Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Μια αντιτηλεοπτική καταστροφή

Αυτές οι γραμμές φεύγουν από τα χέρια μου ακούγοντας μπαλάντες του Σοπέν. Και το όλο σκηνικό μου θυμίζει, από μια άποψη, τον Βάγκνερ που ακουγόταν λέει στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης: υπέροχη μουσική σε έναν χώρο με τόση συγκεντρωμένη δυστυχία. Αυτό θα μπορούσε να πει κανείς και για την υφήλιο, όπως τη βρίσκουμε σήμερα. Θείες μελωδίες σε έναν πλανήτη που δοκιμάζεται, εναλλάξ, μια από το ανθρώπινο γένος και μια από την ίδια τη φύση. Τα δυο τους, ανθρωπότητα και φύση, μοιάζουν να έχουν εμπλακεί σε έναν αλλόκοτο αγώνα αλληλοεξόντωσης, εξαντλώντας όλα τα μέσα που διαθέτουν. Μετά την αιματοχυσία που συνεχίζεται, σε δεύτερο πλέον ή και τρίτο πλάνο, σε Αίγυπτο, Λιβύη και ποιος ξέρει πόσους άλλους αραβικούς λαούς που αργοξυπνάνε ύστερα από δεκαετίες σε χειμερία νάρκη, η Ιαπωνία, που φαίνεται να πάτησε μια φυσική νάρκη και σείστηκε ολόκληρη. Σα να μην έφτανε αυτό ήρθε ένα σαρωτικό τσουνάμι και σα να μην έφτανε ούτε αυτό, ο πυρηνικός εφιάλτης. Πρωτόγνωρη, αλυσιδωτή καταστροφή. Παρ’ όλα αυτά οι Ιάπωνες, περήφανοι και συγκρατημένοι άνθρωποι, δε μας πρόσφεραν, στο φιλοθεάμον παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, το θέαμα στο οποίο τέτοιου είδους απίστευτες καταστροφές μας έχουν συνηθίσει: ανθρώπων να τρέχουν αλλόφρονες στους δρόμους, να λεηλατούν καταστήματα, να κλαίνε και να οδύρονται σε κοινή θέα, μανάδων να χτυπιούνται. Όχι. Αυτή ήταν μια εντελώς αντιτηλεοπτική φυσική καταστροφή που συνεχίζεται, πλήττοντας ένα λαό που ξέρει να υποφέρει σιωπηρά, αξιοπρεπώς, αντιτηλεοπτικά. Το αστείο μέσα από όλα αυτά; Ξεχνά κανείς την τοσοδούλα εν συγκρίσει ελληνική κρίση, αποκτά έστω και για λιγάκι συνείδηση της ασύγκριτα μεγαλύτερης και θα έλεγα πραγματικότερης δοκιμασίας κάποιων βασανισμένων λαών, του απότομου, αναίτιου, ανεξήγητου αφανισμού άλλων. Και έρχεται για λίγο στα σύγκαλά του. Και βάζει Σοπέν. Ξαπλώνει μπροστά στο λάπτοπ του και πασχίζει να δώσει μια γαληνευτική χροιά στα όσα άσχημα, ανησυχητικά τον περιτριγυρίζουν. Άλλωστε, αύριο μια νέα μέρα ξεκινά. Ίσως με 10 ή 50 χιλιάδες Ιάπωνες λιγότερους και ανυπολόγιστους άλλους ξεσπιτωμένους, πλημμυρισμένους, πληγωμένους ανεπανόρθωτα από τη ραδιενέργεια. Αλλά δε βαριέσαι. Δε φτάνει τόσο μακριά η γιαπωνέζικη δυστυχία. Μόλις κλείσεις την τηλεόραση ή το λάπτοπ πάει, έφυγε. Πάμε παρακάτω.






P&I: μπορείτε να διαβάσετε και άλλα κείμενα του Gerasimos στο μπλογκ του memoryland.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Κι όμως νομίζω ότι αυτή η καταστροφή φτάνει πολύ μακριά. Προσωπικά δεν έχω όρεξη ν’ακούσω μουσική ούτε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Και κυρίως για τους λόγους που γράφεις στο άρθρο σου. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί δεν κραυγάζουν και δεν χτυπιούνται, η σιωπή τους είναι πιο εύγλωττη για το κακό που τους βρήκε. Το χειρότερο είναι πως ζουν έναν μεγάλο πυρηνικό εφιάλτη για δεύτερη φορά στην ιστορία τους μετά τις βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Κλείνω την τηλεόραση και το κομπιούτερ και πάλι τα ίδια σκέφτομαι, ότι είναι τελείως αβοήθητοι αυτή τη στιγμή. Τώρα για τις ηθικές προεκτάσεις, αν έφταιγαν που ήθελαν ανάπτυξη και ούτω καθ’εξής δεν μπορώ ακόμα να σκεφτώ. Προς το παρόν εύχομαι μόνο να τους λυπηθεί ο Θεός.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.