Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

It’s only rock’n’Rolling Stones

Όταν ήμουν μαθήτρια στο δημοτικό, είχα έναν συμμαθητή, γείτονα και φίλο, τον Θεοδόση. Ο οποίος Θεοδόσης, είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό και ένα πικάπ στο σπίτι του. Τα δικά μου ακούσματα εκείνη την εποχή ήταν Πασχάλης, Τουρνάς, David Cassidy, Donny Osmond…ώς εκεί. Μια μέρα λοιπόν, γυρίζοντας από το σχολείο, μου λέει ο Θεοδόσης, μ’εκείνο το στομφώδες παιδικό ύφος τύπου του “εγώ ξέρω πιο πολλά”: «έχεις ακούσει ένα τραγούδι “Angie”; Είναι φοβερό…». Κι επειδή δεν το είχα ακούσει, πήγα σπίτι του ένα απόγευμα κι από τότε εξαφανίστηκαν από τη ζωή μου ο Donny Osmond και ο David Cassidy κι ερωτεύτηκα ένα συγκρότημα που ακόμα αγαπώ και που ποτέ δεν πρόδωσε την αγάπη μου(…).

Την ώρα που εγώ κι ο Θεοδόσης ανακαλύπταμε την Angie, το “Goats Head Soup” και το ροκ, οι Rolling Stones είχαν ήδη 10 χρόνια καριέρας κι είχαν ήδη αυτοαποκαλεστεί “The world’s greatest rock’n’roll band”, τίτλο που κρατάνε ακόμα και που κανείς ποτέ δεν τους τον αμφισβήτησε.

Τον Ιούνιο του 1962 ο Mick Jagger (φωνητικά), o Keith Richards (κιθάρα), o Brian Jones(κιθάρα), o Ian Stewart (πιάνο,keyboards) , o Dick Taylor (μπάσο)και ο Tony Chapman(ντραμς)που μόλις είχαν σχηματίσει μια μπάντα, πήραν τηλέφωνο στο περιοδικό “Jazz News” για να δημοσιεύσουν μια διαφήμιση. Ο Jones στο ακουστικό και τον ρωτάνε ποιο το όνομα του συγκροτήματος. Στο πάτωμα δίπλα του, ο δίσκος του Muddy Waters με το τραγούδι“Rollin’ Stone”!…

Τον Ιούλιο εμφανίζονται για πρώτη φορά σαν Rolling Stones στο Marquee Club, με ντράμερ τον Mick Avory τώρα. Λίγες εβδομάδες μετά, φεύγει ο Taylor, για να αντικατασταθεί από τον Bill Wyman, ενώ νέος και μόνιμος πια ντράμερ, αναλαμβάνει ο Charlie Watts. To 1963 παίζουν για 6 μήνες στο Crawdaddy Club και αρέσουν. Εκεί τους βλέπει και ο 19χρονος Andrew Loog Oldham και γίνεται ο μανατζερ τους. Δεν ήξερε πολλά από μουσική, αλλά είχε χάρισμα στη «διαφημιστική προβολή». Βάλθηκε λοιπόν να τους προωθήσει, περνώντας στον κόσμο την εικόνα «των κακών παιδιών», σε αντίθεση με τους πιο «καθώς πρέπει» Beatles που σάρωναν εκείνη την εποχή. Γι’αυτό το λόγο απομακρύνει τον Ian Stewart, του οποίου η «νεαντερταλική» παρουσία δεν ταίριαζε με την υπόλοιπη μπάντα. (O Stewart όμως παρέμεινε «πραγματικό» μέλος, παίζοντας σε όλα τα άλμπουμ και συμμετέχοντας σε όλες τις συναυλίες τους, μέχρι που πέθανε το 1985.) Το σύνθημα λοιπόν, ήταν «Θα κάνουμε αυτό που ΔΕΝ κάνουν οι Beatles. Με μαλλιά πιο μακριά από κάθε άλλου γκρουπ (τότε) και συμπεριφορά τέτοια που έκανε τους Beatles να μοιάζουν με παιδιά του κατηχητικού, οι Stones εκμεταλλεύτηκαν όσο μπορούσαν περισσότερο την εικόνα τους ως «το συγκρότημα που οι γονείς μισούν».

Ο Oldham τους κλείνει συμβόλαιο με την Decca και τον Ιούνιο του 1963 κυκλοφορεί το πρώτο τους single “Come on” του Chuck Berry. To επόμενο ήταν το “I wanna be your man” μια σύνθεση των Beatles (ωραίοι ε; τους επιτέθηκαν με τα δικά τους όπλα…), ύστερα από μια τυχαία συνάντησή τους. Το ίδιο τραγούδι το ηχογράφησαν και οι Beatles μετά από 6 μήνες. Στις αρχές του 1964 βγάζουν το “Not fade away” του Buddy Holly και κάνουν την πρώτη τους περιοδεία στην Αγγλία. Λίγους μήνες μετά κάνουν την πρώτη τους εμπορική επιτυχία (Νο.3 στην Μ. Βρεταννία και 42 στις Η.Π.Α) με μια ροκ διασκευή του “It’s allover now” του B.Womack.

