Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Νίκος Γκάτσος

Το τραγούδι του παλιού καιρού

Αλλάζουν οι καιροί περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό
μα εγώ θα βγω στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να σε ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια.

                  Το πέλαγο πικρό κι΄η ΄γη μας λίγη
                  και το νερό στα σύννεφα ακριβό
                  το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει
                  το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό
                  κι’ ατέλειωτο του ήλιου το  κυνήγι

Κι’ ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη
για τον παλιό του Πόντου ναυαγό
που χάθηκε μα η μνήμη του έχει μείνει
κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό
και βότσαλο αλμυρό στη Σαντορίνη.

                  Κι’ απ’ την δροσιά που σάλεψε στη φτέρη
                  πήρα και γω το δάκρυ μιας ροδιάς
                  για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι
                  καϋμούς να συλλαβίζω της καρδιάς
                  με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι

Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη
και Ανάσταση θ’ αργήσει να φανεί
θέλω να πας στη Μάνη και στην Κρήτη
με συντροφιά σου εκεί παντοτινή:
το λύκο τον αητό και τον αστρίτη.

                  Κι’ άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου
                  να λάμπει μια απαλή μαρμαρυγή
                  τ΄αλλοτινό πεφτάστερο σηκώσου
                  να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή
                  που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.