη σχολή τυφλών του έδειξαν πώς να παίζει, αλλά αυτός υιοθέτησε ένα δικό του – και μοναδικό- στυλ. Έπαιζε κρατώντας την κιθάρα στα πόδια του, στην αγκαλιά του. Αργότερα έμαθε να παίζει και τρομπέτα. Κι έτσι μεγάλωσε παίζοντας κι αγαπώντας τα μπλουζ, τη τζαζ και τη ροκ βέβαια. Με επιρροές τους θρύλους Chet Atkins, Eric Clapton, J.Hendrix, B.B.King, άρχισε να παίζει σε σχολικές μπάντες. Το 1985, μαζί με τους Tom Stephen (ντραμς) και Joe Rockman (μπάσο), έφτιαξε τους Jeff Healey Band. Έπαιξαν σε ατέλειωτες συναυλίες για δυο χρόνια, μέχρι που υπέγραψαν συμβόλαιο με την Αrista το 1988. Το πρώτο τους άλμπουμ ήταν το “See the Light” και ακολούθησε το “Hell to pay”, ενώ ενδιάμεσα συμμετείχαν στο Roadhouse με τέσσερα τραγούδια. Άλλα κομμάτια ήταν συνθέσεις του Jeff, άλλα όχι και βέβαια πολλά ήταν επανεκτελέσεις κλασικών μπλουζ ή ροκ διαμαντιών. Το καλύτερο απ’αυτά ήταν το “While my guitar gently weeps” των Beatles, όπου μάλιστα συμμετείχε και ο συνθέτης του, George Harrison. Μοναδική ερμηνεία, κιθαριστική κυρίως, του Jeff Healey, που με την κιθάρα του αγκαλιά, δίνει καινούργια ψυχή σ’ένα – έτσι κι αλλιώς – αριστούργημα.

Επειδή, όπως είπαμε, ο Healey αγαπούσε πολύ και την τζαζ, από το 2000 και μετά έκανε και κάποιες σόλο δουλειές, προσανατολισμένες σ’αυτό το μουσικό είδος. Έκανε πάρα πολλές ζωντανές εμφανίσεις, με τους Jeff Healey Band, ή τους Jazz Wizards (που ήταν το τζαζ σχήμα του), μόνος του, με τους Dire Straits, ΖΖ Top, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, B.B.King, τραγουδώντας, παίζοντας κιθάρα ή παίζοντας τζαζ τρομπέτα, ενίοτε και κλαρινέτο. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλος μουσικός που να κατάφερε να παίζει με την ίδια άνεση – και την ίδια αγάπη βεβαίως – προπολεμική τζαζ στα πνευστά και ηλεκτρικό μπλουζ-ροκ στην κιθάρα.

Αλλά ο Healey, είχε κι άλλη μια αγάπη. Είχε μια συλλογή με πάνω από 30.000 δίσκους 78 στροφών της περιόδου 1917-1942. Είχε μάλιστα και για πολύ καιρό μια ραδιοφωνική εκπομπή στο CBC με τίτλο “My kinda jazz” και αργότερα σε κάποιο καναδικό κανάλι.

Παντρεύτηκε, είχε δυο παιδιά. Αλλά, δυστυχώς το 2008 πέθανε στα 41 του από καρκίνο κι αφού είχε βασανιστεί για αρκετόν καιρό. Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με κυριολεκτικά μοναδικό στυλ στην κιθάρα, άφησε πίσω του εξαιρετικά τραγούδια κι αν δεν έχετε δει το (πολύ αμερικάνικο και μάλλον μέτριο) Road House, δείτε το, για να απολαύσετε τον εκπληκτικό, παθιασμένο Jeff Healey.

“Memories” υπάρχουν πολλά. Σκέτα ή μέρος τίτλου τραγουδιών. Παλιά, καινούργια, ροκ, σόουλ, ποπ, διαφόρων εποχών και ειδών. Ρομαντικά και αισθηματικά τα περισσότερα. (“Memories are made of this”, “Memories” από τον Elvis Presley, “Memories” μέχρι και από τον πολύ σημερινό David Guetta).

