Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Εγώ γέρος; Ποτέ!

Τώρα  που ξαναβρήκα τα φιλαράκια του σχολείου στο Facebook τι να πω;  Ολοκληρώθηκα ως κοινωνικό όν… Μετά από τόσα χρόνια είναι σαν μια τιμητική εκδήλωση προς το παιδικό κομμάτι του εαυτού σου, αυτό που αφήνεις άθελά σου να ροκανιστεί στην πορεία της ζωής σου.

Μια επανασύνδεση με το παρελθόν λοιπόν, στην σωστή δοσολογία όμως… Δίνεις αυτό που θες, την ώρα που το θες και όπως το θες και παίρνεις πίσω ό,τι έρθει. Και αν επιθυμήσεις να μεταφερθείς στον πραγματικό κόσμο, ελεύθερα! Η ζωή σου αναστατώνεται έτσι σε ελεγχόμενο βαθμό, και μάλλον χαίρεσαι αυτό το ξαφνικό άνοιγμα του ορίζοντός σου. Από το βάθος του καναπέ σου ή της κουζίνας σου, ανάλογα, πνιγμένος (η) στη καθημερινή ρουτίνα και στις υποχρεώσεις, εκεί που έχεις μπει σ’ ένα κομβικό σημείο με το υπαρξιακό ερώτημα «γιατί τρέχω;» να σε σκοτώνει και να σου καταδυναστεύει το μυαλό, μύριοι καλοπροαίρετοι άνθρωποι αλληλεπιδρούν ξαφνικά μαζί σου, ελεύθερα, χωρίς απαιτήσεις: μοιράζεστε λίγο από τη ζωή σας και τον εαυτό σας και χαίρεστε αυτή την έκθεση χωρίς σύνορα και κανόνες… Δεν τους γνωρίζεις, όμως σου είναι οικείοι, μοιράζεστε αναμνήσεις κοινές και ένα άρωμα του παρελθόντος. Οι παιδικοί φίλοι… φίλοι για πάντα.

Η αλήθεια είναι  ότι είναι συγκινητικό να βλέπεις την πορεία τους μες στο χρόνο. Μερικοί άνθισαν, αξιοποίησαν τον εαυτό τους,  ομόρφυναν και είναι ανοιχτοί προς τους άλλους. Άλλοι είναι σε επιφυλακή, για τους δικούς τους λόγους, και προτιμούν να βλέπουν παρά να εκφράζονται. Άλλοι πάλι αγωνιούν τόσο για λίγη ανθρώπινη παρέα που νοιώθεις άβολα με την ένταση με την οποία το επιδιώκουν. Μερικές αντιπάθειες παρέμειναν με το χρόνο… αλλά όλους ανεξαιρέτως τους αγαπάς. Είπαμε, είναι οι παιδικοί σου φίλοι.

Όλοι  τους έχουν επίγνωση του χρόνου που πέρασε και αγαπημένη ατάκα σε κάθε ευκαιρία είναι ο σχολιασμός για τη σημερινή ηλικία μας: είμαστε σχεδόν γέροι ε;

Αλήθεια όμως, πότε αισθανόμαστε γέροι;

Θα απαντήσουμε αυθόρμητα πως η χρονολογική ηλικία μετράει και πως οι άνω των εβδομήντα ετών αισθάνονται σίγουρα γέροι: υπάρχουν εμφανή σημάδια του χρόνου και το τέλος της ζωής δεν απέχει πια πολύ… Με μια δεύτερη σκέψη, θα συμπληρώσουμε πως το θέμα ίσως δεν είναι τόσο η ακριβής ηλικία και η εμφάνιση, όσο η ικανότητα για εργασία και η προσφορά προς τους άλλους και την κοινωνία. Μια άποψη που σίγουρα ίσχυε παλιά: oι άνδρες θεωρούνταν γέροι όταν δεν μπορούσαν πλέον να εργαστούν ενώ για τις γυναίκες η δυνατότητα τεκνοποίησης και η κοινωνική θέση καθόριζε την τοποθέτησή τους στην ομάδα των νεανίδων ή των αξιοσέβαστων κυριών.  Σήμερα, γινόμαστε «κοινωνικά» γέροι όλο και πιο νωρίς, αφού στα σαράντα αρχίζει ο εργασιακός αποκλεισμός ενώ παράλληλα γερνάμε βιολογικά όλο και πιο αργά, ο οικογενειακός ιστός έχει αλλάξει και ίσως από ένα σημείο και μετά να βρισκόμαστε περιθωριοποιημένοι ακόμα και στην οικογένεια μας. Οπότε; Σε μια τρίτη και τελευταία θεώρηση, θα καταλήξουμε σ’ έναν πιο γενικό ορισμό και θα πούμε πως όχι, δεν είναι τόσο η ηλικία, η καρδιοαγγειακή μας κατάσταση ή το κατά πόσο είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία ή στους γύρω μας που θα καθορίσει αν νοιώθουμε γέροι, όσο η διάθεση που κουβαλάμε…

