Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Τι δουλειά κάνεις;

Το να περιεργαστείς τη θάλασσα είναι μια μοναδική ευκαιρία περισυλλογής. Θες ο ήχος της, θες η κίνηση του νερού, το δέος της φύσης που σε επανατοποθετεί από το στενό κύκλο του εαυτού σου σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από σένα, αυτές οι στιγμές είναι πολύτιμες για να κάνεις έναν απολογισμό, να καταστρώσεις σχέδια και να συνειδητοποιήσεις πιο καθαρά επιθυμίες και άγχη.

Έτσι, ένα θέμα περισυλλογής που επανέρχεται μες στα χρόνια με διαφορετικά σχήματα είναι αυτό της εργασίας: ξεκινάει στη νεαρή ηλικία με την ερώτηση «με τι να ασχοληθώ;», συνεχίζεται κατά την επαγγελματική εκπαίδευση στην αναζήτηση οποιασδήποτε πρόσκαιρης εργασίας για λίγα χρήματα (είναι τότε οι ανάγκες μικρές), σοβαρεύει με τις πρώτες επαγγελματικές ενασχολήσεις προς απόκτηση εμπειρίας, για να καταλήξει καλώς εχόντων των πραγμάτων σε μια πιο αξιοσημείωτη απασχόληση και να βρεθείς αργά ή γρήγορα και όχι και τόσο σπάνια μπροστά σε μια κουραστική ρουτίνα και μια προσωπική αλλοίωση: η κοινότοπη και συνάμα τρομακτική εμπειρία που σε κάνει να νοιώθεις αποξενωμένος από τον εαυτό σου! Φαινόμενο βαθύ και ανησυχητικό: γιατί και πώς συμβαίνει;

Κατ’ αρχήν, η έννοια της εργασίας στην εποχή μας έχει διαφοροποιηθεί απ’ αυτή των προηγούμενων γενεών. Η απασχόλησή μας δεν απλώς ένα μέσο επιβίωσης, ένας τρόπος για συσσώρευση αγαθών ή ακόμα ένας αναγκαστικός και επίπονος βραχνάς, δηλαδή σωματικός μόχθος, αλλά κυρίως είναι ένας ουσιαστικός τρόπος για να δώσουμε νόημα στη ζωή μας και να ολοκληρώσουμε τον εαυτό μας. Θεωρούμε ότι η επιλογή της εργασίας καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ταυτότητά μας: «τι δουλειά κάνεις;» δεν λέμε σε όποιον συναντάμε για πρώτη φορά; Είτε χειριζόμαστε δεδομένα και διεκπεραιώνουμε προβλήματα (όπως ο υπάλληλος τραπέζης, ο κομπιουτεράς αναλυτής ή ο ερευνητής) είτε κινούμαστε σε πιο συναισθηματικά επίπεδα (ο εκπαιδευτικός ή η βρεφονηπιοκόμος), ταυτιζόμαστε με τη δουλειά μας σε πολλά σημεία. Πώς να μη επηρεαστεί λοιπόν κανείς όταν συγκρούονται οι επιδιώξεις του με την πραγματικότητα;

Και ποιές είναι αυτές; Κατά τον Ελβετό φιλόσοφο και συγγραφέα, ειδικευμένο στα εργασιακά θέματα, Αλαίν ντε Μποτόν, οι περισσότεροι άνθρωποι ονειρεύονται μια εργασία σε ένα οικογενειακού τύπου περιβάλλον (αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν είναι μέχρι 20 άτομα, μετά αλλάζει η δυναμική της ομάδας), μια ενασχόληση που δεν παίρνει ατελείωτα χρόνια για να αποφέρει αποτελέσματα, και κυρίως μια εγγύτητα με αυτό που παράγουν, με τους πελάτες και τους συνεργάτες ώστε πέρα από τις αντικειμενικές συνθήκες της εργασίας, να μπορούν να εκφράσουν λίγο από τον εσωτερικό τους κόσμο μέσα απ’ αυτήν 1. Η σημερινή αντίληψη περί εργασίας συγκεντρώνει ελπίδες για δημιουργία, για ολοκλήρωση του εαυτού μας, για ευθυμία, κάτι σαν την εικόνα που έχουμε για τον καλλιτέχνη.

