Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Παιχνίδι γραφής (10) «15 αγαπημένα βιβλία»

Δανείζομαι την ιδέα από ένα ιταλικό μπλογκ και γράφω για τα 15 πιο σημαντικά βιβλία της ζωής μου. Δεν είναι απαραίτητα όλα πολύπλοκα ή φιλοσοφικά, δεν μπορώ να πω ότι όλα μου άλλαξαν την κοσμοθεωρία, αλλά σίγουρα ορισμένα από αυτά με έκαναν να δω τα πράγματα με άλλο μάτι.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν υποκειμενικό κατάλογο αναγνωσμάτων που εντυπώθηκαν στη μνήμη μου και που τα περισσότερα τα διάβασα τέσσερις, πέντε ή και δεκαπέντε φορές στη διάρκεια του βίου μου.  Ορισμένα σας τα έχω ήδη παρουσιάσει σε εκτεταμένα άρθρα εδώ στο People & Ideas.  Με την Ιταλίδα που έγραψε το πρωτότυπο άρθρο στο μπλογκ της, μοιράζομαι το βιβλίο της τελευταίας θέσης, τοποθετώντας όπως κι εκείνη στον αριθμό 15 τις Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς του Άρθουρ Κόναν Ντόϋλ.

Η πραγματική μου πρόθεση είναι να σας ζητήσω στο τέλος να μιλήσετε κι εσείς για τα δικά σας 5 ή 10 ή 15 αγαπημένα βιβλία.  Ξεκινάω πρώτη, λοιπόν, και αναμένω τον δικό σας κατάλογο με τα βιβλία της ζωής σας.

1.Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ Μπροντέ.  Το τοποθετώ πρώτο γιατί το έχω διαβάσει αμέτρητες φορές.  Η παθιασμένη ερωτική ιστορία της Κατερίνας και του Χήθκληφ στην ασύγκριτη παλιά μετάφραση του Βασίλη Καζαντζή, μου δημιουργούσε πάντα μια εσωτερική αναταραχή καθώς τα αισθήματα που κυριαρχούσαν ανάμεσα στο ζευγάρι των πρωταγωνιστών ήταν περισσότερο βίαια και λιγότερο τρυφερά.  Η ανάγκη του Χήθκληφ να κρατήσει την Κατερίνα μαζί του με κάθε τρόπο, ακόμα και μετά τον θάνατό της, είχε κάτι το φασματικό κι ανατριχιαστικό αλλά ταυτόχρονα και πρωτόγονα ανθρώπινο. Αν προσθέσουμε σ’αυτά την ιστορία της συγγραφέως και της οικογενείας της, μαζί με το εξωτερικό περιβάλλον με τους πύργους και τα τρομακτικά βαλτοτόπια, έχουμε ένα έργο που δύσκολα ξεχνιέται.

2.Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα.  Το αμέσως επόμενο πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο. Από τα επτά μου χρόνια που το πρωτοδιάβασα, χωρίς να ξέρω τότε πόσες αλληγορικές αλήθειες έκρυβε για την Ελλάδα, έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα μου αναγνώσματα, στο οποίο καταφεύγω ξανά και ξανά. Στα σχολικά χρόνια ήταν η παρηγοριά μου τις ημέρες που έπρεπε να μείνω στο κρεββάτι άρρωστη με πυρετό. Στη συνέχεια, όταν ενηλικιώθηκα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι νεαρό βασιλόπουλο με το όνομα Συνετός στην χώρα μου δεν υπήρχε περίπτωση να εμφανιστεί. Άρα ο Συνετός ήταν μόνο στη φαντασία της συγγραφέως, που είχε γνωρίσει βέβαια από κοντά έναν Ίωνα Δραγούμη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν Νικόλαο Πλαστήρα, οπότε είχε κάποια πρότυπα από τα οποία μπορούσε ίσως να εμπνευσθεί. Σήμερα ξαναδιαβάζω το Παραμύθι χωρίς όνομα, για να πιστέψω σαν παιδί ότι μπορούν να υπάρξουν τέτοιες αξίες. Κι ύστερα ξυπνάω…

3.Μαντάμ Σουσσού του Δημήτρη Ψαθά. Τόσο γέλιο μόνο με τεύχη του Αστερίξ και του Λούκυ Λουκ μπορεί να ρίξει κανείς. Η Μαντάμ Σουσσού του Ψαθά είναι ένας υπαρκτός τύπος γυναίκας και πιστεύω ότι, όπως κι ο ίδιος ο συγγραφέας που την εμπνεύσθηκε από κάποια γειτόνισσά του, έτσι και εμείς όλοι έχουμε γνωρίσει μια Μαντάμ Σουσσού στη ζωή μας. Μια γυναίκα (αλλά θα μπορούσε να είναι κι ένας άντρας) που θα ήθελε να έχει γεννηθεί αριστοκράτισσα, μια γυναίκα που θα προτιμούσε οι ρίζες της να μην βρίσκονταν σε κάποιο χωριό αλλά στο Κολωνάκι, μια γυναίκα που ονειρεύεται μεγαλεία, ακριβά ρούχα, πολυτελείς διακοπές και άλλα τέτοια. Αλλά με τι τρόπο την περιγράφει ο Ψαθάς!  Την ζωγραφίζει με κάθε λεπτομέρεια, την ειρωνεύεται αλλά και τη λυπάται, οι αντιδράσεις της ηρωίδας συχνά ξεφεύγουν από τον έλεγχό του, τον ξαφνιάζουν και τον διασκεδάζουν, έτσι όπως φτάνει να την παρακολουθεί κι ο ίδιος σαν θεατής. Νομίζω ότι οι τηλεοπτικές μεταφορές αδίκησαν αυτό το εκπληκτικό βιβλίο.

4. Οι Περιπέτειες του Πινόκιο του Κάρλο Κολλόντι.