Και πότε αλλάζει ριζικά η διάθεσή μας, ώστε από αίσθημα νιότης να περνάμε σε ένα αίσθημα γήρανσης και τι σημαίνει αυτό;

Τη μεγάλη ώρα που θα νοιώσουμε ότι είχαμε μια ζωή πριν και μια ζωή μετά… όπου θα συλλογιστούμε ότι βρισκόμαστε στο κεφαλόσκαλο της υπόλοιπης ζωής μας… «Η ζωή πριν» όπου μεγαλώσαμε, εξελιχθήκαμε, μάθαμε, αναζητήσαμε και διεκδικήσαμε απαντήσεις, εμπειρίες… Και η «ζωή μετά» όπου πίσω μένει ο μεγάλος έρωτας, οι μεγάλοι ενθουσιασμοί, οι μεγάλες προσδοκίες, τα μεγάλα όνειρα… Όμως το υπόλοιπο της ζωής μας ορίζεται από αυτά που δεν θα υπάρξουν πια ή μήπως από αυτά που θα δοθούν επιπλέον; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι που θα μας αυτοπροσδιορίσει ως γέρους. Δύσκολη επιλογή- μια τρίχα χωρίζει τη μια άποψη από την άλλη.

Το  ποτήρι που καλούμαστε να πιούμε, θα είναι μισό γεμάτο και εύγευστο αν συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχει μια υπαρξιακή μέθη στο να αφήνεις πλέον να ξετυλίγεται  οτιδήποτε με τη χάρη (ή τη βαρεμάρα) ενός προηγούμενου πεπρωμένου… Χάρη που πηγάζει από την αυξανόμενη ικανότητα να είμαστε δεκτικοί, ευαίσθητοι, σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας: λαμβάνουμε όλο και καλύτερα τα αθέατα μηνύματα και οι καταστάσεις αξιολογούνται με άλλες μονάδες μέτρησης και σε πλαίσια διαχρονικά. Ξέρουμε όλο και καλύτερα τι μένει, τι φεύγει, τι αξίζει πραγματικά, ποια είναι η θέση μας. Το σώμα μας γερνάει, μας αφήνει, θα ήμασταν τρελοί να μην το παραδεχτούμε. Δεν μας εγκαταλείπει όμως, λαμβάνει και εκπέμπει με άλλον τρόπο: για παράδειγμα ένα φύσημα του αέρα στα μαλλιά, ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα του χεριού, μπορεί να αποκτήσει μια ερωτική διάσταση πιο συμπυκνωμένης έντασης από αυτό που θα νοιώθαμε στα νιάτα μας… Υπαρξιακή μέθη λοιπόν που χαρίζεται από την αποστασιοποίηση, την οποία ερχόμαστε να τηρήσουμε. Το βήμα προς τα πίσω που θα κάνουμε θα μας δώσει ύψος ώστε να ολοκληρώσουμε σταδιακά ένα δύσκολο έργο: αυτό της συμφιλίωσης με τον εαυτό μας, με τους άλλους και με τον κόσμο… μια απασχόληση που μια ζωή ολόκληρη μπορεί να μην είναι αρκετή…

Τι λέτε;

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Αυτό ήταν το θέμα της ιταλικής κωμωδίας, αν μπορούμε βέβαια να την ονομάσουμε κωμωδία, με τίτλο Ο Τζάννι και οι γυναίκες, πρωτότυπος τίτλος Gianni e le donne, που παίχτηκε το καλοκαίρι. Αντί για «ένα φύσημα του αέρα στα μαλλιά», ο ήρωας που αρχικά δεν θέλει να παραδεχτεί ότι γερνάει, φτάνει κάποια στιγμή να κοιτάζει τον ήλιο και να αντλεί χαρά απ’αυτό και μόνο το γεγονός.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.