Συχνά όμως απέχουμε πάρα πολύ από αυτό το όνειρο και εργαζόμαστε απλά για να βγάλουμε λεφτά… Για ποια εγγύτητα και δημιουργία να μιλήσουμε όταν προς χάριν της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας, η διαδικασία παραγωγής τεμαχίζεται τόσο που δεν βλέπεις το αποτέλεσμα της εργασίας σου, είσαι μακριά από την άμεση επίπτωση των πράξεών σου και ταυτίζεσαι μάλλον με ένα φύλλο Excell ή με ένα Power point; Δεν προλαβαίνεις λόγω συνεχώς αυξανόμενου φόρτου εργασίας να ολοκληρώσεις αυτό που σου έχουν αναθέσει, με την ποιότητα που θέλεις ή να την επισφραγίσεις με μια πιο ανθρώπινη πινελιά όπως θα το επιθυμούσες; Έχεις πρόβλημα. Υπάρχει τεράστιο χάσμα μεταξύ των εργασιακών μέσων και της ματαιότητας των στόχων; Τότε δεν πας καθόλου καλά. Λίγοι υπάλληλοι του δημοσίου με 45 πτυχία δεν κάθονται και κοιτούν αποκαρδιωμένοι κι ας είναι εξασφαλισμένοι στην θεωρητικά δυναμική υπηρεσία τους αλλά χωρίς ουσιαστικό εργασιακό αντίκρυσμα; Σ’αυτή την περίπτωση το αίσθημα της ανικανότητας πάει σύννεφο… Να αναφέρουμε και τις ενδο-εταιρικές αξιολογήσεις που έχουν δυο όψεις: ναι μεν μπορεί να βοηθούν στο να χτιστούν πιο εποικοδομητικές σχέσεις μεταξύ προϊσταμένων και υφιστάμενων αλλά μπορούν εξ ίσου να εγκλωβίσουν έναν υπάλληλο σ’ ένα σύστημα άκαμπτο και παιδιακίσιο όπου κινδυνεύει κανείς να μεταμορφωθεί σε εκτελεστικό και κατευθυνόμενο όργανο που συγκαλύπτει την προσωπικότητά του. Σύγχρονη και ύπουλη φθορά είναι τέλος και αυτή που πηγάζει από την συνεχή έκθεση στην αμεσότητα των μηνυμάτων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στα σύντομα τηλεφωνήματα, στη γρήγορη πλοήγηση σε ιστοσελίδες… δεν έχεις χρόνο για εμβάθυνση και σου κλέβεται η επίγνωση του σήμερα ενώ αποσπάται η προσοχή σου σε χίλιες κατευθύνσεις…

Τι κάνεις λοιπόν αν, όπως είσαι καθισμένος (η) στην παραλία με τα πόδια στο νερό, καταλαβαίνεις με απόλυτη διαύγεια ότι δεν πας καλά επαγγελματικά; Μπορείς να σκεφτείς ότι τρισχειρότερη κατάσταση είναι η ανεργία και έτσι να προσπαθήσεις τίμια να βρεις την συμφυή ομορφιά που κρύβει κάθε εργασία μειώνοντας παράλληλα τις απαιτήσεις σου. Ίσως να χρυσώσεις το χάπι λέγοντας ότι κάθε δουλειά είναι χρήσιμη γιατί σου δομεί τη μέρα και η πραγματική ζωή είναι αλλού, στις ελεύθερες ώρες, με την οικογένεια, τους φίλους, στα χόμπυ… Μπορείς να θες να περιμένεις επαναστατικές αναμορφώσεις στη δουλειά 2.  Αλλιώς, αντιμετωπίζεις κατάματα την πραγματικότητα και τους απώτερους σκοπούς της δουλειάς σου, και αλλάζεις πορεία. Διαβάζουμε όλο και πιο συχνά για ανθρώπους που σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής τους κάνουν επάγγελμα ένα χόμπυ τους, φεύγουν απ’την πόλη, παίρνουν τα βουνά για να γίνουν οινοπαραγωγοί ή αγρότες, παρατάνε πτυχία και διακρίσεις για να ανοίξουν συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων 3 και καταφέρνουν να είναι πιο ευτυχισμένοι και ελεύθεροι, μέσα από ανθρώπινες πράξεις, σε άμεση επαφή με τον κόσμο και την υλική του υπόσταση, μακριά από τον ναρκισσισμό, την απομόνωση ακόμα και την προσποίηση που φέρνει η διανοητική εργασία υπερβολικά αφαιρετική… Διαλέγεις και παίρνεις. Οι δυσκολίες εξ άλλου είναι για να ξεκαθαρίζουν οι πραγματικές επιθυμίες από τις πιο επιφανειακές…