Άλλο ένα βιβλίο που έχει λειώσει στα χέρια μου. Είναι γνωστό σαν παραμύθι για παιδιά και κυκλοφορεί συνήθως σε συντομευμένες εκδόσεις. Ο κεντρικός ήρωας, ο ξύλινος κούκλος Πινόκιο, έχει ταυτιστεί στη σκέψη των περισσοτέρων με ένα χαρακτηριστικό του: όταν λέει ψέματα, μεγαλώνει η μύτη του.  Όμως, όταν σκέφτομαι τον Πινόκιο, δεν με απασχολεί ούτε η μύτη που μεγαλώνει ούτε το ότι διαβάζεται από παιδιά. Ο Πινόκιο δεν άφησε κακή εμπειρία που να μην τη δοκιμάσει. Πέρασε δια πυρός και σιδήρου, έθεσε με μύριους τρόπους τη ζωή του σε κίνδυνο, έμπλεξε με τις χειρότερες παρέες.

Το βιβλίο αυτό ίσως δεν θα πει ποτέ τίποτα σ’εκείνα τα παιδιά που από μικρά πήραν τον ίσιο δρόμο ούτε στους γονείς τους που ποτέ δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα μαζί τους.  Θα το βρουν και τα μεν και οι δε περιττά διδακτικό κι ηθικοπλαστικό και θα το απορρίψουν από μιας αρχής. Το βιβλίο θα μιλήσει, όμως, σ’όλα τα παιδιά που παραστράτησαν είτε απ’το ξερό τους (ξύλινο) κεφάλι είτε απ’την έλλειψη κατανόησης των γονιών τους.  Θα μιλήσει και στους γονείς που δεν ήταν άκαμπτοι αλλά κατάφεραν να συγχωρήσουν, στους γονείς που αγαπάνε άνευ όρων ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

5.Τα αστυνομικά της Άγκαθα Κρίστι.

Αυτά διαβάζονται μόνο μια φορά από εκείνους που έχουν καλή μνήμη καθώς και από όσους ενδιαφέρονται απλώς για την πλοκή και όχι για τον ωραίο τρόπο γραφής. Αν, όμως, τα ξεπεράσεις αυτά, μπορείς να τα διαβάζεις ξανά και ξανά. Είναι επίσης θησαυρός για όποιον αρχίζει να μαθαίνει αγγλικά. Αρκετά απλά για να τα καταλάβει ένας αρχάριος αλλά και με πλήθος ιδιωματικών εκφράσεων, παροιμιών και παιδικών τραγουδιών που τόσο αγαπούσε η διάσημη Αγγλίδα συγγραφέας. Με πρωταγωνιστές τον Ηρακλή Πουαρώ και τα «μικρά φαιά κύτταρά» του καθώς και με την άκακη Μις Μαρπλ, οι ιστορίες έχουν συνήθως πολλούς υπόπτους και μόνο έναν ή δύο ενόχους (εξαιρείται το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές»). Το σίγουρο είναι ότι ο αναγνώστης δύσκολα μαντεύει τον δολοφόνο οπότε η αγωνία παραμένει στο ζενίθ μέχρι την τελευταία στιγμή.

6.Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν της Μπέττυ Σμιθ. Ένα μυθιστόρημα για τους Ιρλανδούς μετανάστες της Αμερικής, για την ζωή που συχνά φέρεται σκληρά αλλά μπορεί ακόμα και στους φτωχότερους και τους πιο κατατρεγμένους να δείξει κάποτε την ευχάριστη πλευρά της. Το βιβλίο αυτό «φοριόταν» πολύ στα παιδικά μου χρόνια και έχω διαβάσει πολλές φορές την ιστορία της Φράνσις Νόλαν από το Μπρούκλιν, του μπαμπά της που ήταν σερβιτόρος και φορούσε ένα χάρτινο κολλάρο μέσα απ’το σακάκι της δουλειάς του και ήξερε να τραγουδάει ωραία ιρλανδέζικα τραγούδια. Όταν ήμουν παιδί η ίδια η Φράνσις με έπαιρνε απ’το χέρι και με ταξίδευε στη φτωχογειτονιά της όπου τα παιδιά δεν είχαν λεφτά ν’αγοράσουν καραμέλες και που διάφοροι ξένοι φρόντιζαν να εκμεταλλεύονται τα άβγαλτα κορίτσια. Η Φράνσις κι εγώ είχαμε καθήσει πολλές φορές μαζί στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας της και εκείνη μου είχε διηγηθεί τις γοητευτικές και ταυτόχρονα πικρές ιστορίες της καθημερινότητάς της.

7.Το μαγικό βουνό του Τόμας Μαν. Τώρα προχωράμε σε κάτι πιο βαρύ. Ένα μαγικό βιβλίο που εκτυλίσσεται σ’ένα σανατόριο των Άλπεων για φυματικούς.  Πρωταγωνιστής ένας νεαρός ονόματι Χανς Κάστορπ αλλά πραγματικός πρωταγωνιστής ο Χρόνος, έτσι όπως τον αντιλαμβάνονται αργό και κουραστικό οι άρρωστοι ή αργό και ελεήμονα καθώς τους επιτρέπει ακόμα να ζουν. Άλλοτε τον βλέπουν να τους κυνηγάει γρήγορος και αδίστακτος σαν τον Θάνατο που πλησιάζει, που έρχεται ν’αρπάξει κάποιον που νοσηλεύεται μαζί τους. Θεωρώ τον Τόμας Μαν σπουδαίο συγγραφέα ούτως ή άλλως, αλλά αυτό το βιβλίο του μπορεί να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Κάτι πάντα θα μας ξεφύγει απ’την πρώτη ανάγνωση. Και από την δεύτερη. Και από την τρίτη. Σαν τον Χρόνο που κι αυτός πάντοτε μας ξεφεύγει.

