Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Η πορεία μου προς το blog

Συχνά διερωτώμαι αν η αγάπη για την ανάγνωση και το βιβλίο γενικά είναι έμφυτη ή επίκτητη. Η τάση είναι να πιστεύουμε ότι είναι επίκτητη, ότι αποκτάται και καλλιεργείται με την εκπαίδευση, το παράδειγμα του περιβάλλοντος κ.λπ. Γι’ αυτό και όλοι προσπαθούμε να εμπνεύσουμε την αγάπη για το βιβλίο στα παιδιά, από τη νηπιακή ακόμη ηλικία, διδάσκουμε στα μεγαλύτερα τη λογοτεχνία, διοργανώνουμε διαγωνισμούς, εκθέσεις βιβλίων, σε μερικά σχολεία υπάρχει ακόμη και «ώρα βιβλιοθήκης», όπου τα παιδιά επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη, δανείζονται βιβλία ή διαβάζουν εκεί.

 Καθόλου δεν αμφισβητώ ότι όλες αυτές οι δραστηριότητες και άλλες ακόμη, συμβάλλουν στην ενίσχυση της βιβλιοφιλίας, στην αγάπη για το διάβασμα. Όμως, με τα χρόνια τείνω να πιστεύω πως η αγάπη για το διάβασμα είναι προπάντων έμφυτη. Γεννιόμαστε μ’ αυτή την τάση, όπως άλλοι γεννιούνται με την αγάπη και την κλίση για τη ζωγραφική, για τα σπορ κ.λπ. Δεν μπορώ αλλιώς να εξηγήσω, τουλάχιστον την προσωπική μου περίπτωση.

Έζησα την παιδική μου ηλικία σε μια εποχή όπου το βιβλίο ήταν ακριβό και σπάνιο. Δεν είχαμε βιβλιοθήκη στο σπίτι, οι γονείς μου διάβαζαν μόνο την εφημερίδα και εκκλησιαστικά βιβλία (ο πατέρας μου ήταν ιερέας. Όμως, αργότερα, όταν δανειζόμουν από το σχολείο ή αρχίσαμε ν’ αποκτούμε τα πρώτα μας βιβλία, διάβαζαν κι εκείνοι. Άραγε εκείνοι να μου κληροδότησαν αυτή την αγάπη;) Θυμάμαι  ότι μόλις άρχισα να διαβάζω, ήδη από το νηπιαγωγείο, μου άρεσαν τα βιβλία. Δανειζόμουν από το σχολείο ή από πιο προνομιούχες συμμαθήτριες και φίλες. Βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου μένει ένα μουντό, αδρανές, κυριακάτικο απόγευμα (η πιο θλιβερή ώρα της εβδομάδας, τότε τουλάχιστον) που δεν είχα τι να διαβάσω, πήγα στο σπίτι μιας φίλης που είχε βιβλία κι εκείνη έλειπε. Την απογοήτευση που ένιωσα έρχονται στιγμές που ακόμη την αισθάνομαι. Θυμάμαι ακόμη πόση χαρά δοκίμασα όταν μια μέρα ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι ένα «κλασικό εικονογραφημένο» και με πόση λαχτάρα περίμενα το επόμενο.

Απόκτησα τα πρώτα μου βιβλία (τα έχω ακόμη) στην ηλικία των 15 χρόνων περίπου, όταν ένα βιβλιοπωλείο στη Λευκωσία άρχισε να πουλάει βιβλία με δόσεις. Ένας υπάλληλος του βιβλιοπωλείου κυκλοφορούσε στη γειτονιά μ’ ένα ποδήλατο φορτωμένο βιβλία, τα πουλούσε και κάθε μήνα μας επισκεπτόταν για να εισπράξει τη δόση. Αυτό το απωθημένο της στέρησης είναι που με κάνει τώρα, νομίζω, να μη χορταίνω τα βιβλία, να αγοράζω τόσα που να μην προλαβαίνω να τα διαβάζω.

Η αγάπη για το διάβασμα δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Το βιβλίο ήταν και είναι για μένα ένα διάπλατα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο, ο σύντροφος στις ώρες της μοναξιάς, η παρηγοριά στις ώρες της θλίψης, μα πάνω απ’ όλα είναι μια απεριόριστη πηγή απόλαυσης. Αυτή την ευχαρίστηση που προέρχεται από το διάβασμα προσπάθησα να εμπνεύσω στους μαθητές μου. Με κάποιους τα κατάφερα, με άλλους όχι. Η πίστη μου στο έμφυτο της κλίσης για διάβασμα βρήκε ακόμη μια επιβεβαίωση.

Πολύ συχνά συνήθιζα να κρατάω σημειώσεις γι’ αυτά που διάβαζα. Μια ωραία εικόνα, μια σκέψη που με σταμάτησε, λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου. Κάποια στιγμή θέλησα να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις με άλλους ανθρώπους. Ζήτησα συνεργασία με το ραδιόφωνο και για τέσσερα συνεχή χρόνια παρουσίαζα ένα βιβλίο κάθε βδομάδα. Αργότερα, και μέχρι σήμερα, εξακολούθησα τις παρουσιάσεις, αλλά όχι πια τόσο συστηματικά. Ίσως γιατί ύστερα ήρθαν τα blogs!

Πληροφορήθηκα την ύπαρξη των ελληνικών και ειδικά των βιβλιοφιλικών blogs από ένα δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας. Ο πειρασμός να δημιουργήσω το δικό μου ήταν μεγάλος, πράγμα που έκανα τον Ιούνιο του 2006 με το όνομα anagnostria, με τη βοήθεια φίλων. Τώρα όμως έχω τόσο εξοικειωθεί που βοηθώ άλλους να φτιάξουν το δικό τους. Η ενασχόληση με το blog εξακολουθεί να είναι μια από τις κυριότερες ενασχολήσεις μου σήμερα. Κατά κανόνα ανεβάζω ένα ποστ την εβδομάδα με την παρουσίαση ενός βιβλίου. Αραιά και που γράφω και κάτι άλλο, συνήθως ταξιδιωτικές εντυπώσεις.

Μέσα από το blog έχω γνωριστεί με άλλους… ομοιοπαθείς, ανταλλάζουμε γνώμες και σχόλια, συζητάμε, διαφωνούμε ή συμφωνούμε. Ενημερώνομαι για αξιόλογα βιβλία που αλλιώς θα μου ήταν άγνωστα ή αποφεύγω να χάσω το χρόνο μου όταν bloggers που εμπιστεύομαι (ομολογώ περισσότερο από τους επαγγελματίες κριτικούς) τα απορρίπτουν. Ξέροντας ότι για το βιβλίο που διαβάζω θα αναρτήσω ένα ποστ, γίνομαι πολύ πιο προσεκτική στην ανάγνωσή του. Άλλοτε πάλι γυρίζω πίσω και ξαναδιαβάζω αυτό που έγραψα για ένα βιβλίο που έχω μισοξεχάσει.

Σιγά-σιγά προχώρησα και λίγο τεχνολογικά. Πώς βάζεις μια φωτογραφία; Πώς βάζεις μουσική; Πώς δημιουργείς συνδέσμους; Είναι άλλη μια απόλαυση αλλά και τρόπος να συμβαδίζεις με τις νεότερες γενιές είτε ζητώντας συμβουλές είτε έχοντας τη δυνατότητα της χρήσης μιας κοινής γλώσσας.

Δεν ξέρω ποιος επινόησε και δημιούργησε τα blogs. Όποιος και να ‘ναι τον ευχαριστώ.

To blog της αναγνώστριας,  www.anagnostria.blogspot.com

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.