 

 

 P&I. H πανεπιστημιακή εκπαίδευση και η άνοδος των νέων τεχνολογιών και της λεγόμενης άϋλης οικονομίας, υπόσχονταν μέχρι πρόσφατα να μας φέρουν καλύτερες και ευτυχέστερες εργασιακές μέρες. Όμως, αυτό που παρατηρείται όλο και περισσότερο σε όλες τις βαθμίδες και τους εργασιακούς κλάδους, είναι το άγχος, η έλλειψη ουσίας και η δυσαρέσκεια: μια μοντέρνα μορφή εργασιακής αλλοτρίωσης. Στο κέντρο των ζητημάτων που μας απασχολούν, μήπως αξίζει να συλλογιστούμε  τι συμβαίνει με την εργασία και τι μπορούμε να κάνουμε;

Notes:

  1. Alain de Botton, Splendeurs et misères du travail,  Mercure de France, 2010.
  2. Richard Sennett et Pierre Emanuel Dauzat, Le travail sans qualités, Albin Michel, 2000
  3. Matthew B. Crawford, Shopclass as soul craft, Penguin 2009

Σχολιάστε το άρθρο

  • …αααχ…. Φαίδρα, ωραίο το κείμενό σου, αγγίζει πολλούς προβληματισμούς…
    Για να είμαι ειλικρινής φοβάμαι μήπως είμαι εκτός θέματος, δεν έχω προλάβει να καταλάβω το ύφος και το επίπεδο της σελίδας σας ακόμη, ωστόσο με τον παρορμητισμό που με διακρίνει, θα τολμήσω να καταθέσω προσωπική μου εμπειρία σχετικά με αυτό το θέμα που θίγεις. Μια άποψη βιωματική από τις άπειρες που υπάρχουν στο ζήτημα εργασία. Ξέρεις, αυτή τη στιγμή – πριν τα 40 μου, δεν κάνω επισήμως και τυπικώς, καμία «δουλειά»: σπούδασα τα 4 τελευταία χρόνια (συν ένα 8μηνο προετοιμασίας που προηγήθηκε), πήρα το πτυχίο μου το καλοκαίρι που μόλις έκλεισε, και περιμένω να αρχίσω τη νέα μου εργασία, το επόμενο διάστημα ως (αναπληρώτρια-βεβαίως-βεβαίως!!) ειδική παιδαγωγός. Ειδική αγωγή, όνειρο ζωής. Καμία σχέση με το «τραπεζικός υπάλληλος», το πρώην επάγγελμα. Το career changing στην Ελλάδα, δεν υποστηρίζεται βέβαια. Εννοείται! Λοιπόν, ένα πράγμα που αναγκάστηκα να ξαναπαραδεχτώ όταν πρωτομπήκα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο (μπήκα να σπουδάσω στα 35 μου, τρέφοντας μια ιδεατή εικόνα 17χρονης του ‘89 στο μυαλό μου για το τι εστί Πανεπιστήμιο), ήταν ότι ο κόσμος και η κοινωνία με την παθολογία τους, είναι παντού τα ίδια…. Έτσι, για να γκρεμίζονται οι ψευδαισθήσεις… Είτε στην Τράπεζα, είτε στο Πανεπιστήμιο, είτε στα σχολεία… η αλλοτρίωση, η ρουτίνα, η έλλειψη έμπνευσης και το ξεθώριασμα των ιδανικών και της ποιότητας, το ξεπούλημα ιδεών και η απουσία ζεστασιάς, λειτουργούν παντού, εν δυνάμει και εν εκφράσει. Προσπάθησα αυτό το μικρό: να αλλάξω τη θέση μου μέσα στο σύστημα, παραμένοντας