Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Van Morrison “The Belfast cowboy”

Την καλύτερη έκπληξη της ζωής μου, μου την έχει κάνει ο Bob Dylan. Στις 28 Ιουνίου του 1989 στη διάρκεια μιας συναυλίας του στο γήπεδο της Λεωφόρου, εμφανίζεται ξαφνικά στη σκηνή, δίπλα στον Dylan, ένας κοντόχοντρος τύπος -νομίζω πως κρατούσε και κιθάρα- και άρχισαν να τραγουδάνε μαζί. Ήταν ο Van Morrison αυτοπροσώπως και έμεινε για τρία τραγούδια (“crazy love”, “it’s allover now baby blue” και το τρίτο δεν το θυμάμαι ύστερα από τόσα χρόνια). Από εκείνη τη μέρα και μετά -μην με κοροϊδέψετε- αισθάνομαι πως υπάρχει κάτι ιδιαίτερο ανάμεσα σε μένα και τον Van….

Ο φίλος μου ο Van, λοιπόν, γεννήθηκε το 1945 στην Ιρλανδία, στο Μπέλφαστ. Ο πατέρας του ήταν φανατικός συλλέκτης αμερικάνικων δίσκων, η μαμά του υπήρξε τραγουδίστρια κι ο ίδιος στα 15 του παράτησε το σχολείο και έπαιζε σε διάφορα γκρουπάκια . Και στα 19 του φτιάχνει τους Them. Οι πρώτες τους εμφανίσεις ήταν στο club ενός ξενοδοχείου χωρητικότητας 200 ατόμων. Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος στηνόταν στην ουρά για να τους δει. Η πρώτη τους ηχογράφηση στην Decca, το “Don’t start crying now”, δεν πούλησε σχεδόν τίποτα (και έπαιζε και ο Jimmy Page σαν στούντιο κιθαρίστας…). Λίγο μετά κυκλοφόρησε το GLORIA που επίσης δεν πήγε καλά στις πωλήσεις, αλλά έγραψε ιστορία και έχει τραγουδηθεί –κυριολεκτικά- από τους πάντες. Από τους Doors μέχρι την Patti Smith και τους Green Day (προς το τέλος του τραγουδιού “Horseshoes & handgrenades”, o B.J.Armstrong τραγουδά το γνωστό chorus G-L-O-R-I-A). Και δεν υπάρχει κιθάρα στον κόσμο που να μην έχει –προσπαθήσει τουλάχιστον- να παίξει το “Gloria”. Όμως οι Them δεν άντεξαν για πολύ κι ο Morrison ξεκινά μια πετυχημένη –καλλιτεχνικά τουλάχιστον- σόλο καριέρα. Στη Ν.Υόρκη ηχογραφεί άλλο ένα θαύμα που όλοι μας έχουμε σιγοσφυρίξει και που μας ενθουσιάζει πάντα, όσες φορές κι αν το έχουμε ακούσει, το Browned eyed girl (αρχικός τίτλος “brown skinned girl”). Αυτό μπαίνει και στο top ten. To album όμως “Blowin’ your mind” κυκλοφορεί παρά τη θέληση του, δεν πουλάει καθόλου κι ο Van απογοητευμένος γυρνάει στην πατρίδα του. Ευτυχώς όχι για πολύ…

Το 1968 υπογράφει συμβόλαιο στη Warner και μέσα σε δυο οκτάωρα ηχογραφεί το κλασσικό “Astral weeks”. Κλασσικό, όχι γιατί είχε καμιά τεράστια επίδραση στην εξέλιξη της μουσικής, αλλά γιατί εκφράζει όσο κανένας άλλος «ποπ» δίσκος τη σύγχυση και την παραζάλη της εφηβείας. Γεμάτο από τις εμπειρίες της ζωής στο Μπέλφαστ, (ήταν 23 ετών όταν το έβγαλε κι ακούγεται λες και κουβαλάει πάνω του δυο ζωές), σκοτεινό κι αγωνιώδες. Ήταν κάτι καινούριο και διαχρονικό. Ούτε jazz, ούτε folk, ούτε blues, αλλά με στοιχεία απ’όλα αυτά. Η θαυμάσια , σκοτεινή φωνή του – άλλος λευκός δεν έχει τραγουδήσει σαν κι αυτόν- μέσα σ’ένα τραγούδι ή και σ’έναν στίχο, από τρυφερή γίνεται κλαψιάρικη (προσέξτε το madame George καθώς επαναλαμβάνει “dry your eye, your eye…”) κι άλλοτε βγάζει χαρά (The Way Young Lovers Do ,“Sweet thing”). Και βέβαια γεμάτο αισιοδοξία ήταν και το επόμενο album “Moondance” (1970) που εκτός των άλλων του πρόσφερε –επιτέλους- και λίγη χαρά στην τσέπη του.

Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια με πολλούς σπουδαίους δίσκους, άλλους εμπορικά πετυχημένους κι άλλους λιγότερο, και καθένας από αυτούς να αντανακλά τη ζωή του, τη διάθεσή του, τις εμπειρίες του και τα κέφια του. Το “Tupelo Honey” (1971) ξεχειλίζει από συζυγική ευδαιμονία. Στο Wild night μας λέει : “as you stand before the mirror and you comb your hair…and everything looks so complete. The wild night is calling, Come out and dance, Come out and make romance =καθώς στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και χτενίζεις τα μαλλιά σου…και τα πάντα μοιάζουν τόσο τέλεια. Η άγρια νύχτα φωνάζει, Έλα έξω και χόρεψε, έλα και δώσε μου αγάπη» ).  Ποια γυναίκα δεν θά’θελε ένα τέτοιο τραγούδι, γραμμένο γι’αυτήν και τραγουδισμένο από την ουράνια φωνή του Morrison; Το 1973 όμως την χώρισε (κρίμα το τραγούδι…) και ιδού το 1974 το “Veedom Fleece”, μια σωστή συναισθηματική θύελλα.

Και καθώς μεγάλωνε και μάλλον ηρεμούσε, ακούγαμε υπέροχα τραγούδια σε γαλήνιο σκηνικό, χειμαρρώδεις αφηγήσεις, εμπνευσμένα μουσικά ταξίδια με επιρροές από την κέλτικη παράδοση και τη jazz. Πολλοί αποκαλούν τη μουσική του «κέλτικη σόουλ».

Το 1989 γράφει το αριστούργημα Have I told you lately που μετά τέσσερα χρόνια ξανατραγούδησε ο Rod Stewart (άλλη υπέροχη φωνή) και το έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το 2008 κυκλοφορεί το “Keep it simple” και στο μεταξύ πολλά albums, συλλογές, live albums, συναυλίες, μια συνεργασία με τους Chieftains, ένα hit single με τον Cliff Richard, και το 2009 ένα δεύτερο “Astral Weeks” από ζωντανή ηχογράφηση στο Hollywood Bowl και –ΝΑΙ- με τον Van χαμογελαστό στο εξώφυλλο…

Σε ευχαριστώ πολύ κύριε Bob Dylan για εκείνη την έκπληξη που μου είχες κάνει τότε, γιατί έγινε αφορμή να ψάξω πιο πολύ τη μουσική του Van The Man και να χαθώ άπειρες φορές μέσα στα τραγούδια του, που είτε αισιόδοξα είτε απαισιόδοξα, μόνο ευτυχία μου έχουν χαρίσει.

 

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πολύ ωραίο το κείμενο, ωραίος ο Βαν Μόρρισον και το τραγούδι που διάλεξες στο τέλος. Τώρα να γράψεις, όμως, κάτι και για τον Μπομπ Ντύλαν που σου τον γνώρισε.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Marlykon, ο τρόπος που τα λες είναι απίθανος! Γράψε για όποιον θες!

  • Η δική μου γνωριμία με τον Van the Man έγινε μέσα από την ταινία The Last Waltz του Scorcese. Στην τρυφερή ηλικία των 16-17 και με αισθητική προσανατολισμένη στην εξευγενισμένη και ρομαντικότερη μορφή του άλλου Morrisson, του Jim, ομολογώ ότι η εμφάνιση του Van με τις κλωτσιές στον αέρα, το κάθιδρο πρόσωπο και την βαριά (για να το πω κομψα) σιλουέτα με είχε σοκάρει. Παρ’ όλα αυτά ξεχώριζε. Αργότερα ακούγοντας το soundtrack ξανά και ξανά με κέρδισε το πάθος στη φωνή του κι άρχισα μέσα μου να συμφιλιώνομαι με την όλη εμφάνιση που αν μη τι άλλο ταίριαζε με το πάθος αυτό. Από τότε είδα και ξαναείδα αυτή την υπέροχη ταινία και κάθε φορά τον χαίρομαι περισσότερο. Όσους δικούς του δίσκους κι αν άκουσα από τότε για μένα ο Van ταυτίζεται με το Caravan. Turn it up, man!
    http://www.youtube.com/watch?v=7zMOOTVvpT4

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    @e. Διάβασα το ωραίο σου σχόλιο, άκουσα (ξανά) το Caravan και απλά έπρεπε να αναρτήσω και αυτό το κομμάτι στο άρθρο…είναι πράγματι τόσο αντιπροσωπευτικό του.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.