Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ζήτω η Παπαρίζου!

Σκηνή 1η : κάποια Τρίτη, ώρα 13.30.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο για να πάω να πάρω τη μικρή μου από το σχολείο. Βάζω ζώνη, βάζω ραδιόφωνο (κάποιο σταθμό απ’αυτούς τους μοδάτους, που είχε από την προηγούμενη μέρα επιλέξει η μεγάλη μου κόρη) και ξεκινώ. Στο δεύτερο τραγούδι , τί ακούω; Το πολυαγαπημένο μου “The Rose”. Όμως αυτή που τραγουδά δεν είναι η Bette Midler. Ούτε η LeAnn Rimes που το είχε επίσης τραγουδήσει πριν μερικά χρόνια. Και ποια είναι λοιπόν; Γνωστή φωνή, αλλά… Και δεν είναι και τόσο κακό… Συμπαθητικό θα έλεγα…

Σκηνή 2η: την ίδια Τρίτη, ώρα 17.30.

Μπαίνω στο internet, googlάρω “the rose”, για να λύσω το μυστήριο. Βγαίνει πρώτα η πρώτη εκτέλεση, από την Bette Midler. Ευκαιρία να την ακούσω άλλη μια φορά και μετά βρίσκω αυτό που θέλω. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται η μικρή μου κι ακούγοντας το τραγούδι, αναφωνεί : “α, αυτό το ξέρω, είναι το καινούργιο της Παπαρίζου, από τη συναυλία…” ΩΧ… Παπαρίζου;;;… και μου φάνηκε και συμπαθητικό;;;… Αν είναι δυνατόν… Τολμά να τραγουδά αυτό το υπέροχο κομμάτι, που πρωτοτραγούδησε η υπέροχη Bette (την οποία, ως γνωστόν, λατρεύω), απ’ αυτό το υπέροχο soundtrack, του υπέροχου ομότιτλου έργου; “Αφού είπες ότι χθες που τ’ άκουσες, σ’ άρεσε” μου τη μπαίνει η κόρη μου (από μικρό και από τρελό…).

Εντάξει, εδώ που τα λέμε, καλό ήταν. Δεν ήταν Bette Midler, αλλά κι από τις άλλες σαχλαμαρίτσες που μας λέει η Παπαρίζου, σίγουρα είναι καλύτερο το “The Rose”.

“ Άντε, γερνάς και μόνο ό,τι είναι της εποχής σου μας το λες καλό”, πετάγεται πάλι η μικρή. (Κι εγώ αρχίζω να αισθάνομαι σαν τον γέρο ήρωα του ΑΡΚΑ με τον σκύλο του).

Μήπως έχει δίκιο το παιδί; Γιατί δηλαδή η Παπαρίζου, και κάθε Παπαρίζου, δεν δικαιούται; Ο.Κ. η πρώτη εκτέλεση, θα είναι πάντα η πρώτη εκτέλεση και η Midler θα είναι πάντα η μία και μοναδική. Στη LeAnn Rimes δηλαδή, γιατί δεν ξίνισα τα μούτρα μου έτσι;

Θυμάστε που όταν ήμαστε πιτσιρίκες, ακούγαμε Πασχάλη μετά μανίας (γιατί πρέπει να το ομολογήσω ότι μικρή ήμουν μια «Πασχαλίτσα», όπως λέμε «Ρουβίτσα»). Τί τρελούς χορούς είχα ρίξει στα πάρτυ του δημοτικού ακούγοντας τη “Lola” (Kinks) στα ελληνικά. Και πώς εκστασιαζόμουν στο “Prison song” του Graham Nash, μεταφρασμένο σε ρομαντικό «και το τραγούδι μου σε σένα θα το πω, που κλαις αδιάκοπα έναν χωρισμό…» = «And here’s a song to sing, For every man inside, If he can hear you sing, It’s an open door». Αστείο ε; Χαζό; Γελοίο;  Nαι, αλλά εγώ τότε τρελαινόμουν που το άκουγα. Κι όχι μόνον, αλλά και εκείνη την εποχή δεν θα ήταν πάνω από δέκα – είκοσι άνθρωποι στην Ελλάδα που να ήξεραν τον G.Nash. Και επιπλέον, νομίζω πως ήταν και μια “αξιοπρεπής” εκτέλεση ενός ωραιότατου τραγουδιού. ΚΑΙ, επίσης γεγονός είναι ότι διαβάζοντας στο εξώφυλλο της κασέτας (κασετούλες είχαμε τότε) το όνομα του συνθέτη, έψαξα αργότερα να βρω ποιος ήταν αυτός ο Graham Nash κι έτσι λάτρεψα , και ακόμα λατρεύω τους Crosby, Stills & Nash (& Young ενίοτε). Κι έτσι έψαξα και για τον Ray Davies και έμαθα τους Kinks, κτλ, κτλ.

Και να σας πω και το καλύτερο;  Οι κόρες μου κατέβασαν το έργο “The Rose” και το είδαν και κατέβασαν και το soundtrack μετά, και με ρώτησαν αν υπήρξε στ’ αλήθεια η τραγουδίστρια της ταινίας. Μήπως αύριο θα κατεβάσουν και Janis Joplin; Ε;

Να τί μου έμαθε ο Πασχάλης…

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.