εντός του ( κι αυτό πάλι, δεν είναι σίγουρο, γιατί στην Ελλάδα….). Κι αν έρχονται στιγμές που αμφισβητώ το σωστό της επιλογής μου, τις χαϊδολογάω κι ευελπιστώ ότι από αυτή τη θέση θα εργάζομαι για αυτά που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτό που αληθινά είμαι… κάπως έτσι. Η…… αυτοψία θα δείξει! Α! περιττό να πω ότι άκουσα άπειρες φορές το σχόλιο «μπράβο, θέλει πολύ κουράγιο η στροφή»… και δεν καταλάβαινα τι εννοούσαν ακριβώς… μετά από λίγο συνειδητοποίησα ότι η ιδέα του να αλλάξεις επαγγελματική ζωή – ταυτότητα, απασχολεί πολύ περισσότερο κόσμο από όσο φαίνεται. Και η αφορμή της «οικονομικής κρίσης», φαίνεται να το φέρνει αυτό το ζήτημα πιο πολύ στο φως… είτε από επιλογή, είτε με το «ζόρι»… Όσο για το «κουράγιο» που λένε, δεν έχω άποψη ως τώρα. Ξέρω ότι το χάρηκε η ψυχή μου που της έδωσα κομμάτια ζωής και δρόμους που λαχταρούσε για χρόνια, ξέρω ότι θυσίασα πολλά για να το κάνω, ξέρω ότι κέρδισα πολλά, επίσης. Κι ο δρόμος ελπίζω να συνεχιστεί. Νομίζω όμως ότι από δω και στο εξής θα μου χρειαστεί πολύ το… «κουράγιο»! Γιατί, το ζήτημα είναι ίσως εντέλει το ίδιο: πώς διατηρείς αναλλοτρίωτα τα πολύτιμα της ψυχής και τις επιλογές ζωής, όταν οι προκλήσεις που συναντάς μπροστά σου είναι συνεχείς… κι έτσι, όπως λες, οι δυσκολίες ίσως τελικά θα βυθομετρούν διαρκώς το πραγματικό της επιθυμίας, για να το αντιδιαστείλουν με το επιφανειακό κι επιπόλαιο… Συγνώμη αν ενοχλήσει η αυτοαναφορικότητα, ελπίζω ότι ίσως το μακρύ αυτό σεντόνι προσφέρει κάτι θετικό σε όποιον το κοιτάξει. Ευχαριστώ από καρδιάς για την αφορμή….
    ΥΓ: θέλω να πιστεύω λοιπόν ότι η δημιουργική τεμπελιά που αναφέρεται στο σχόλιο – άρθρο που ανήρτησε η Ira, και που εγώ τώρα την περνώ ως «μεταβατικό στάδιο» (αν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει έτσι) απ τις σπουδές προς την εργασία, εμπεριέχει τη χαλάρωση και τον αναστοχασμό λίγο πριν ανοίξει ο νέος κύκλος ζωής. Όμως…. η άλλη όψη της αλήθειας αυτής είναι ότι μέσα μου ζυγιάζονται και αναμετριούνται διαρκώς η «αναστοχαστική τεμπελιά» με τις «ερινύες του άεργου ώριμου ενήλικα»… Δύσκολο… γιατί είναι τόσο μα τόσο πρώιμα και βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση η στερεοτυπική (πουριτανική, όπως τη λέει το άρθρο) αντίληψη της «εργατικότητας»…. Λοιπόν; εργάζομαι τώρα; ή τεμπελιάζω; παράγω; ή καταναλώνω; ιδού οι Συμπληγάδες και οι εγκλωβισμοί που δημιουργούν τα διλήμματα…