8.Αδελφοί Καραμαζώφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκη. Και τώρα κάτι ακόμα πιο βαρύ. Αν υπάρχει ένα βιβλίο που θα μπορούσα να πω ότι άλλαξε τη ζωή μου είναι αυτό. Η τριάδα των αδελφών που αποτελούν ουσιαστικά το ίδιο πρόσωπο με τις τρεις διαφορετικές πλευρές σε αντιπαράθεση με τον πατέρα, τα μοναστήρια με τους στοχαστικούς καλόγερους, ο ταλαιπωρημένος ρώσικος λαός αλλά και ολόκληρη η θεολογική προσέγγιση ενός συγγραφέα που στην διάρκεια μιας ζωής τα είδε και τα γνώρισε όλα, καταφέρνει από τη μια μέρα στην άλλη να ανοίξει διάπλατη την ψυχή του αναγνώστη και να βγάλει από μέσα της όλο το φάσμα των συναισθημάτων. Στον Ντοστογιέφσκη χρωστάω κι άλλες στιγμές έκστασης με τον Ηλίθιο, τους Φτωχούς, το Έγκλημα και Τιμωρία, τις Σημειώσεις απ’το Υπόγειο. Καμμιά στιγμή, όμως, δεν μπορεί να συγκριθεί μ’εκείνην που είχα την έμπνευση ν’αρχίσω το διάβασμα των Αδελφών Καραμαζώφ.

9.Τζουντ ο αφανής του Τόμας Χάρντυ. Και κάτι ασήκωτο. Το βιβλίο αυτό το μετέφρασα στα ελληνικά και ομολογώ ότι παρ’όλο που το θεωρώ αριστουργηματικό, δεν συστήνω σε κανέναν να το διαβάσει. Ειδικότερα, δεν το συστήνω σε ανθρώπους που έχουν παιδιά. Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του Τόμας Χάρντυ, ενός πολυγραφότατου συγγραφέα, που εδώ κλείνει την καριέρα του ως πεζογράφος και στρέφεται αποκλειστικά στην ποίηση. Το βιβλίο αυτό εκφράζει την απόλυτη απογοήτευση του Χάρντυ από την ζωή, την κούρασή του από τις απανωτές αδικίες που βλέπει να συμβαίνουν στον ίδιο και τους γύρω του. Το βιβλίο αυτό είναι πιο τραγικό από κάθε αρχαία τραγωδία και ως εκ τούτου αβάσταχτο. Μπορεί να υπήρξε σημαντικό για μένα στη μεταφραστική μου σταδιοδρομία, μπορεί να συγκαταλέγεται στα καλύτερα της διεθνούς λογοτεχνίας, μπορεί να προκάλεσε σάλο στα ήθη της εποχής, αλλά εγώ δεν σας το συστήνω. Αφήστε το καλύτερα. Θα σας μαυρίσει την ψυχή.

10.Άπαντα του Παπαδιαμάντη.  Αγαπημένος όλων των Ελλήνων, με τα χαριτωμένα του διηγήματα που φέρνουν στο μυαλό μας εικόνες του νησιού του, ταπεινούς ανθρώπους με μικρά και μεγάλα προβλήματα, παιδάκια που λένε τα κάλαντα, ναυτικούς που σκυλοπνίγονται για να προλάβουν να κάνουν γιορτές με την οικογένειά τους, αλλά και μια γυναίκα που γίνεται Φόνισσα για τους δικούς της λόγους. Ο Παπαδιαμάντης γνώριζε την ελληνική γλώσσα όσο κανένας άλλος και καταπιάστηκε με πολλά είδη του γραπτού λόγου, συμπεριλαμβανομένης και της μετάφρασης. Ήσυχος και μονήρης, άνθρωπος της εκκλησίας και της θρησκείας, άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο που αναδίδει τις πιο ωραίες, τις πιο λεπτές ελληνικές μυρωδιές.

11.Ποιήματα του Καβάφη.

Εδώ ας σταθώ. Ας σταθώ λίγο περισσότερο σ’έναν ποιητή που όσα χρόνια κι αν τον διαβάζεις, δεν θα μπορέσεις ποτέ να τον απορροφήσεις ολόκληρο. Όσους στίχους κι αν μάθεις απ’έξω, όσες αναλύσεις του έργου του κι αν μελετήσεις, ο Καβάφης θα κρατάει πάντα κάτι ακόμα για την επόμενη ανάγνωση. Από τον Καβάφη δεν θα κορεσθείς ποτέ. Αυτό, νομίζω, ότι είναι το πιο έντονο χαρακτηριστικό της ποίησής του. Δεν σε βαραίνει, σου δίνει απλώς έναν υπαινιγμό για να σκεφτείς, να εμβαθύνεις, να προχωρήσεις λίγο παραπέρα. Κι επίσης σου δίνει την καλαισθησία των στίχων του, την όμορφη γλώσσα, το ιδίωμά του το αλεξανδρινό μιας εποχής που έχει παρέλθει οριστικά. Αλλά που εκείνος φρόντισε να την κρατήσει ζωντανή για μας. Πώς να τον ευχαριστήσουμε γι’αυτά που μας πρόσφερε;

12.Η θαλασσινή ωδή και άλλα ποιήματα του Άλβαρο ντε Κάμπος (Πεσσόα). Από τον έναν μεγάλο ποιητή στον άλλο.  Στο παραλήρημά του ο Πορτογάλος λογοτέχνης φέρνει στην επιφάνεια όλη την υπαρξιακή του ταραχή, τις ατελείωτες μοναχικές του ώρες, τα πολλά του πρόσωπα και προσωπεία, την ανάγκη να μείνει ακίνητος χωρίς να  περιπλανηθεί γιατί τα ταξίδια είναι όλα μέσα στο μυαλό του. Εκεί μέσα βρίσκονται τα μεγάλα λιμάνια και οι πειρατές πάνω στα ψηλά τους κατάρτια και οι ναύτες που λαχταράνε να βγουν στη στεριά. Το έργο αυτό ευτύχησε στην μετάφρασή του στα ελληνικά (Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Εξάντας).