Εκείνη την εποχή ο Oldham πιέζει τον Mick και τον Keith να αρχίσουν να γράφουν δικά τους τραγούδια. Τους έχωσε στην κουζίνα του σπιτιού τους και τους είπε να μην βγουν χωρίς ένα έτοιμο κομμάτι. Το αποτέλεσμα ήταν το As tears go by. Έτσι λοιπόν ο Mick και ο Keith έπιασαν το νόημα και στρώθηκαν στη δουλειά. Το 1965 κλείνουν θέση στη ροκ ιστορία με το ,παγκοσμίως Νο.1, “Satisfaction”. Τρεις νότες, κάνουν ένα riff, που είχε έρθει στο μυαλό του Keith, στον ύπνο του σ’ένα ξενοδοχείο στη Florida στη διάρκεια μιας περιοδείας. Το μαγνητοφώνησε, ξανακοιμήθηκε και το πρωί το έπαιξε στον Mick, μπήκαν οι στίχοι και γεννήθηκε το τραγούδι που το ξέρουμε ΟΛΟΙ, που δεν λείπει από καμιά λίστα με τα καλύτερα τραγούδια, και που οι κριτικοί του περιοδικού Rolling Stone, το 1988 το έβαλαν στην κορυφή της λίστας, περιγράφοντας το σαν το “rock’n’roll αντίστοιχο με τις εναρκτήριες νότες της Πέμπτης του Μπετόβεν”. O ίδιος ο Richards, έχει πει «ακούω το Satisfaction στο “Jumping Jack Flash”. To ακούω στα μισά από τα τραγούδια μας. Έχω φτάσει πια στο σημείο να πιστεύω πως υπήρχε μόνον ένα τραγούδι και τα μετέπειτα είναι απλά οι παραλλαγές του.»

To 1966 κυκλοφορεί το “Aftermath” με αποκλειστικά δικές τους συνθέσεις. Η επόμενη χρονιά , είναι πολύ επεισοδιακή, όσο και παραγωγική. Κυκλοφορούν 3 L.P., μπλέκουν με το νόμο εξ αιτίας ναρκωτικών και ναι μεν οι Jagger και Richards ξεμπλέκουν (και τονώνουν την εικόνα του αντισυμβατικού, του επαναστάτη, του «άνετου» ροκά), αλλά ο Jones έχει αρχίσει να χάνει σώμα και μυαλό. Μόλις που συμμετείχε στο “Beggar’s Banquet” του 1968, τον Ιούνιο του 1969 αποχωρεί από το γκρουπ λόγω «μουσικών διαφορών» και τον Ιούλιο τον βρίσκουν νεκρό στην πισίνα του σπιτιού του. Δυο μέρες μετά την θέση του στους Stones παίρνει ο Mick Taylor, και δίνουν τη μεγάλη δωρεάν συναυλία στο Hyde Park στη μνήμη του Jones. Άλλη μια δωρεάν συναυλία ,στο Altamont των Η.Π.Α. αυτή τη φορά, όπου οι «σεκιουριτάδες» Hell’s Angels, μαχαιρώνουν θανάσιμα έναν νεαρό μπροστά στη σκηνή.

Το 1971, οι Beatles έχουν πια διαλυθεί, ο θρόνος είναι όλος δικός τους, ιδρύουν τη δική τους δισκογραφική εταιρία “Rolling Stones Records” και ιδού το “Sticky Fingers” με το προκλητικό εξώφυλλο του Andy Warhol, και τους Stones στα καλύτερά τους. Blues, jazz, country και hard rock, η φωνή του Jagger στους ουρανούς, οι στίχοι του έξυπνοι και εξεζητημένοι και η μελωδική πινελιά από την κιθάρα του Taylor. Το τέλειο ροκ άλμπουμ.

Στην Γαλλία (όπου κατέφυγαν για να φοροδιαφύγουν) ηχογραφούν το “Exile on Main Street” που αν και αρχικά αμφισβητήθηκε πολύ, τώρα πια θεωρείται από τις πιο καθοριστικές τους δουλειές. Μετά το “Exile” για τους Stones αρχίζουν τα προβλήματα. O Jagger ασχολείται με το διεθνές jet-set, o Richards βουλιάζει στα ναρκωτικά, ο Taylor αποχωρεί (και τη θέση του παίρνει ο Ron Wood) και οι κριτικοί τους χτυπούν , παρόλο που οι δίσκοι τους εμπορικά πήγαιναν καλά. Μέχρι που το 1978 βγάζουν το Some Girls (No.1) μια γεμάτη ενέργεια απάντηση στο punk, το new wave και τη disco της εποχής και αποκαθιστούν το καλό τους όνομα.