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλή μου Dimi,
    Με συγκίνησε το σχόλιό σου για την ειλικρίνειά του, όπως με συγκίνησε η δύναμη που βρήκες μέσα σου και επέλεξες την αβεβαιότητα της αλλαγής παρά το συμβιβασμό. Έχουμε όλοι ανάγκη να ακούμε λόγια αληθινά ιδίως για καταστάσεις που όλοι ζούμε. Η επιλογή σου πιστεύω ότι θα σε κάνει στο τέλος ευτυχέστερο άνθρωπο γιατί θα είσαι ακόμα περισσότερο ο εαυτός σου. Είναι φιλοσοφικό θέμα και ο καθένας τοποθετείτε και επιλέγει την πορεία του ανάλογα με τις δυνάμεις και τα πιστεύω του. Όσο για τη «δημιουργική τεμπελιά», να σου δώσω μια εικόνα: αν φανταστείς την επαγγελματική σου ενασχόληση ως ένα τραίνο, τότε ήσουν σε ένα, σταμάτησες σ’ένα σταθμό και θες να ανέβεις σε άλλο. Δεν θα κοιτάξεις λίγο γύρω σου να ξεζαλιστείς από το πρώτο ταξίδι πριν αποφασίσεις να μπεις στο επόμενο; Η κίνηση αναδίπλωσης στον εαυτό μας και η αξιολόγηση του τι κάνουμε και γιατί είναι νομίζω απαραίτητες σ’ όλη τη ζωή μας, πόσο μάλλον όταν αλλάζουμε ριζικά την πορεία μας. Μια ανάσα τη θέλουμε.
    Καλό απόγευμα σου εύχομαι 🙂

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Dimi κι εμένα μου άρεσαν πολύ αυτά που έγραψες, ίσως γιατί τα έχω ζήσει σχεδόν όλα σε μια παρόμοια πορεία. Επειδή στην Ελλάδα τα πάντα σχεδόν κρίνονται με γνώμονα το χρήμα (κι είναι αλήθεια ότι η ζωή στη χώρα μας είναι απάνθρωπη χωρις αυτό) κάποιος που αποφασίζει να βγει από το σύστημα, πρέπει να ειναι αποφασισμένος να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις. Εγώ ομολογώ ότι δεν ήμουν προετοιμασμένη γι’ αυτό που με περίμενε.

  • Κυρίες! 🙂 🙂 Φαίδρα! Λητώ! είμαι χαρούμενη για το συναπάντημα, για το μοίρασμα σκέψεων, ευτυχής για τη ζεστή (έτσι το ένιωσα, δηλαδή) υποδοχή σας στο άνοιγμα αυτό. Φαίδρα, κρατώ την εικόνα του σταθμού… μου κάνει όμορφο αντίβαρο στις «ενοχίτσες» της συνήθειας… Και έχεις δίκιο αυτή η αναδίπλωση στον εαυτό κατά καιρούς πολύτιμη… Σ ευχαριστώ τόσο για την κατάφαση
    Λητώ… και γω ομολογώ ότι δεν ήμουν πλήρως προετοιμασμένη γι αυτό που με περίμενε (και με περιμένει ίσως). Τα σοκ τα φαγα, όπως και να χει το συνολικό πράγμα, κι ακόμα τα χωνεύω. Α! κακά τα ψέματα. Όμως θαρρώ ότι αν είχα κοιτάξει πιο συνετά (αν μπορεί να το πει έτσι κανείς)σε όλες τις πιθανές δύσκολες σελίδες του μπροστά και μετά, πιθανόν και να χα κάτσει μαλακά – μαλακά και «σιγούλια-σιγούλια»(που λέει μια αγαπημένη 8χρονη ψυχούλα)πίσω στα αυγά μου… κι αυτή η εικόνα με το που τη φέρνω μπρος μου, μου ανεβάζει ένα «ευτυχώς που την έκανα απ το κοτέτσι αυτό που ήμουν μέσα», κι ένα «Θεέ μου βόηθα να μην κοτεύω σε βαθμό παράλυσης μπρος στα ζόρια που ούτως ή άλλως υπάρχουνε».
    ευχαριστώ και πάλι, σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ 🙂 🙂