13.Άμλετ του Σαίξπηρ. Πώς θα μπορούσα να αφήσω απ’έξω τον Δανό πρίγκηπα που συνομιλεί με το φάντασμα του πατέρα του και με το κρανίο του Γιόρικ;  Πώς θα μπορούσα ν’αφήσω απ’έξω τον Σαίξπηρ γενικώς;  Ποιητικό και φιλοσοφικό το θέατρό του, σαν τους αρχαίους ημών τραγικούς, τα είπε όλα κι αυτός, δεν άφησε τίποτα για τους επιγόνους.  Μας κάλυψε με τις ψυχολογικές του αναλύσεις, έκανε συμπαθή ορισμένα ιστορικά πρόσωπα κι άλλα τα στιγμάτισε ανεπανόρθωτα.  Ο Άμλετ είναι για μένα το καλύτερό έργο του Σαίξπηρ, ένα ακόμα βιβλίο που μπορώ να διαβάζω εις τον αιώνα τον άπαντα, χωρίς να είμαι σίγουρη ότι έχω πάρει απ’αυτό όλα όσα μπορεί να μου δώσει.

14.Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου.  Οι χαμένες πατρίδες που τόσο καλά γνώρισα μέσα στο σπίτι μου από τις δυο μου γιαγιάδες, συμπυκνωμένες σ’ένα βιβλίο όπου εναλλάσσεται το γέλιο με τη λύπη σαν βάρκα που ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά στα κύματα.  Ό,τι έγραψε η Μαρία Ιορδανίδου (γιατί η Λωξάντρα είχε και συνέχεια), αυτή η γενναία, περιπετειώδης γυναίκα που έγινε συγγραφέας σε προβεβηκυία ηλικία, είναι για μένα θησαυρός ανεκτίμητος.  Το χιούμορ της, η αποφασιστικότητά της, η ανάγκη της να προχωράει μπροστά χωρίς να κλαίει για χαμένους παραδείσους, μαζί με τις αναμνήσεις της από την Πόλη, τον Καύκασο, την Αίγυπτο και την Αθήνα, συνθέτουν γραπτά που θα άξιζε, πιστεύω, να τα διαβάσει ο καθένας.

15.Οι Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόϋλ. Πάντα απόμακρος, συγκρατημένος, φλεγματικός, τελειομανής και…τέλειος, ο Σέρλοκ Χολμς με εκνεύριζε και με γοήτευε μαζί.  Με εκνεύριζε γιατί είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και απόλυτη εμπιστοσύνη στις ικανότητές του και με γοήτευε γιατί αποδεικνυόταν ότι ποτέ δεν έπεφτε έξω.  Μαζί με τον πιστό του σύντροφο, Δόκτορα Γουάτσον, έλυνε πολύπλοκα προβλήματα βασιζόμενος σε λεπτομέρειες που άλλοι στη θέση του θα είχαν σίγουρα παραβλέψει.  Δεκάδες περιπετειώδεις ιστορίες με την ζωηρή φαντασία του συγγραφέα και το μοναδικό ύφος γραφής του να πρωταγωνιστούν.

Άφησα απ’έξω πολλά άλλα βιβλία που με σημάδεψαν αλλά δεν γινόταν να τα χωρέσω όλα δυστυχώς.  Τώρα περιμένω τα δικά σας αγαπημένα αναγνώσματα, 5, 10 ή 15 όπως είπα στην αρχή. Δεν χρειάζεται να κάνετε λεπτομερή παρουσίαση. Ο τίτλος του βιβλίου με μια μικρή περιγραφή αρκεί. Ελάτε, πείτε κι εσείς ποιά έργα άγγιξαν την δική σας ψυχή. Περιμένω με ανυπομονησία.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Όλγα Λαζοπούλου

    Τα πολυαγαπημένα μου βιβλία είναι:
    Ο Θεός των Μικρών Πραγμάτων – Αρουντάτι Ρόυ
    Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ – Απόστολος Δοξιάδης
    Οι Στυλοβάτες της Γης – Κεν Φόλεττ
    Η Φλώρια των Νερών – Ισμήνη Καπάνταη
    Δέκα Μικρά Αραπάκια – Άγκαθα Κρίστι
    Ο Κόσμος της Σοφίας – Γιοστάιν Γκάαρντερ
    The Collected Short Stories of Roald Dahl
    We need to talk about Kevin – Lionel Shriver
    Το υγρό πυρ – Λουίτζι Μαλέρμπα
    Άτροπος – Μαρία Σκιαδαρέση
    Η Αγάπη Άργησε μια Μέρα – Λιλή Ζωγράφου
    Περί Έρωτος και Άλλων Δαιμονίων – Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές
    To Τρίτο Στεφάνι – Κώστας Ταχτσής
    Και δύο παιδικά:
    Τα Τρία Μικρά Λυκάκια – Ευγένιος Τριβιζάς
    Revolting Rhymes – Roald Dahl

    Τα αναφέρω μόνο ονομαστικά. Είναι βιβλία που διάβασα απνευστί, που δεν μπόρεσα να τα αφήσω στο κομοδίνο για να κοιμηθώ το βράδυ, που τα σκεφτόμουν για μέρες μετά. Από τα δύο παιδικά, το πρώτο το βρήκα πολύ τρυφερό κι ευαίσθητο, ενώ το δεύτερο με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Τι ωραία ιδέα αυτή Λητώ!
    Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το κείμενο σου και η πρόκληση που μας βάζεις είναι γοητευτικότατη και νομίζω ότι θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον για καιρό.
    Επιλέγω και ΄γω τους Αδελφούς Καραμαζώφ που διάβασα στα νιάτα μου και δεν ξέχασα ποτέ. Ο ορισμός της κόλασης που δίνει ο στάρετς Ζοσιμάς ως ο πόνος να μην μπορείς να αγαπάς άλλον και πολλά άλλα σημεία αποτέλεσαν σταθμός στην εξελικτική μου πορεία.
    Άλλο βιβλίο θα ήταν της Φρανσουάζ Δόλτο το «Τα Ευαγγέλια και η πίστη | ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς» ένα κείμενο που είναι ουσιαστικά μια συνέντευξη. Το διάβασα επίσης στα νιάτα μου στα γαλλικά και ανοίχτηκε ένας καινούργιος και επαναστατικός κόσμος, όπου η λέξη πνευματικότητα πήρε νόημα και ζωντάνια.