Η δεκαετία του ’80 έφερε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία “Tattoo You” και την πιο μεγάλη περίοδο (8 χρόνια) ανάμεσα σε περιοδείες. Ο Mick και ο Keith αρχίζουν να αποξενώνονται και να κοντράρονται. Ο Mick μάλλον θέλει να ακολουθήσουν το ρεύμα της εποχής, κι ο Keith προτιμά να μείνουν πιστοί στις ροκ ρίζες τους. Έτσι, ανάμεσα στους ομαδικούς δίσκους τους, κυκλοφορούν και προσωπικές τους δουλειές και πολύ καλές μάλιστα. Το 1991 αποχωρεί ο Bill Wyman. Το 1994 βγαίνει το Voodoo Lounge, μια εξαιρετική δουλειά, που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς. Το 2002 κάνουν μια μεγαλειώδη greatest hits περιοδεία και το 2005 κυκλοφορεί το υπέροχο A Bigger Bang, μια «επιστροφή στις ρίζες» με λιτή ενορχήστρωση, ζόρικο blues και garage rock.

Όσα κι αν τους έχουν κατά καιρούς «σούρει» οι κριτικοί, ό,τι κι αν έχουμε διαβάσει για τις προκλητική τους συμπεριφορά, νομίζω πως δεν θα πάψουν ποτέ να είναι το αγαπημένο μας ροκ συγκρότημα. Άψογοι μουσικοί , αλλά πάντα με πάθος και κέφι, πιστοί στο blues με το οποίο ξεκίνησαν, αλλά και πάντα ανοιχτοί σε πειραματισμούς με το καινούργιο, αντισυμβατικοί, προκλητικοί , λατρεύτηκαν από τον κόσμο όσο και όπως κανένας άλλος στο χώρο αυτό. Κανείς άλλος δεν έχει προσωποποιήσει τόσο πετυχημένα τη λέξη συγκρότημα και κανείς άλλος δεν έχει δώσει τόση ουσία στον όρο ροκ.

Θα μπορούσα να γράψω ατελείωτες σελίδες για τους αγαπημένους μου Rolling Stones, να μιλήσω για το κάθε τραγούδι τους χωριστά, για τις συνεργασίες που έχουν κάνει, για την ταραγμένη και συναρπαστική προσωπική τους ζωή, για το πώς «υπάρχουν» σε δεκάδες από τα σύγχρονα συγκροτήματα (π.χ. Black Keys, Red Hot Chili Peppers) και για τόσα άλλα. Θα προτιμήσω όμως απλά να πω, αυτό που, νομίζω, όλοι καταλαβαίνουμε. Oι Stones έχουν επάξια τον τίτλο της μεγαλύτερης ροκ μπάντας, γιατί, χωρίς ποτέ να γίνουν απλοϊκοί ή «φτηνοί», αγαπούσαν πάντα το κοινό τους και πάντα έφτιαχναν τραγούδια που μιλούσαν και στο μυαλό και στο κορμί και στην καρδιά μας.


Σχολιάστε το άρθρο

  • Πολύ ωραία, το απόλαυσα! Επίσης όπως προανέφερες, ένα ακόμα ποστ-αφιέρωμα σε κάποιο τραγούδι τους που σου αρέσει θα ήταν όντως πολύ ενδιαφέρον.., το τί, το πώς, το γιατί…
    Την καλησπέρα μου.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Marlykon, πολλή δουλειά έκανες!
    Για πες όμως, οι Rolling Stones είναι ο Jagger;

  • Αγαπητέ Αντώνη, χαίρομαιπου σου άρεσε και χαίρομαι πιο πολύ που θες κι άλλα για τους αγαπημένους μου. Ενα αφιέρωμα σε ένα τραγούδι τους, ναι, πολύ μου αρέσει.
    Και αγαπητη Φαίδρα, το ερώτημα σου είναι λίγο διαφορετικό από αυτό του σχολίου στο τέλος του άρθρου. Εχουμε και λέμε λοιπόν: 1) ΟΧΙ, οι Stones δεν είναι ο Jagger (αν θες μπορώ να το αναλύσω και αιτιολογήσω αυτό), και 2) ΟΧΙ το συγκρότημα δεν θα είχε την ίδια απήχηση χωρίς τον Jagger. Στο τέλος της προτελευταίας παραγράφου μου γραφω ακριβώς αυτό, ότι οι Stones ηταν η προσωποποίηση της λέξης (και έννοιας) ροκ γκρουπ. ΝΑΙ, ο καθένας τους χωριστά είναι ταλέντα και προσωπικότητες, αλλά ΟΛΟΙ μαζί έκαναν αυτό το θαύμα που έγραψε ιστορία.
    Αυτά προς το παρόν, και είμαι στη διαθεση σας

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Marlykon έχεις δίκιο. Τα αγόρια είναι όπως οι τρεις σωματοφύλακες » tous pour un et un pour tous» δηλαδή «όλοι για έναν και ο καθένας για όλους». Τους αγαπάμε, είναι κομμάτι από τη ζωή μας και αγαπάμε και σένα που μας τους διηγήθηκες!

  • Pingback: 30 χρόνια R.E.M. | People & Ideas

  • Pingback: As time goes by… — People & Ideas

  • Pingback: Rolling Stones- "Can’t you hear me knocking" και η ιστορία του. – People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο για το antonis Ακύρωση απάντησης

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.