“Memories” λεγότανκαι το πρώτο τραγούδι που είχε ηχογραφήσει η Whitney Houston, που πρόσφατα πέθανε σε ηλικία 48 ετών. Το τραγούδι βρίσκεται στο άλμπουμ του 1982, “One Down” των Material. Οι Material, το γκρουπ του μπασίστα (και μετέπειτα σπουδαίου παραγωγού) Bill Laswell , άφησαν τους πειραματισμούς των προηγουμένων δίσκων τους, για να δώσουν στο “One Down”, έναν ήχο πιο «προσγειωμένο» με φανκ και ντίσκο αποχρώσεις και με πολλούς «καλεσμένους» που του πρόσφεραν σίγουρη ποιότητα. Στο “Memories” παίζει σαξόφωνο ο σπουδαίος τζαζίστας Archie Shepp και τραγουδά η Whitney Houston. H Whitney ήταν μόλις 19 ετών σ’αυτό το κομμάτι και βέβαια εντελώς άγνωστη. Η φωνή της όμως , αν και κάπως «ακατέργαστη» ακόμα, ήταν υπέροχη και μαζί με το σαξόφωνο του Shepp, έφτιαξαν μια μπαλλάντα αισθηματική και μοναδική. Από τις καλύτερες που έχουμε ακούσει. Καμιά σχέση με τις συνηθισμένες ποπ μπαλλάντες που συχνά γίνονται γλυκανάλατες ή μελοδραματικές.

Εξ άλλου το τραγούδι δεν είχε γραφτεί για αυτό το άλμπουμ. Ήταν σύνθεση του Hugh Hopper. Ο Ηοpper ήταν μπασίστας και συνθέτης. Την περίοδο 1964 – 67 ήταν μέλος του συγκροτήματος The Wilde Flowers μαζί με τον Robert Wyatt μεταξύ άλλων και είχε ηχογραφήσει αυτό το τραγούδι 2-3 φορές σε διάφορα δοκιμαστικά, χωρίς να το κυκλοφορήσει επίσημα. Λίγο μετά ο Hugh Hopper προσχώρησε στους Soft Machine του Robert Wyatt, ο οποίος και το ηχογράφησε αρκετά χρόνια αργότερα. Έτσι το “Memories” εμφανίζεται σε διάφορες συλλογές με τραγούδια των Soft Machine ή με progressive rock τραγούδια (“Tales of Cantenbury” πολύ καλή συλλογή αυτής της μουσικής σκηνής).. Σαν τέτοιου ύφους και είδους λοιπόν, καταλαβαίνετε ότι δεν ήταν ένα απλό, ρομαντικό “Memories”, αλλά κάτι πιο «ψαγμένο». Υπάρχει μάλιστα και μια έκδοσή του, του 2008 από τους Mars Volta, που μάλλον ήταν η πιο εμπορικά επιτυχημένη. Σίγουρα όμως η καλύτερη εκτέλεση, είναι αυτή των Material, τραγουδισμένη από την θεϊκή φωνή της W. Houston και το μαγικό τζαζ σαξόφωνο του Archie Shepp. Ακούστε το μια φορά και , πάω στοίχημα, δεν θα είναι η τελευταία σας.

Το ντοκιμαντέρ «Encardia, η πέτρα που χορεύει» επελέγη για το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα. Η ταινία εντάσσεται στο Επίσημο Πρόγραμμα. Δείτε παρακάτω το τρέϊλερ.

The documentary «Encardia, the dancing stone» has been selected for this year’s 14th Thessaloniki Documentary Festival – Images of the 21st Century. The film is part of the Official Programme. See the official trailer.

via Άγγελος Κοβοτσός

O Λούτσιο Ντάλλα νέος στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, αρχές της δεκαετίας του ’70. Ένα από τα πιο μελωδικά τραγούδια του και η μετάφραση των στίχων στα ελληνικά.