    Θα συνεχίσω μες στο Σαββατοκύριακο.
    Καλημέρα Λητώ και Όλγα!

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Αν έπρεπε να φύγω σε ένα ερημικό νησί θα έπαιρνα τα βιβλία του St-Exupery και την ποίηση της Β.Πάβλοβα. Όποτε τα διαβάζω με αγγίζουν και είναι απ’τα λίγα βιβλία που φιλάω όταν τα κλείνω!

  • chrisanthe

    Καλησπέρα και καλη χρονιά σε όλους μας.
    Εξαιρετική ιδέα τα αγαπημένα βιβλία, όπως επίσης και ο συνειρμός «τι θα έπερνες μαζί σου σ’ ένα ερημικό νησί» της Φαίδρας. Θα σκάσω αν δεν πω κι εγώ ποιά είναι τα αγαπημένα μου βιβλία!!! Λοιπόν…
    1.»Ο κατα Γκαρπ κόσμος» του Τζ. Ιρβινγκ
    2.»Αιολική Γη» ίσως το μοναδικό βιβλίο που μ’ έκανε να κλάψω τόσο πολύ!
    3.»Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση και φυσικά
    η ανοιχτόκαρδη «Λωξάντρα», αγαπημένη των παιδικών μου χρόνων
    4.»Οι περιπέτειες του Μικρού Νικόλα» -αξεπέραστος και αειθαλής ο Νικόλας
    5. «Ο ζυθοποιός του Πρέστον» -ο αγαπημένος μου Καμιλλέρι δε θα μπορούσε να λείπει από αυτό το «survival kit» βιβλίων
    6. «Ο Ερωτας στα χρόνια της χολέρας» Γκ.Γκ. Μάρκες
    7. «Ο κόσμος της σοφίας» Γ. Γκάαρτερ
    8. «Όλα τα ονόματα» Ζ. Σαραμάγκου
    9. «Ο Υφαντόκοσμος» Κ. Μπάρκερ
    10. «Φόνος στο Οριάν Εξπρές» Αγκ. Κρίστι
    11. Παραμύθια από το τηλέφωνο» Τζ. Ροντάρι
    12. «Το σπίτι των πνευμάτων» Ιζ Αλλιέντε
    13.»Ο μεγάλος Θανατικός» Γ. Ξανθούλης
    14. «Το άρωμα του ονείρου» Τ. Ρόμπινς
    15. «Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης» Ιτ. Καλβίνο
    ουπς, έκλεψα λίγο, τα βιβλία μου ειναι 16, όμως…δε μου πάει η καρδιά να βγάλω κάποιο…

  • chrisanthe

    Ιιιιι…τι πήγα κι έκανα!!! Άφησα απ’ έξω τον Καββαδία! Συγνώμμη αλλά αδυνατώ να ξεκινήσω για το ερημικό μου νησί δίχως τη «βάρδια» του Καββαδία… Πάρτε μου ότι θέλετε, πάρτε την Αλιέντε, πάρτε τον Ροντάρι, πάρτε μου τον Καραγάτση αν είναι ανάγκη, αλλά δίχως τον Καββαδία δεν πάω πουθενά. Ρούπι δεν το κουνάω σας λέω!

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Όλγα, Φαίδρα, Χρυσάνθη, ωραίες οι λίστες σας με βιβλία που ως επί το πλείστον δεν έχω διαβάσει. Μου δώσατε ιδέες για το μέλλον. Την Αιολική Γη είχα σκεφτεί κι εγώ να τη συμπεριλάβω, για τους ίδιους λόγους που αναφέρει η Χρυσάνθη.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Λητώ, Όλγα και Χρυσάνθη μου αρέσει το πάθος και η αγάπη που δείχνουμε όλες για κάποια βιβλία! Είναι ο πλούτος μας και ίσως η μυστική μας γωνιά για χαλάρωση και ανασυγκρότηση. Ευχαριστώ για όλες τις καλές ιδέες! Καλή χρονιά και σένα Χρυσάνθη!

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Η φίλη του People & Ideas, Δέσπω Παπαγρηγοράκη, είναι μεταφράστρια και έγραψε για τα δικά της αγαπημένα βιβλία:
    Σίγουρα τα βιβλία που με έχουν επηρεάσει, το καθένα με τον τρόπο του, είναι πάρα πολλά, είναι όλα θα έλεγα, όμως τα περισσότερα ούτε που τα θυμάμαι και, πρέπει να πω, πως ποτέ δεν διαβάζω βιβλίο δεύτερη φορά. Θα προσπαθήσω, ωστόσο, να θυμηθώ κάνα δυο βιβλία που καταύγασαν κάθε δεκαετία της ζωής μου.

    Από την πρώτη, λοιπόν, δεκαετία ξεχωρίζω τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα και ιδίως τον «Τρελαντώνη» και τα «Παραμύθια του Περό» με τις αξέχαστες γκραβούρες του Ντορέ.

    Από τη δεύτερη δεκαετία δεν ξεχνάω το «Όσα παίρνει ο άνεμος» της πρώτης Μάργκαρετ της ζωής μου, της Μίτσελ, τα «Ψάθινα καπέλα» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, «Το φύλλο-Το πηγάδι-Το αγγέλιασμα» του Βασίλη Βασιλικού. Προς τα τέλη αυτής της δεκαετίας γνώρισα τον Σαίξπηρ με τον «Άμλετ» και τον Κ. Καβάφη που με επηρέασε βαθύτατα.

    Την τρίτη δεκαετία με γοήτευσε ο Σάλιντζερ με το «Φύλακα στη σίκαλη» και ο Τ.Σ. Έλιοτ (“I have measured out my life with coffee spoons”).

    Την τέταρτη δεκαετία με συγκλόνισε η Ευγενία Φακίνου με την «Αστραδενή» και «Το έβδομο ρούχο», ο Σαλμάν Ρουσντί με «Τα παιδιά του μεσονυκτίου». Τότε γνώρισα και την πιο αγαπημένη μου από τις Μαργαρίτες, την Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και το έξοχο «Τα απομνημονεύματα του Αδριανού».