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Σωστή η παρομοίωση με το κοτέτσι, σωστή και η τελευταία σου επισήμανση ότι ζόρια υπάρχουν άρα καλό είναι να μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε και να ενηλικιωνόμαστε έστω και αργά.

  • elgavrilis

    Χρόνος = Χρήμα…Αυτή είναι η επιταγή του σημερινού τρόπου ζωής..ο οποίος σημειωτέον είναι εναντίον του κόπου και της προσπάθειας. Για την ακρίβεια, κάθε προσπάθειας, εκτός από την προσπάθεια για απόκτηση χρημάτων. Επιτρέπεται κάποιος να κοπιάζει, αλλά μόνο για να αποκτήσει περισσότερα χρήματα..ενώ οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια οφείλει να την αποφεύγει με κάθε τρόπο. Γιατί να κουραζόμαστε; «Πατάμε ένα κουμπί» «Εφαρμόζουμε ένα τύπο» «Χρησιμοποιούμε ένα XL».
    Αν τώρα κάποιος δεν θέλει (και εργασιακά) να παραμείνει απλός χρήστης,..αλλά να γίνει και δημιουργός, να καταλάβει και να μπορεί να κρίνει αυτός θα πρέπει να κουραστεί..προπάντων θα πρέπει να σκεφτεί…και δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από τη σκέψη…Αυτό το γνωρίζουν καλύτερα αυτοί που καθημερινά (στα πλαίσια μιας «έντιμης» εργασίας) προσπαθούν να μας πείσουν ότι αρκεί να τους ακούμε για να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε…ξέρεις τώρα ΑΣΦΑΛΙΣΤΕΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΙ ΜΑΓΕΙΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ και διάφορα άλλα ..σεβαστά επαγγέλματα.
    Άν αυτοί όλοι είχαν δυνατότητα να σκεφτούν θα κατέληγαν στο ρητό του Μαρκήσιου Ντε Σαντ! «Ρίξε το βλέμμα σου σ’ αυτούς που καταστρέφοναι από τις αθλιότητες που συντηρούν την ύπαρξή σου» …Έχεις αναρωτηθεί σε πόσες αθλιότητες «μη συνομολογούμενες» στηρίζονται ένα σωρό από …έντιμα επαγγέλματα;
    Βασική πτυχή της εργασιακής αλλοτρίωσης συνεπώς είναι να λατρεύει(τις) δουλειές που δε του πάνε ή που τις μισεί ή που δεν έχει αντιληφθεί σε τι αθλιότητα στηρίζονται. Πηγή της μη αλλοτρίωσης είναι η δημιουργική τεμπελιά…..μέχρις ακραίων ορίων…
    Μια και διακρίνω τέτοια ψήγματα στο γραπτό σου θα σου σύστηνα ένα εκπληκτικό πόνημα του Paul Lafarge (Γαμπρός του Karl Marx) ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΜΠΕΛΙΑ!!
    Wire.. frendly…
    ….elgavrilis