«Piazza Grande», Lucio Dalla

Άγιοι να πληρώνουν το φαγητό μου δεν υπάρχουν
στα παγκάκια της Πιάτσα Γκράντε,
αλλά όταν πεινάω, έμποροι σαν εμένα εδώ δεν υπάρχουν.
Κοιμάμαι στο γρασίδι και έχω πολλούς φίλους γύρω μου,
τους ερωτευμένους στην Πιάτσα Γκράντε
για τους καϋμούς τους, τους έρωτές τους τα ξέρω όλα, λάθη και σωστά.
Με τον τρόπο μου έχω ανάγκη κι εγώ για χάδια
Με τον τρόπο μου έχω ανάγκη κι εγώ για όνειρα.
Κανονική οικογένεια εγώ δεν έχω
και σπίτι μου είναι η Πιάτσα Γκράντε
απ’όποιον με πιστεύει παίρνω αγάπη και δίνω αγάπη, όση έχω.
Με μένα δεν υπάρχουν γενναιόδωρες γυναίκες
κλέβω τον έρωτα στην Πιάτσα Γκράντε
κι ευτυχώς δεν υπάρχουν εδώ ληστές σαν εμένα.
Με τον τρόπο μου έχω ανάγκη κι εγώ για χάδια
Έχω ανάγκη να προσευχηθώ στον Θεό
Αλλά τη ζωή μου δεν την αλλάζω ποτέ, ποτέ
Με τον τρόπο μου αυτό που είμαι το θέλησα εγώ
Άσπρα σεντόνια να σκεπαστώ δεν έχω
κάτω από τα αστέρια στην Πιάτσα Γκράντε
κι αν η ζωή δεν έχει όνειρα, εγώ έχω και σου τα δίνω.
Κι αν δεν θα υπάρχουν πια άνθρωποι σαν εμένα
Θέλω να πεθάνω στην Πιάτσα Γκράντε
ανάμεσα σε αδέσποτα γατιά σαν εμένα γύρω μου

[τη μετάφραση των στίχων έκανε η Λητώ Σεϊζάνη]

Η Claudine Georgette Longet γεννήθηκε στο Παρίσι το 1942. Η δεκαετία του ’60 την βρίσκει στην Καλιφόρνια, όπου προσπαθεί να «βρει την τύχη της» ως χορεύτρια, ηθοποιός και τραγουδίστρια (καλλιτέχνις, γενικώς δηλαδή…). Το 1960 εργάζεται ως χορεύτρια στα Folies Bergère κάποιου καζίνο στο Las Vegas. Σε μια επιστροφή στο σπίτι της, χαλάει το αυτοκίνητό της και σταματά να την βοηθήσει ο Andy Williams, λαμπρό αστέρι της εποχής (σα να λέμε σήμερα ο Michael Buble) και κoλλλητός φίλος της οικογένειας Robert Kennedy. Toν Δεκέμβριο του 1961 παντρεύονται και γίνονται ένα από τα πιο «καυτά» ζευγάρια της εποχής. Κάνουν και τρία παιδάκια. Έμειναν παντρεμένοι μέχρι το 1975, οπότε και χώρισαν. Στο μεταξύ η Claudine είχε μια αξιοπρεπή καριέρα ως ηθοποιός, της τηλεόρασης κυρίως, και ως τραγουδίστρια (ως χορεύτρια μην με ρωτήσετε τί έκανε, δεν γνωρίζω…). Εμφανίστηκε πολλές φορές στο πολύ δημοφιλές σόου του συζύγου της “The Andy Williams Show”, και στις σειρές Dr. Kildare, Combat, F.B.I., Hogan Heroes , Run For Your Life και σε πολλές άλλες. Και βέβαια είχε και έναν μεγάλο ρόλο στο The Party του Blake Edwards, δίπλα στον μεγάλο Peter Sellers, το 1968. Στην ταινία αυτή υποδύθηκε μια σεμνή νεαρή ηθοποιό, που ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έδωσε σημασία στον νεαρό Ινδό που υποδύεται ο Sellers. Και που χάρη σ’αυτόν, διασκέδασε και πέρασε μαζί του τόσο καλά, που στο τέλος έφυγαν μαζί από το πάρτυ. Στη διάρκεια μάλιστα του πάρτυ, τραγούδησε κι ένα τραγουδάκι, συνοδεύοντας το με την κιθάρα της. Στο μεταξύ το 1966, υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την Α&Μ. Μέχρι το 1970 ηχογράφησε 5 άλμπουμ και από το 1970 ως το 1972 άλλα δυο στην εταιρία Barnaby. Tα περισσότερα τραγούδια της ήταν επανεκτελέσεις, αλλά είχε και κάποιες δικές της επιτυχίες (“Meditation”). Σημειωτέον ότι το άλμπουμ του 1972 είχε τίτλο “Let’s spend the night together” από το γνωστό τραγούδι των Rolling Stones που τραγούδησε και η Claudine.