    Η Ιωάννα Καρυστιάνη και η Σώτη Τριανταφύλλου ήταν οι συγγραφείς που αγάπησα την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου, ενώ ο Σελίν με «Το ταξίδι στην άκρη της νύχτας» κατάφερε να με εντυπωσιάσει την έκτη.

    Ξεκινώντας την έβδομη δεκαετία μου διαβάζω και απολαμβάνω ακόμη τη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (παρόλο που προστέθηκαν και άλλες Μαργαρίτες – Λόρενς και Άτγουντ).

  • Αναφέρω αυτά που με συγκινήσανε , με σhμαδέψανε και που βέβαια τα έχω πολυδιαβάσει σε διάφορες ηλικίες
    1.Στον Καιρό του Βουλγαροκτόνου Π.Δέλτα (Ατελείωτο κλάμα)
    2.Ενα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν Μπέττυ Σμιθ (Ατελείωτο κλάμα)
    3.Οσα παίρνει ο άνεμος ΜίτσελM. (Ατελείωτο κλάμα)
    4. Το φύλλο-Το πηγάδι- Το αγγέλιασμα Β.Βασιλικός
    5.Λωξάνδρα Μ. Ιορδανίδου
    7.Κυρία Κούλα &Βιοτεχνία Υαλικών Μ.Κουμανταρέας
    10. Εγκλημα & Τιμωρία Φ. Ντοστογιέφσκι
    11. Τρείς Ιστορίες Γ. Φλωμπέρτ
    12. Τσάι στη Σαχάρα Π.Μπόουλς
    13.Το κιβώτιο Αρης Αλεξάνδρου
    14. Βάρδια Ν. Καββαδία
    15. Ο μικρός Νικόλας always

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Μου άρεσε η ιδέα της Δέσπως να χωρίσει τα αγαπημένα της βιβλία σε δεκαετίες. Αν και μερικά είναι διαχρονικά και μας ακολουθούν πάντα. Μαριάννα, θα συμφωνήσω με το ατελείωτο κλάμμα στα δύο πρώτα αλλά με το Όσα παίρνει ο άνεμος δεν θυμάμαι να έκλαψα παρ’όλο που συμφωνώ ότι πρόκειται για εκπληκτικό βιβλίο. Φαίνεται, πάντως, ότι το κλάμμα το έχει ανάγκη μερικές φορές ο παιδικός και εφηβικός οργανισμός.

  • Δεν θα τα βάλω με σειρά προτίμησεις, απλά θα ξεχωρίσω 15 βιβλία που μου άρεσαν πάρα πολύ.

    1. Τα μυστικά του βάλτου – Π. Δέλτα
    2. Λύκοι σας παρακαλώ μην κλαίτε – Φ. Μόατ
    3. Οι πύλες της φωτιάς – Σ. Πρέσφιλντ
    4. Μαρτύρων και ηρώων αίμα – Ι. Δραγούμης
    5. Γυμνός πίθηκος – Ντ. Μόρρις
    6. Τα παιδιά του Χούριν – Τζ.Ρ. Τόλκιν
    7. Το υφαντό της Φιόναβαρ (τριλογία) – Γκ. Γκ. Κέι
    8. Ματωμένα χώματα – Δ. Σωτηρίου
    9. Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος – Π. Τσένευ
    10.Κύρου Ανάβασις – Ξενοφών
    11.Αλεξάνδρου Ανάβασις – Αρριανός
    12.Ο επιζών – Τσ. Πάλανιουκ
    13.Dracula – Μπ. Στόκερ
    14.Τι είναι η εξέλιξη – Ε. Μάιρ
    15.Το φάντασμα της Όπερας – Γκ. Λερώ
    και μπαλαντέρ…
    16.Το όνομα του ρόδου – Ουμπέρτο Έκο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    biologion, εξακολουθώ να βλέπω σταθερή την Π.Σ.Δέλτα σαν παιδική αγάπη όλων μας. Όμως πώς ξέχασα τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ στη δική μου λίστα; Καταπληκτικό βιβλίο. Για τα υπόλοιπα που σημειώνεις δεν ξέρω καθώς δεν τα έχω διαβάσει (εκτός από τα Ματωμένα Χώματα και το Όνομα του ρόδου). Μου δίνεις ιδέες, πάντως, για το μέλλον.

  • Μίνα Καραγιάννη

    Αγαπητές φίλες δεν το είχα προσέξει νωρίτερα το παιχνίδι σας γιατί…διάβαζα!!!
    Θα ήθελα να δώσω κάποιους τίτλους όχι λογοτεχνικών βιβλίων γιατί πάει καιρός από τότε που είχα αυτήν την ενασχόληση και η μνήμη ασθενεί..μια Μάνα θυμάμαι..ένα ππαιδί να μετράει τα άστρα..κάποιους να δένουν το ατσάλι…κάποιες 10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο και άλλα στρατευμένα.
    Στη συνέχεια, σε πιο ώριμη ηλικία έκανα πληρέστερα διαβάσματα, από αυτά προτείνω τα ακόλουθα.
    1. Andre Marlaux: Το φανταστικό μουσείο
    2. Stillman Drake: ο Γαλιλαίος
    3. Carlo Ginzburg: Το τυρί και τα σκουλήκια (εκπληκτικό!!)
    4. Μισέλ Παστουρώ: Μπλε: Η ιστορία ενός χρώματος
    5. Ζακ Λε Γκοφ: Οι διανοούμενοι στο Μεσαίωνα
    6. Γ. Δερτιλής: Αεί παίδες απαίδευτοι
    Να μη σας κουράζω άλλο με τα δικά μου..πάω να διαβάσω κάποιο από τα δικά σας..
    Φιλιά πολλά Μίνα

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλώς τη Μίνα! Σε πεθυμήσαμε. Αφού στο τοπ 6 σου έβαλες 3 γαλλικά βιβλία τι άλλο θέλω :-).