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλησπέρα Elgavrilis! Έβαλες δύσκολα :). Συνεχίζω την κουβέντα a.s.a.p.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Η έννοια της αλλοτρίωσης του ανθρώπου από την εργασία φαίνεται πράγματι να επανέρχεται πολύ έντονα στο προσκήνιο, είτε αυτή έχει να κάνει με την ψυχική αλλοτρίωση που περιέγραψε ο Μαρξ, είτε με τον τρόπο που το σκέφτηκε ο Νίτσε, η Arendt ή η Simone Weil και άλλοι στοχαστές που δεν γνωρίζω.
    Φταίει ο σύγχρονος τρόπος διοίκησης, τα σύγχρονα επαγγέλματα που συχνά κινούνται σε πιο αφηρημένες σφαίρες, η απαξίωση της χειρονακτικής εργασίας, του κόπου και της προσπάθειας που αναφέρεις ή η μιζέρια που συνοδεύει κάθε ζωή που είναι αφιερωμένη μόνο στην επιβίωση ή στην συσσώρευση υλικών αγαθών; Λίγο από όλα.
    Ξέρω όμως ότι στο κάθε επάγγελμα μπορεί να δώσει κανείς αν θέλει μια αξιοπρέπεια και σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο μια δημιουργικότητα ώστε να το κάνει πραγματικά σεβαστό. Οπότε μπορώ να νοιώσω απαξίωση για μια στάση που υιοθετεί κανείς κάνοντας τη δουλειά του (π.χ. αυτό που λες για την έλλειψη προσπάθειας και κόπου) παρά για ένα επάγγελμα γενικά.
    Θα ερμήνευα την «δημιουργική τεμπελιά» ως το όνειρο του κάθε ανθρώπου να δημιουργήσει στον έξω κόσμο κάτι απ΄το εσωτερικό του κόσμο, το όνειρο και την ανάγκη να έχει μια ικανοποιητική εργασία όπου θα υπάρχει μια συνέχεια στη δουλειά του, θα υπάρχει αναγνώριση της ποιότητας της εργασίας του ή ακόμα θα του δίδεται χρόνος να δώσει ποιότητα σ’αυτήν, όπου θα υπάρχουν μέσα και όρια προσαρμοσμένα στους ανθρώπους και δυνατότητες εξέλιξης των ικανοτήτων τους, και άλλα πολλά χαρακτηριστικά. Το «δικαίωμα στην τεμπελιά» θα το άλλαζα λοιπόν σε «δικαίωμα στον επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει εργασία». Και χαίρομαι όταν διαβάζω για σύγχρονες εταιρείες όπως η Apple, η Nokia ή η Motorola που εφευρίσκουν
    νέους τρόπους διοίκησης και αξιοποίησης του εργατικού τους δυναμικού με θετικό αντίκτυπο πάνω του.
    Δεν είμαι εναντίον της εργασίας, αλλά υπέρ της καλοφτιαγμένης εργασίας που γίνεται κατά την γνώμη μου μόνο με προσωπική συμβολή και αυτό πρέπει να ενθαρρύνεται.
    Τον Lafargue που αναφέρεις δεν τον έχω διαβάσει, μόνο μια φράση του βρήκα περί της «της τρέλλας που ονομάζεται η αγάπη για την εργασία, η οποία εξαντλεί τις ζωτικές δυνάμεις του ανθρώπου..» αν το μετέφρασα σωστά.
    Καλό σου βράδυ Elgavrilis!

  • το κειμενο και τα παρακατω σχολια ηταν amazing γιατι, ειναι κατι που ολοι αναρωτιωμαστε καποια στιγμη της ζωης μας, μονες μας σε καποια στιγμη της ημερας το ασχημο ειναι οτι δεν μπορεις να αλλαξεις την δουλεια σου οχι ωσ ποιοτητα αλλα ωw συνδιαλαγη γιατι δεν ειναι στο χερι σου (Remember, when ur having a bad day and people r winding u up, it takes 42 muscles to frown, 28 to smile and only 4 to extend your arm and smack them in face ;μια φιλη μου εγραψε στο facebook)
    polla filia

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Kαλημέρα Lila,
      «δεν μπορείς να αλλάξεις την δουλειά σου οχι ως ποιότητα αλλα ως συνδιαλλαγή». Δεν ξεχωρίζω τη συνδιαλλαγή από την ποιότητα, θα ήταν εξωπραγματικό απλώς το θέμα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο. Να βάλουμε ένα προσωπικό στοίχημα ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε την εργασία μας στα μέτρα και σταθμά που επιθυμούμε;

  • Pingback: Εl empleo — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.