Σ’όσα όμως έργα κι αν έπαιξε, όσα τραγούδια κι αν είπε, η Claudine έμεινε στην ιστορία για ένα άλλο της κατόρθωμα. Μετά το διαζύγιο της με τον Williams, πήγε να συζύσει με τον πρωταθλητή του σκι Vladimir “Spider” Sabich στο σπίτι του στο Aspen. Είχαν γνωριστεί και κεραυνοβόλα ερωτευτεί το 1972, όσο ακόμα ήταν παντρεμένη. Μια μέρα, άγνωστο πώς ακριβώς, η Claudine τον πυροβόλησε στην κοιλιά και ο Sabich ξεψύχησε στο ασθενοφόρο από ακατάσχετη αιμορραγία. Στην κηδεία του Sabich εμφανίστηκε σαν κυρία, σοκάροντας την οικογένεια του σκιέρ. Στην πολύκροτη δίκη ισχυρίσθηκε πως ήταν ατύχημα, είχε και έναν καλό δικηγόρο (τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε) και καταδικάστηκε σε 30 μόνο μέρες φυλακή. Από τις οποίες, τις καθημερινές ήταν σπίτι της γαι να προσέχει τα παιδιά της, όπως ήθελε η νομοθεσία.

Η διαβόητη Claudine έγινε βέβαια θέμα για πολλά κουτσομπολίστικα περιοδικά, κανάλια, άρθρα, συζητήσεις, κ.λπ. Έγινε όμως και το θέμα ενός τραγουδιού των Rolling Stones. Το “Claudine”, ένα τραγούδι σε στυλ Bo Didley, είχε ηχογραφηθεί το 1977 με σκοπό να μπει στο L.P. των Stones “Emotional Rescue”. Φοβήθηκαν όμως μην τους σύρουν στα δικαστήρια για δυσφήμιση, κ.λπ. κι έτσι το τραγούδι κυκλοφορούσε για πολλά χρόνια σε bootleg εκδόσεις. Οι στίχοι του περιγράφουν πιστά την κυρία Longet και τα κατορθώματά της (Μόνη διαφορά, ότι αναφέρουν πως έπεσαν τρεις σφαίρες, ενώ στην πραγματικότητα, μια μόνη σφαίρα άρκεσε για να στείλει αδιάβαστο τον πρωταθλητή σκιέρ). Το Νοέμβριο του 2011, οι Rolling Stones επανακυκλοφόρησαν σε deluxe έκδοση το άλμπουμ του 1978, εμπλουτίζοντάς το με κάποια ακυκλοφόρητα κομμάτια τους. Ένα απ’αυτά είναι και το Claudine. Περίπου τις ίδιες μέρες της επανακυκλοφορίας του “Some girls” , προβλήθηκε από κάποιο ελληνικό κανάλι το “Πάρτυ” του Blake Edwards, το οποίο απόλαυσα για πολλοστή φορά. Ψάχνοντας για λεπτομέρειες για να γράψω κάτι γι’αυτό το έργο, έμαθα τόσα και τόσα για τον βίο και την πολιτεία της Cl Longet, αλλά κυρίως πώς και γιατί οι αγαπημένοι μου Rolling Stones, έγραψαν αυτό το τραγούδι. Είδες τί μαθαίνει κανείς;…