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Μια φίλη, η Ε.Π., γράφει για τα δικά της αγαπημένα βιβλία και εμπλουτίζει με πολλά ονόματα και τίτλους τον κατάλογο:
    Οι Αγγλοι
    1) Σαίξπηρ «Αμλετ» : Το μόνο βιβλίο που κρατάω μόνιμα στο κομοδίνο μου και περιμένω να έρθει η ώρα να το ξαναδιαβάσω (γενικά, δεν διαβάζω τα βιβλία δεύτερη φορά εύκολα, γιατί είναι τόσα ακόμα που θέλω να διαβάσω, που αισθάνομαι πως δεν προλαβαίνω).
    2) Thomas Hardy «Tess»: Για μένα είναι μυστήριο πως μπορείς να προτιμάς τον Jude, ίσως γιατί μου φάνηκε πολύ θρησκευτικό. Η Tess είναι υπέροχη, ζει με αληθινό πάθος και το βιβλίο είναι τόσο ζωντανό που μυρίζεις το χορτάρι, κουράζεσαι διαβάζοντας για τις ατέλειωτες περιπλανήσεις, ακούς τις αγελάδες, σκάβεις την γη με την Tess και αισθάνεσαι το μυστήριο του Stonehenge ακόμα πιο δυνατό.
    3) L.P.Hartley «The Go Between»: H απεικόνιση μιας εποχής, ο έρωτας απέναντι στην ηθική και η αθωότητα ενός παιδιού που δεν μπορεί να αντέξει τις ευθύνες που του βάζουν.
    4) Ε.Μ.Forster: Εδώ δεν επιλέγω βιβλίο, αλλά γλώσσα. Ο,τι έχει γράψει είναι καθαρή λογοτεχνία, αλλά δεν θυμάμαι πια ποιό μου άρεσε περισσότερο.
    5) D.H.Lawrence «Lady Chatterley’s Lover»: Ενα παρεξηγημένο βιβλίο, που περιγράφει άριστα την γέννηση της βιομηχανικής εποχής στην Αγγλία, εξερευνά το θέμα των τάξεων και «κεντάει» πολύπλευρους χαρακτήρες με όλες τους τις αποχρώσεις.
    6) Charlotte Bronte «Jane Eyre»: Ενα βιβλίο που μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να γράψει. Βρίσκω την γλώσσα της πολύ ανώτερη της αδελφής της, ένα κέντημα, σαν να έχουν επιλεγεί όλες οι λέξεις με απέραντη προσοχή. Πολύ δουλεμένοι χαρακτήρες, γοτθική ατμόσφαιρα, όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν μου έφτανε.
    7) Jane Austen «Pride & Prejudice»: Το κλασσικό! Είχα διαβάσει την Εmma όταν ήμουνα φοιτήτρια, αλλά δεν την είχα εκτιμήσει. Οταν ξανα-ανακάλυψα την Austen ρούφηξα όλα τα βιβλία της. Νομίζω ήταν η πρώτη κλασσική αγγλίδα συγγραφέας που διάβασα και ευτυχώς που έχει γράψει λίγα βιβλία και έτσι μου άνοιξε την πόρτα και στους υπόλοιπους.
    8) Henry James: Κι ύστερα, ανακάλυψα τον Henry James και απόρησα πως ένας Αμερικάνος μπορεί να γράφει σαν Αγγλος, μέχρι που διάβασα κι ένα βιβλίο για την ζωή του («The Master» του Colm Toibin). Τον βάζω λοιπόν στους Αγγλους, παρόλο που είναι λάθος, και δεν επιλέγω ακόμα βιβλίο, μέχρι να διαβάσω μερικά ακόμα δικά του.
    9) George Orwell «The Animal Farm»: Ενα βιβλίο που κάθε φορά που το διαβάζει κανείς ανακαλύπτει κάτι ακόμα. Η μοναδική φράση «all animals are equal, but some are more equal than others» είναι ο,τι πιο πολιτικό έχει γραφτεί κι αυτό το «παραμύθι» είναι (δυστυχώς) ο κόσμος μας.
    10) John Fowles «The Collector»: Ολα τα βιβλία του είναι (τουλάχιστον) ενδιαφέροντα, αλλά αυτό είναι που σε κάνει να αισθάνεσαι οργή απέναντι στον παραλογισμό της τρέλλας. Εξαιρετικό.
    11) Graham Greene: Αν έπρεπε να διαλέξω ένα βιβλίο του, μάλλον θα έλεγα το «The Human Factor» που το έχω αγοράσει δύο φορές (!), αλλά δεν θέλω να αφήσω απέξω το «The Fallen Idol», το «The Quiet American» και μερικά ακόμα.
    12) Roddy Doyle «The Woman who walked into doors»: Ενα βιβλίο για τον αλκοολισμό, όπως δεν το έχει πει κανένας άλλος. Βαθειά ανθρώπινο, συγκλονιστικό.
    13) Ian Mc Ewan: Ο πιο σύγχρονος. Το πρώτο του βιβλίο που διάβασα δεν με ενθουσιάσε, αλλά ευτυχώς μετά είδα το Atonement στο σινεμά και αποφάσισα να του δώσω άλλη μια ευκαιρία. Ετσι ανακάλυψα έναν πολύ δυνατό συγγραφέα. Tα βιβλία του είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους και από όσα έχω διαβάσει, εκτός από το «Atonement», προτείνω «The Comfort of Strangers» (για γερά νεύρα) και το «On Cecil Beach» (σε εντελώς διαφορετικό ύφος).

