Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Gerry Rafferty

Η είδηση του θανάτου του Gerry Rafferty, μου ήρθε λίγο σαν κεραμίδα. Αισθάνθηκα λίγο περίεργα, κάπως ένοχα, γιατί είχα πραγματικά πολύν καιρό να τον ακούσω. Κι όμως, δυο από τους δίσκους του, υπήρξαν από τους αγαπημένους μου και ήταν στο μυαλό μου συνδεδεμένοι με ωραίες αναμνήσεις. Γι’αυτό, το “City to city” (1978) και το “Night owl” (1979), με δυσκολία μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο –έτσι κι αλλιώς παρωχημένο- πικάπ μου, αφού είναι χιλιογρατζουνισμένοι και γδαρμένοι. Ευτυχώς όμως η τεχνολογία μερίμνησε και το 1998 αυτά τα δυο άλμπουμ κυκλοφόρησαν σε ένα CD.

O Rafferty γεννήθηκε το 1947 στην Σκωτία και στα 21 του αποφάσισε να δουλέψει σαν τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης, αφού πέρασε και μια εποχή “πλανόδιου μουσικού” στις στάσεις των λεωφορείων. Μπαίνει λοιπόν στους Humblebums, ένα περίεργο ντουέτο που στηριζόταν περισσότερο στους κωμικούς αυτοσχεδιασμούς του Billy Connolly και λιγότερο στη μουσική. Ύστερα από διάφορες προσθήκες ή αλλαγές μελών, ο Gerry αποχωρεί, κρίνοντας ότι η μουσική του παραμεριζόταν από τα ανέκδοτα του Connolly. Ηχογραφεί ένα σόλο L.P. Can I have my money back? και το 1972 με τον παιδικό του φίλο Joe Egan σχηματίζουν τους Stealers Wheel. Από εκείνη την εποχή, προέρχεται το hit Stuck in the middle with you, που το 1992 ακούστηκε στην ταινία “Reservoir Dogs”.

To 1975 μετά από πολλά νομικά προβλήματα με τους Stealers Wheel μένει και πάλι μόνος, για να έρθει το 1978 η χρυσή ώρα του “City to city”, ενός αριστουργήματος του soft rock, με το single “Baker street” να ξεχωρίζει και να μένει σήμα κατατεθέν της μουσικής του Rafferty. Ο δίσκος πούλησε πάνω από 5 εκατμμύρια αντίγραφα στις Η.Π.Α., ξεπερνώντας ακόμα και το Saturday Night Fever. Και πιθανότατα να είχε πουλήσει κι άλλα τόσα, αν ο Rafferty δεχόταν να δώσει συναυλίες στην Αμερική. Αλλά και το επόμενο L.P. Night Owl, αγαπήθηκε από τους κριτικούς και πούλησε επίσης πολύ. Ως εδώ όμως. Από εκεί και έπειτα άρχισε ο κατήφορος. Τα επόμενα albums του, άφησαν αδιάφορο το κοινό και τους κριτικούς (μάλλον δεν ασχολήθηκαν μαζί τους, όχι ότι δεν ήταν καλά), ο Gerry εκτός του ότι ήταν ανέκαθεν αντι-σταρ και δεν ήθελε τις μεγάλες συναυλίες, είχε πια και σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Το 1983 συμμετείχε με το “The way it always starts” στο soundtrack του Local Hero και το 1987 έκανε την παραγωγή στο single” Letter from America” των Proclaimers. Τα επόμενα χρόνια ακούγονται διάφορα για τη ζωή του. Τον πετάνε έξω από ξενοδοχεία, εισάγεται σε νοσοκομεία, εξαφανίζεται, ζει στην Τοσκάνη…πόσα είναι αληθινά…κανείς δεν ξέρει. Το 2009 κυκλοφορεί το Life Goes On με επανεκτελέσεις δικών του και άλλων τραγουδιών και 6 καινούργια κομμάτια. Ενας καλός δίσκος, που έδωσε ελπίδες ότι ο Rafferty είναι καλά. Δυστυχώς όμως, το Νοέμβριο του 2010 μπαίνει στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση και στις 4 Ιανουαρίου 2011, μαθαίνουμε ότι πεθαίνει.

Αν πρόσεχε λίγο πιο πολύ τον εαυτό του, μπορεί να ζούσε και να ηχογραφούσε ακόμη. Αν το 1978 είχε κάνει την τουρνέ στις Η.Π.Α., θα είχε βγάλει πολλά εκατομμύρια και μπορεί να ήταν ένας ακόμα «γερόλυκος» του ροκ. Κρίμα που έφυγε νωρίς… Σίγουρα πάντως άφησε πίσω του σπουδαία πράγματα για να τον θυμόμαστε όπως ήταν όταν τραγουδούσε το “Baker street” στολισμένο από το σόλο σαξόφωνο.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλημέρα Marlykon!
    ‘Ηθελα να αρχίσω δουλειά από νωρίς και μου το κατέστρεψες… ακούω σε αλυσίδα τον Gerry! Δυστυχισμένο πλάσμα και γλυκός.
    Τα γραπτά σου μου είχαν λείψει.
    Είδες το θέμα της Ira; εκεί βρίσκεται και η χθεσινή μου μουσική έξαρση!

  • Δεν πειράζει, ας περιμενει λίγο η δουλειά…Ο rafferty πραγματικά αν είχε μυαλό (ή καλό ατζέντη) θα έσκιζε ακόμη. Ηταν αυτοκαταστροφικός. Αλλά μήπως αυτό το επίθετο είναι τόσο χαρακτηριστικό πολλών ροκ (και όχι μόνον) ηρώων;
    Το θέμα της Ηρας το είδα, το διάβασα και το ευχαριστήθηκα. Αν θυμάμαι καλά, κάτι είχαμε πει κάποια στιγμή γι’αυτόν.

  • Όλγα Λαζοπούλου

    Marlykon, τι μου θύμισες!!! Σχεδόν είχα ξεχάσει και το όνομα και τα τραγούδια, αλλά μόλις τα άκουσα — ειδικά το Baker Street — ζωντάνεψαν πολλές ωραίες αναμνήσεις. Πάντως, εκεί που λες «αν πρόσεχε λίγο περισσότερο τον εαυτό του…», έχω να σου πω ότι δεν θα ήταν αυτός που ήταν και δεν θα έγραφε τα τραγούδια που έγραψε. Η αυτοκαταστροφή, δυστυχώς, είναι συχνά γνώρισμα των μεγάλων ταλέντων.

  • @Ολγα. Χαίρομαι που σου θύμηστην τον Gerry Rafferty. Εχεις δίκιο για την «αυτοκαταστροφικότητα» των ταλέντων. Στο σχόλιο μου πριν το δικό σου, ακριβώς αυτό έγραψα στην Φαίδρα.
    Ευχαριστώ

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.