    Οι Ελληνες
    1) Βασίλης Αλεξάκης «Οι ξένες λέξεις»: Ενα βιβλίο που με άγγιξε πολύ, μία έρευνα για την γλώσσα που γίνεται για να ξεπεραστεί ο θάνατος του γονιού και καταλήξει να γίνει ένα ταξίδι βαθειά στην καρδιά μας.
    2) Σώτη Τριανταφύλλου «Σαββατο βράδυ στην άκρη της πόλης»: Το βιβλίο της εφηβείας (παρόλο που το διάβασα μετά την εφηβεία μου). Οι χαρακτήρες είναι εντελώς διαφορετικοί από μένα, κι όμως με τράβηξαν κοντά τους και με δίδαξαν την κατανόηση.
    3) Ζυράννα Ζατέλη «Και με το φως των λύκων»: Τα βιβλία της είναι ποταμός, ή ενθουσιάζουν ή δεν τα αντέχεις. Εγώ ανήκω στους πρώτους, μόλις τελειώσω το τελευταίο της, περιμένω τα επτά χρόνια που κάνει για το επόμενο.
    4) Αντώνης Σουρούνης: Ο αιρετικός. Γράφει για την ζωή του, κι έχει ζήσει πολλά. Αυτοδίδακτος και με πολύ προσωπικό ύφος. «Το Μονοπάτι στη Θάλασσα» τα λέει όλα.

    Οι Εξωτικοί
    1) Margaret Atwood: Είναι οι Καναδοί εξωτικοί? Το «Βlind Assassin» είναι το αγαπημένο μου, μια ιστορία μέσα στην ιστορία, ο ρομαντισμός μέσα στην βία των συμβάσεων. Αλλά βέβαι δεν μπορώ να διαλέξω μόνο ένα, και προτείνω οπωσδήποτε και τα «The Handmaid’s Tale» & «Oryx & Crake».
    2) Kazuo Ishiguro «Never Let me Go»: Δεν θέλω να πω πολλά για να μην χαλάσω την έκπληξη. Διαβάστε το.
    3) Arundhati Roy «The God of Small Things»: H ινδική λογοτεχνία στα καλύτερά της.
    4) Shalman Rushdie «Midnight’s Children»: Μαγεία στην λογοτεχνία και στη ζωή.
    5) Khaled Hosseini «The Kite Runner»: Η ζωή ενός παιδιού στο Αφγανιστάν. Καταλαβαίνεις τι θα πει πόλεμος, καταλαβαίνεις τους πρόσφυγες και πόσο τυχεροί είμαστε εμείς που έχουμε επιλογή.
    6) Jeffrey Evgenides «Middlesex»: Ενα βιβλίο που δεν σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες, αλλά σε ρουφάει σιγά-σιγά στην ιδιαιτερότητά του, ακριβώς όπως και ο πρωταγωνιστής.
    7) Γκ.Γκ.Μαρκέζ «100 Χρόνια Μοναξιάς»: Πολύ ιδιαίτερη γραφή, μια οικογένεια, ένα χωριό, ένα παραμύθι-ποταμός.
    8) Φ.Ντοστογέφσκι «Εγκλημα και Τιμωρία»: Το πρώτο βιβλίο του Ντ. που διάβασα, παραμένει το αγαπημένο μου. Περιμένω κι αυτό να το ξαναδιαβάσω γιατί η πρώτη φορά ήταν όταν ήμουνα μαθήτρια και μια δεύτερη ανάγνωση, επιβάλεται.

    Εδώ σταματώ. Η γλώσσα των τίτλων είναι η γλώσσα στην οποία διάβασα τα βιβλία. Και δεν είναι ότι δεν ξέρω αριθμητική, αλλά ότι είναι δύσκολο να διαλέξεις ανάμεσα στους φίλους σου, όταν έχεις τόσο πολλούς και τόσο σπουδαίους!

    • ΚΑΛΛΙΟΠΗ

      Κυρία Λητώ μόλις ανακάλυψα το blog -συγχαρητήρια. Ως βιβλιοφάγος πάτησα το 15 βιβλία και διαβάζοντας τις λίστες μπαίνω στον πειρασμό να σας ζητήσω να με φέρετε σε επαφή (ηλεκτρονική) με την φίλη σας Ε.Π. γιατί φαίνεται να είναι το αναγνωστικό μου alter ego! Δεν έχω γνωρίσει ακόμη κάποιο άτομο ν’ ανταλλάξω σκέψεις για ό,τι πολύτιμο έχω διαβάσει. Χαίρομαι που υπάρχει η Ε.Π. και εύχομαι να δεχθεί κάποιου είδους επικοινωνία, αλλά και στην αντίθετη περίπτωση, ευχαριστώ για την χαρά.

      • Λητώ Σεϊζάνη

        Κυρία Καλλιόπη, εγώ ευχαριστώ που κάνατε τον κόπο να σχολιάσετε. Θα μεταβιβάσω την επιθυμία σας στην φίλη Ε.Π. Ανεξάρτητα, όμως, από αυτό, μπορείτε να παρακολουθείτε την καινούργια στήλη της Βιβλιοθεραπείας εδώ στο People and Ideas καθώς και όλα τα υπόλοιπα άρθρα μας σχετικά με τα βιβλία. Χαίρομαι που είστε και εσείς βιβλιοφάγος….

      • Γειά σου Καλλιόπη,
        η Λητώ μου μεταβίβασε το μήνυμά σου. Πρώτη φορά έχω fan για το γούστο μου στα βιβλία! Μπορείς να επικοινωνείς απ’ευθείας μαζί μου.
        Δεν υπόσχομαι να απαντάω πάντα γρήγορα (η λογοτεχνία είναι μεγάλη μου αδυναμία, αλλά όχι η μοναδική!), αλλά ελπίζω να ανταλλάξουμε ενδιαφέρουσες απόψεις!
        Ελένη

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Και τέτοιες μέρες (πασχαλινές) άλλοι βλέπουν στην τηλεόραση για χιλιοστή φορά τον «Χριστό από τη Ναζαρέτ» του Τζεφιρέλλι κι άλλοι διαβάζουν για χιλιοστή φορά τα παιδικά θρησκευτικά αγαπημένα βιβλία «Ο χιτών», «Κβο βάντις» και «Ο μεγάλος ψαράς».

  • Pingback: Αγαπημένα βιβλία των φίλων του P & I — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.